குறள் 31Kural 31
அறம் ஒருவர்க்கு உயர் புகழ் தரும்!
அறம் ஒருவர்க்குச் செல்வத்தையும் தரும்!
அதற்கு மேலாய் ஆக்கம் ஒன்றும் இல்லையே!
அறத்தை விஞ்சும் வேறு ஆக்கம் இல்லையே!
• சிறப்பு ஈனும் = மனிதர்களுக்கு மேலான புகழையும் வீட்டுலகப் பேரின்பத்தையும் தரும்;
• செல்வமும் ஈனும் = அழியாத நன்மையான உலகச் செல்வத்தையும் தரும்;
• உயிர்க்கு = மனித உயிர்களுக்கு
• அறத்தின் ஊங்கு = அந்த அறநெறியைக் காட்டிலும்
• ஆக்கம் எவனோ = மேலான நன்மையும் வளர்ச்சியும் தரக்கூடியது வேறு எதுவுமில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தைத் தராசின் நேர்மையும் காலியான கூடைகளில் குவிந்த நற்புகழும் செல்வமும்
நகரத்து மாலச் சந்தையில், மற்ற வியாபாரிகள் கலப்படம் செய்தும், எடைக் கற்களில் மோசடி செய்தும், கசங்கிய காய்களை அடியில் மறைத்தும் அதிக லாபம் பார்க்கத் துடித்தனர். ஆனால் எளிய உழவர் பெண் பொன்னம்மாளின் தராசு எப்போதும் தர்மத்தின் வழி நின்றது; காய்கறி வைக்கும் தட்டு ஒரு நூல் அளவு உயர்ந்து நின்றாலும், கேட்காமலேயே இன்னொரு பிடி காய்களை அள்ளிப் போடுவாள்; கசங்கிய தக்காளி ஒருபோதும் வாடிக்கையாளர் பைக்குள் செல்லாமல் தன் சொந்தப் பயன்பாட்டிற்கு எடுத்து வைத்துக்கொள்வாள். அவளது கடைக்கு மக்கள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு வந்தனர்; மாலை விளக்கேற்றும் நேரத்திற்கு முன்பே அவளது பத்துக் கூடைகளும் விற்றுத் தீர்ந்து காலியாகிவிடும்! ஊருக்குப் புதிதாக வந்த பெருவணிகர் ஒருவர், 'நாளை என் இல்லத்து விசேஷத்திற்கு ஐநூறு மரக்கால் காய்கறி வேண்டும், யாரிடம் வாங்குவது?' என்று கேட்டபோது, கூவிக்கூவி விற்ற நூற்றுக்கணக்கான கடைகளைத் தாண்டி, அனைவரும் பொன்னம்மாளின் கடையையே நம்பிக்கையோடு கை காட்டினர்! அவளது நேர்மையான அறம் அவளுக்கு ஊரெங்கும் பெரும் நன்மதிப்பையும் (சிறப்பு ஈனும்), நிலைத்த வளமான செல்வத்தையும் (செல்வமும் ஈனும்) வாரி வழங்கியது. ஊரார் உணர்ந்தனர்: 'மனித உயிர்களுக்கு அறத்தை விட மேலான ஆக்கமும் நன்மையும் தரக்கூடிய செல்வம் இந்த அகிலத்தில் வேறு எதுவுமில்லை' (அறத்தினூஉங்கு ஆக்கம் எவனோ உயிர்க்கு) என்று போற்றினர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 32Kural 32
அறம் செய்தலின் மேலாம் ஆக்கம் இல்லையே!
என்றும் அதனின் மேலாம் நன்மை இல்லையே!
மறத்தலினும் மேலாம் கேடும் இல்லையே!
என்றும் அதனின் மேலாம் தீமை இல்லையே!
• அறத்தின் ஊங்கு = அறநெறியைக் கடைப்பிடிப்பதைக் காட்டிலும்
• ஆக்கமும் இல்லை = மனிதனுக்கு மேலான நன்மையும் வளர்ச்சியும் தரக்கூடியது வேறு எதுவும் இல்லை;
• அதனை மறத்தலின் ஊங்கு = அந்த அறநெறியை அலட்சியமாக மறந்து வாழ்வதைக் காட்டிலும்
• கேடு இல்லை = மனிதனுக்குப் பெரிய அழிவும் நஷ்டமும் தரக்கூடியது வேறு எதுவும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஆற்றுப் பாதையில் அடுக்காத கருங்கற்களும் தடம் புரண்ட நெல் வண்டியும்
கிராமத்து உழவர் மாரிமுத்து, ஒவ்வொரு ஆண்டும் பருவமழை தொடங்குவதற்கு முன்பே, தன் சொந்த உழைப்பால் வயல்வெளி ஓடைக் கடக்கும் பாதையில் பெரிய கருங்கற்களை வரிசையாக அடுக்கிப் பாதை அமைப்பது வழக்கம்; இதனால் மழைக்காலத்தில் ஊரின் மாட்டு வண்டிகள் சேற்றில் சறுக்காமல் எளிதாக ஏறும்; பள்ளிக்குச் செல்லும் சிறு குழந்தைகளும் நனையாமல் அக்கரை செல்வார்கள். அந்த அறச்செயல் ஊராரிடம் அவனுக்குப் பெரும் நற்பெயரையும் மரியாதையையும் பெற்றுத் தந்தது (அறத்தினூஉங்கு ஆக்கமும் இல்லை). ஆனால் இந்த ஆண்டு, 'இன்னும் மழைக்கு நேரம் இருக்கிறது, எனக்கென்ன அவசரம்?' என்று சோம்பேறித்தனத்தாலும் அலட்சியத்தாலும் அந்தத் தர்மப் பணியைச் செய்யாமல் முற்றிலும் மறந்துவிட்டான் (அதனை மறத்தலின்). எதிர்பாராதவிதமாக அன்றிரவே பெருமழை கொட்டித் தீர்த்தது; மறுநாள் விடியலில் மாரிமுத்து தன் ஆறு மாத உழைப்பின் அறுவடை நெல் மூட்டைகளை மாட்டு வண்டியில் ஏற்றி வந்தபோது, கற்கள் அடுக்கப்படாத அந்த ஓடைச் சேற்றில் அவனது வண்டிச் சக்கரம் ஆழமாகப் புதைந்து முறிந்தது! நடு ஓடையில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓட, அவனது மொத்த நெல் மூட்டைகளும் வெள்ளத்தில் நனைந்து பாழாயின; பிறர் வண்டிகளும் சிக்கி மக்கள் தவித்தனர். மாரிமுத்து கண்ணீர் விட்டு அழுதான்: 'அறத்தைச் செய்தபோது எனக்கு நன்மையும் பாதுகாப்பும் கிடைத்தது; ஆனால் அந்த அறத்தை அலட்சியமாக மறந்ததால் என் ஒட்டுமொத்த உழைப்பும் பாழாகிப் பேரழிவைச் சந்தித்தேன்' (மறத்தலின் ஊங்கில்லை கேடு) என்று தர்மத்தின் இன்றியமையாமையை உணர்ந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 33Kural 33
இயன்ற வழிகளில் அறம் செய்வோமே!
ஒருபோதும் இடைவிடாமல் செய்வோமே!
நாம் வாய்ப்புள்ள இடமெல்லாம் தேடுவோமே!
நன்மை தரும் அறச்செயலைச் செய்வோமே!
• ஒல்லும் வகையான் = தமக்கு இயன்ற வழிகளிலெல்லாம் (மனம், சொல், செயல் ஆகியவற்றால்),
• அறவினை = நன்மையான அறச் செயல்களை
• ஓவாதே = ஒருபோதும் இடைவிடாமல்,
• செல்லும்வாய் எல்லாம் = வாய்ப்புக் கிடைக்கும் இடங்களிலும் சந்தர்ப்பங்களிலும் எல்லாம்
• செயல் = தவறாமல் செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தைப் பாதையில் நடந்த கந்தனும் இடைவிடாது செய்த எளிய தர்மமும்
கிராமத்து நெசவாளர் கந்தனோடு சந்தைக்கு நடந்து சென்றால் நேரம் கூடுதலாகிவிடும் என்பது அவனது நண்பர்களுக்குத் தெரியும்; ஏனென்றால் போகும் வழியெல்லாம் அவனது கண்கள் பிறருக்கு உதவும் வாய்ப்புகளையே தேடும்! அன்றைய பயணத்திலும், குறுகிய வாய்க்கால் பாலத்தில் விழுந்து கிடந்த தென்னை மட்டையை இழுத்து ஓரம் போட்டு வண்டிகளுக்கு வழி செய்தான்; தொடக்கப் பள்ளி வளைவில் குழாயிலிருந்து தண்ணீர் வீணாகாமல் இருக்கக் கவிழ்ந்து கிடந்த வாளியை நிமிர்த்தி வைத்தான்; டீக்கடை வாசலில் தள்ளாடிய முதியவரின் விறகுச் சுமையைத் தூக்கித் தலையில் வைத்து உதவினான். அவனோடு வந்த நண்பன் வடிவேலு சிரித்தான்: 'கந்தா! உன்னிடம் பெரிய கோடீஸ்வரனின் செல்வமா இருக்கிறது? நீயோ ஒரு கூலி நெசவாளி! ஏன் போகும் வழியிலெல்லாம் இப்படி நின்று நின்று தர்மம் செய்கிறாய்? உன்னோடு நடந்தால் சந்தையே முடிந்துவிடும் போலிருக்கிறதே!' என்றான். சந்தை வாசலை அடைந்த போது, கந்தனின் இரண்டு கைகளிலும் காய்கறிப் பைகள் நிறைந்திருந்தன; ஆனாலும் வழியில் கிடந்த ஒரு கூரிய முட்கிளையைத் தன் காலால் பக்குவமாகத் தள்ளி ஓரம் சேர்த்துவிட்டுத்தான் சந்தைக்குள் நுழைந்தான்! கந்தன் புன்னகையோடு கூறினான்: 'நண்பா! பெரிய செல்வந்தனான பிறகே தர்மம் செய்ய வேண்டும் என்பதில்லை; நமக்கு இயன்ற வழிகளில் (ஒல்லும் வகையான்), இடைவிடாமல் (ஓவாதே), வாய்ப்புக் கிடைக்கும் இடங்களிலெல்லாம் (செல்லும்வாய் எல்லாம்) நற்செயல்களைச் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்' என்றான். வடிவேலு அவனது உயர்ந்த உள்ளத்தை மெச்சித் தானும் வழியில் உதவத் தொடங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 34Kural 34
தன் மனதில் குற்றம் இல்லாமல் இருப்பதே!
அதுவே முழுமையான அறம் ஆவதே!
பிற செயல் எல்லாம் வெறும் ஆரவாரமே!
பிற வேடம் எல்லாம் வெறும் ஆடம்பரமே!
• மனத்துக்கண் = தன் உள்ளத்தில் எந்தவிதமான
• மாசு இலன் ஆதல் = குற்றமும் தீய எண்ணமும் இல்லாத தூயவனாக இருப்பதே
• அனைத்து அறன் = அறம் எனப்படும் முழுமையான தர்மமாகும்;
• பிற = மனத்தூய்மை இல்லாமல் செய்யப்படும் மற்ற வெளிவேடங்கள் எல்லாம்
• ஆகுல நீர = வெறும் வெற்று ஆரவாரமும் ஆடம்பரமுமே அன்றி வேறில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வீதிச் சுவரின் வெள்ளையடிப்பும் சோற்றுப் பானையின் அகத் தூய்மையும்
ஊர்த் திருவிழாவுக்கு முந்தைய நாள், பணக்கார வீட்டுக்காரன் முத்து, ஊர் மக்கள் அனைவரும் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக, தன் தெருப் பக்கச் சுவருக்கு மட்டும் பகட்டான பளிங்கு வெள்ளைச் சுண்ணாம்பைப் பூசி, மலர் மாலைகளைத் தொங்கவிட்டு வீதியெங்கும் மேளம் கொட்டித் தானம் செய்வதாக விளம்பரம் செய்தான். ஆனால் அவனது மனைவி செல்வியோ, சத்தமின்றி வீட்டுக்குள் அமர்ந்து, பசியால் வாடும் ஏழை முதியவர்களுக்கு உணவு சமைப்பதற்காக, தான் காலையிலேயே கழுவி வைத்திருந்த வெண்கலச் சோற்றுப் பானையை, மீண்டும் தூய சாம்பல் போட்டு ஒரு கறை கூட இன்றி உட்புறத்தைத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தாள். முத்து அவளைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான்: 'செல்வி! தெருவில் போகும் மக்கள் பார்ப்பதற்காக நான் வெளிப்புறச் சுவரை வெள்ளையடிக்கிறேன்; நீயோ உள்ளே உட்கார்ந்து பானையின் உட்புறத்தைத் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறாயே! பானைக்குள்ளே யார் வந்து எட்டிப் பார்க்கப் போகிறார்கள்?' என்று கேட்டான். செல்வி அந்தப் பானையை சூரிய வெளிச்சத்திற்கு நேரே தூக்கிப் பிடித்து அமைதியாகக் கூறினாள்: 'முத்து! மனிதர்கள் வெளியே பார்க்கலாம், ஆனால் நாம் சமைக்கும் தூய அன்னமும், நம்மைப் படைத்த இறைவனும் நம் உள்ளத்தின் உட்புறத்தைத்தான் பார்க்கிறார்கள்! உள்ளத்தில் எந்தக் கறையும் குற்றமும் இல்லாமல் தூய்மையாக இருப்பதே உண்மையான அறமாகும் (மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்); மனிதர்கள் மெச்சுவதற்காகச் செய்யும் ஆடம்பர விளம்பரங்கள் எல்லாம் வெறும் வெற்று ஆரவாரக் கூச்சலே அன்றி வேறில்லை' (ஆகுலநீர பிற) என்று உணர்த்தினாள்! முத்து தன் வெளிவேடப் பகட்டை உணர்ந்து வெட்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 35Kural 35
பொறாமை பேராசை இரண்டும் தவிர்த்தே!
பொங்கு சினமும் கடுஞ்சொல்லும் தவிர்த்தே!
இந்நான்கு தீமையும் விலகிச் செல்லுமே!
இதுவே உண்மையான அறமாகுமே!
• அழுக்காறு = பிறர் நல்வாழ்வைக் கண்டு பொறாமை கொள்ளுதல்,
• அவா = அளவுக்கு மீறிய பேராசை கொள்ளுதல்,
• வெகுளி = அடக்க முடியாத சினம் கொள்ளுதல்,
• இன்னாச்சொல் = மற்றவர் மனம் நோகும் கடுமையான சொற்களைப் பேசுதல்
• நான்கும் இழுக்கா = ஆகிய நான்கு தீமைகளுக்கும் தன் மனதில் இடங்கொடாமல் நீக்கி,
• இயன்றது அறம் = நல்வழியில் வாழ்வதே உண்மையான அறமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தைக் குயவனின் பெருந்தன்மையும் நான்கு தீமைகளை வென்ற மெய்ஞ்ஞானமும்
கிராமத்து வாரச் சந்தையில், குயவி செல்லம்மாளின் கடைப் பானைகள் அனைத்தும் மதியத்திற்குள்ளேயே விற்றுத் தீர்ந்து காசுகள் குவிந்தன; ஆனால் அவளது கடைக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த ஏழைக் குயவன் குப்பனின் மண்பானைகள் ஒரு கூடை கூட விற்காமல் அப்படியே தேங்கிக் கிடந்தன. அப்போது வந்த ஒரு கஞ்சப் பணக்காரன், குப்பனின் மண்பானையை விரலால் தட்டிப் பார்த்துவிட்டு, 'ஊரே செல்லம்மாளின் பானையில்தான் தண்ணீர் குளிர்கிறது என்று கொண்டாடுகிறது; உன்னுடையது விற்காமல் கிடக்கிறதே! எனக்குப் பாதியளவு விலைக்குக் கொடுக்கிறாயா?' என்று நக்கலாகக் கேட்டு அவமதித்தான். அந்த நொடியில், குப்பனுக்குச் செல்லம்மாள் மீது பொறாமையோ (அழுக்காறு), அதிக லாபத்திற்கான பேராசையோ (அவா), அந்த வாடிக்கையாளர் மீது கோபமோ (வெகுளி), அவனைக் காயப்படுத்தும் நச்சுச் சொற்களோ (இன்னாச்சொல்) ஒரு துளியும் தோன்றவில்லை! குப்பன் அந்தப் பானையை அவன் கையிலிருந்து மென்மையாக வாங்கி வைத்துவிட்டு, அமைதியாகப் புன்னகைத்தான்: 'ஐயா! நதிநீரைக் குளிர்வித்து வைப்பதற்கு அவள் செய்த மணற்பானையே மிகச் சிறந்தது; ஆனால் பால் தயிராக உறைவதற்கோ என் அடர்த்தியான பானை அருமையாகப் பயன்படும். நீங்கள் குளிர்நீருக்காக வாங்குகிறீர்கள் என்றால் அவளிடமே வாங்குங்கள்!' என்று கூறி, எதிரே இருந்த செல்லம்மாளை நோக்கி உரக்கக் குரல் கொடுத்தான்: 'செல்லம்மா! உன்னிடம் பானை மிச்சமிருந்தால் இவருக்கு ஒன்று ஒதுக்கி வை!' என்றான். குப்பனின் பொறாமையற்ற, கோபமற்ற பெருந்தன்மையைக் கண்ட அந்தப் பணக்காரன் வெட்கித் தலைகுனிந்து, குப்பனின் அனைத்துப் பானைகளையும் இரட்டிப்பு விலை கொடுத்து வாங்கிச் சென்றான்! ஊரார் உணர்ந்தனர்: 'பொறாமை, பேராசை, சினம், கடுஞ்சொல் ஆகிய நான்கையும் அடியோடு நீக்கி வாழ்வதே உண்மையான அறமாகும்' (அழுக்காறவாவெகுளி இன்னாச்சொல் நான்கும் இழுக்கா இயன்றதறம்) என்பதை உலகம் மெச்சியது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 36Kural 36
என்றும் நாளைக் காத்து நேரம் தாழ்த்த மாட்டோமே!
இன்றே நாம் அறம் செய்யத் தவற மாட்டோமே!
உடல் அழியும் போதில் அறமே காக்குமே!
அழியாத் துணையாய் என்றென்றும் இருக்குமே!
• அன்று அறிவாம் என்னாது = 'முதுமை வந்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று காலத்தைத் தள்ளிப்போடாமல்,
• அறம் செய்க = இப்போதிருந்தே நல்ல தர்மங்களைச் செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்;
• மற்று அது = நாம் செய்யும் அந்த அறமானது,
• பொன்றுங்கால் = நம் வாழ்வின் முடிவில் உடல் அழியும் காலத்திலும் கூட
• பொன்றாத் துணை = அழியாத உற்ற துணையாக நின்று நம்மைக் காக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாலிபத்தில் நட்ட வேப்பமரங்களும் மரணப் படுக்கையில் நிழல் தந்த தர்மமும்
பதினெட்டு வயதில் தன் முதல் உழைப்பின் கூலி கிடைத்த போது, நண்பர்கள் மதுவிலும் ஆடம்பர உடைகளிலும் பணத்தை வீணடித்தனர்; அழகரோ, தன் முதல் சம்பளத்தில் நூறு வேப்பங்கன்றுகளை வாங்கி, மரங்களே இல்லாத சுட்டெரிக்கும் நெடுஞ்சாலை ஓரமாக நட்டு, தினமும் பல மைல்கள் குடங்களில் தண்ணீர் சுமந்து வந்து ஊற்றி வளர்த்தான். நண்பர்கள் அவனைப் பார்த்து, 'அழகரா! இளமை என்பது இன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டிய காலம்; தர்மமும் தானமும் செய்வதற்கு முதுமைக் காலம் இருக்கிறதே, இப்போது ஏன் இந்த வீண் அலைச்சல்?' என்று கேலி செய்தனர். அழகர் சொன்னான்: 'நண்பா! மரணம் எப்போது வரும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? முதுமை வரை காத்திருக்கக் கூடாது!' என்றான் (அன்றறிவாம் என்னாது அறஞ்செய்க). அறுபது ஆண்டுகள் ஓடின; அவன் நட்ட மரங்கள் பெரும் சோலையாக வளர்ந்து, வெயிலில் தவித்த லட்சக்கணக்கான வழிப்போக்கர்களுக்கும், கால்நடைகளுக்கும், பறவைகளுக்கும் குளிர்ந்த நிழலையும் ஆக்ஸிஜனையும் தந்தன. அழகர் தன் எண்பதாம் வயதில் இயற்கை எய்திய அன்று, சுட்டெரிக்கும் நண்பகல் வெயிலில் அவனது இறுதி ஊர்வலம் அதே நெடுஞ்சாலை வழியே சென்றது; வெயில் உச்சத்தில் தகித்தபோது, அவனது பாடகையைச் சுமந்தவர்கள், அவன் இளமையில் நட்ட அதே வேப்பமரங்களின் குளிர்ந்த நிழலில் பாடகையை இறக்கி வைத்துத் தோள் மாற்றிக் கொண்டனர்! ஊர் மக்கள் கண்ணீரோடு உணர்ந்தனர்: 'இளமையில் அழகர் செய்த அந்த ஒற்றைத் தர்மம், அவனது உடலே அழியும் இறுதி வேளையிலும் அவனுக்கே அழியாத நிழலாகவும் துணையாகவும் நின்றது' (பொன்றுங்கால் பொன்றாத் துணை) என்பதை உலகம் கண்கூடாகக் கண்டது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 37Kural 37
அறத்தின் பயனை விளக்கிடவும் வேண்டாம்!
நாம் நூல்களைக் காட்டி நிரூபிக்கவும் வேண்டாம்!
பல்லக்கைச் சுமப்பவனோ இடர் காணுமே!
அதில் ஏறிச் செல்பவன் இன்பத்தைக் காணுமே!
• அறத்து ஆறு = நன்மையான அறநெறியின் பயன்
• இது என வேண்டா = 'இத்தகையது' என்று நூல்களைக் காட்டி வாதிட வேண்டியதில்லை;
• சிவிகை பொறுத்தானோடு = பல்லக்கைத் தன் தோளில் சுமந்து செல்பவனுக்கும்,
• ஊர்ந்தான் இடை = அதன் உள்ளே அமர்ந்து சவாரி செய்பவனுக்கும் இடையே உள்ள வேற்றுமையைக் கண்டாலே அறத்தின் பயன் தெளிவாக விளங்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாலத்து மேட்டில் வியர்வை சிந்திய ரிக்ஷாவும் பல்லக்கு சவாரியின் அறப் பாடமும்
ரயில் நிலைய மேம்பாலத்தின் செங்குத்தான ஏற்றத்தில், நண்பகல் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில், சைக்கிள் ரிக்ஷாவின் இருக்கையை விட்டு எழுந்து, பெடல்களின் மேல் தன் முழு உடல்பாரத்தையும் போட்டு, நரம்புகள் புடைக்க வியர்வை வெள்ளத்தில் ரிக்ஷாவை இழுத்துக் கொண்டிருந்தான் பெருமாள்; அவனது கால்கள் நடுங்கின. ஆனால் அவனது ரிக்ஷாவின் பின் இருக்கையில், பட்டு அங்கவஸ்திரம் அணிந்து, வெண்சாமரக் காற்றை அனுபவித்தபடி கால்மேல் கால் போட்டு நிதானமாக அமர்ந்திருந்தான் பெருநிலக்கிழார் ராஜமாணிக்கம். பாலம் ஏறி முடிந்ததும், அந்த நிலக்கிழார் கம்பீரமாக இறங்கி, தன்னை வியர்வை சிந்தி இழுத்து வந்த பெருமாளின் நடுக்கமுற்ற உள்ளங்கையில் சில செப்புக் காசுகளை எறிந்துவிட்டு மிடுக்காக நடந்தார்; பெருமாளோ தன் நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டு அடுத்த சவாரிக்காக மீண்டும் இறக்கத்தில் ரிக்ஷாவை உருட்டிக்கொண்டு ஓடினான். மேம்பாலத்துத் தடுப்புச் சுவரில் அமர்ந்து புகைவண்டி பார்க்க வந்த சிறுவன் செழியன், இந்த இரண்டு பேரையும் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; அவனருகே நின்ற முதிய தத்துவ ஆசிரியர் அவனது தோளைத் தொட்டு மென்மையாகக் கூறினார்: 'மகனே! முன்செய்த நல்வினை என்னும் அறத்தின் பயன் எத்தகையது என்று உனக்கு விளக்க எந்த வேதாந்த ஏட்டுச் சுவடிகளும் தேவையில்லை (அறத்தாறிதுவென வேண்டா); தோளில் பாரத்தைச் சுமந்து வியர்வை சிந்திச் சாகிற இந்த ரிக்ஷாக்காரனுக்கும் (பொறுத்தானோடு), சுகமாக அமர்ந்து சவாரி செய்கிற இந்த நிலக்கிழாருக்கும் (ஊர்ந்தான் இடை) இடையே உள்ள இந்தக் காட்சியே அறத்தின் கண்கூடான சாட்சியாகும்!' என்றார். சிறுவன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 38Kural 38
நாள்தோறும் நல்லறம் தவறாது செய்வோமே!
வீணாக ஒரு நாளும் நாம் போக விடோமே!
அதுவே பிறவிக்குத் தடையாய் ஆகுமே!
வாழ்நாளின் பாதையை அடைக்கும் கல் ஆகுமே!
• வீழ்நாள் படாமை = அறம் செய்யாமல் ஒரு நாளும் வீணாகக் கழியாமல்,
• நன்று ஆற்றின் = நாள்தோறும் நன்மையான தர்மங்களைச் செய்து வந்தால்,
• அஃது = அந்த அறச்செயலானது
• ஒருவன் வாழ்நாள் = ஒரு மனிதன் மீண்டும் பிறப்பெடுத்து உடலோடு வாழும்
• வழி அடைக்கும் கல் = பிறவிச் சுழற்சிப் பாதையை நிரந்தரமாக அடைக்கும் பெரும் அடைப்புக் கல்லாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அணையாத தர்மப் பானையும் பிறவிப் பெருந்துன்பத்தை அடைத்த கருங்கல்லும்
கிராமத்து இல்லத்தரசி வள்ளியம்மாள், தன் திருமண நாள் முதல் நாற்பது ஆண்டுகளாக, தினமும் மூன்று வேளையும் தன் குடும்பத்திற்குச் சமைப்பதற்காக அரிசி எடுக்கும் போதெல்லாம், முதல் கைப்பிடி அரிசியை அடுப்பங்கரையில் தனியாக வைக்கப்பட்டிருந்த 'தர்மப் பானை'யில் போடுவதை ஓர் அழியாத விரதமாகக் கொண்டிருந்தாள்; அந்தப் பானை நிறைந்ததும், ஊரில் எந்த ஏழையின் வீட்டில் அடுப்பு எரியவில்லையோ அங்கு கொண்டுபோய்க் கொடுத்துவிடுவாள். கடுமையான வெள்ளப் பெருக்கு வந்த காலத்திலும், கடும் பஞ்சத்தின் போதும், திருவிழா நாளிலும் கூட அந்தப் பிடி அரிசி தர்மப் பானையில் விழாத ஒரு நாளும் அவளது வாழ்வில் இருந்ததில்லை (வீழ்நாள் படாமை நன்றாற்றின்). ஒரு நாள் காலை, அவளுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் வந்து உடல் நடுங்கிப் படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கவே முடியவில்லை; உயிர் பிரியும் நிலையிலிருந்த அந்த வேளையிலும், தன் பத்து வயது மகளை அருகழைத்து, 'மகளே! உனக்குச் சோறாக்குவதற்கு முன், முதல் கைப்பிடி அரிசியை அந்தத் தர்மப் பானையில் போட்டுவிட்டு வா' என்று முனகினாள்; சிறுமியின் கைப்பிடி அரிசி அந்தப் பானைக்குள் 'சளக்' என்று விழுந்த சத்தம் கேட்ட அடுத்த கணமே, வள்ளியம்மாள் முகத்தில் அளப்பரிய முக்திப் புன்னகையோடு அமைதியாகக் கண்களை மூடினாள்! அவ்வூருக்கு வந்த ஞானி கூறினார்: 'ஒரு நாளும் நழுவிப் போகாமல் தினமும் இடைவிடாது தர்மம் செய்த வள்ளியம்மாளின் அந்த ஒழுக்கமே, அவள் மீண்டும் இந்த பூவுலகத் துன்பப் பிறவிக்குள் வந்து விழாதபடி மறுபிறவி வாசலை நிரந்தரமாக அடைக்கும் பலமான பெரும் அடைப்புக் கல்லாக (வாழ்நாள் வழியடைக்கும் கல்) மாறி அவளுக்கு முக்திப் பேற்றை அளித்தது!' என்று மெய்சிலிர்த்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 39Kural 39
அறவழி வருவதே இன்பமாகும்!
அதுவே உண்மையான பேரின்பமாகும்!
குறுக்கு வழியில் தான் இன்பம் தராதே!
குறுக்கு வழியில் புகழும் தராதே!
• அறத்தான் வருவதே = நேர்மையான அறநெறியில் நின்று பெறுவதே
• இன்பம் = உண்மையான மன அமைதியும் நிலைத்த பேரின்பமும் ஆகும்;
• மற்று எல்லாம் = அறவழியில் அல்லாமல் தவறான குறுக்கு வழிகளில் வருவன எல்லாம்
• புறத்த = இன்பம் இல்லாத துன்பங்களே ஆகும்;
• புகழும் இல = அவை மனிதனுக்கு நற்புகழையும் பெற்றுத் தராது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மண்டிக் கணக்கனின் கூடுதல் பணமும் மன அமைதியோடு குடித்த தேநீரும்
தனது ஆறு மாத நெல் அறுவடையை நகரத்துத் தானிய மண்டியில் விற்றுவிட்டு, பண முடிப்போடு பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தான் ஏழை உழவன் முருகன். இருக்கையில் அமர்ந்து பணத்தை எண்ணிப் பார்த்தபோதுதான், மண்டிக் கணக்கப்பிள்ளை அவசரக் குழப்பத்தில் ஐந்நூறு ரூபாய் நோட்டை ஒன்று கூடுதலாகக் கொடுத்துவிட்டதை அறிந்தான்! ஒரு கணம் அவனது மனம் சலனமடைந்தது; 'யாரும் பார்க்கவில்லை, இதை வைத்து என் மகளுக்குப் புத்தாடை வாங்கலாமே' என்று நினைத்தான். பேருந்து பாதி வழியில் ஒரு தேநீர்க் கடையில் நின்றது; பயணிகள் அனைவரும் இறங்கிச் சிரித்துப் பேசி சுடச்சுடத் தேநீர் குடித்தனர்; ஆனால் முருகனால் மட்டும் பேருந்தை விட்டு இறங்கவே முடியவில்லை; இடுப்பில் மறைத்து வைத்திருந்த அந்த அநீதியான பணத்தின் பாரம் அவனது நெஞ்சை நெருப்பாய் சுட்டது! அடுத்த நிறுத்தத்தில் சட்டென்று இறங்கி, எதிர்த்திசைப் பேருந்தில் ஏறி மீண்டும் தானிய மண்டிக்கு ஓடினான். வியர்வையோடு மண்டிக்குள் நுழைந்து, 'ஐயா! நீங்கள் தவறாக ஒரு நோட்டைக் கூடுதலாகக் கொடுத்துவிட்டீர்கள்' என்று கணக்கரின் மேஜையில் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தான்! கணக்கர் திகைத்துப் போய், முருகனின் நேர்மையைக் கண்டு கைகூப்பி நன்றி தெரிவித்தார். மீண்டும் ஊர் திரும்பும் பேருந்தில் ஏறி, அதே தேநீர்க் கடையில் வண்டி நின்றபோது, முருகன் கம்பீரமாக இறங்கி, அமைதியான மன நிறைவோடு சுடச்சுட ஒரு தேநீரை ருசித்து நிதானமாகக் குடித்தான்! முருகன் தன் உள்ளத்திற்குள் உணர்ந்தான்: 'நேர்மையான அறவழியில் நின்று அனுபவிப்பதே உண்மையான இன்பமாகும் (அறத்தான் வருவதே இன்பம்); தவறு செய்து சேர்க்கும் செல்வம் உள்ளூரத் துன்பத்தையும் அவமானத்தையுமே தரும்' (மற்றெல்லாம் புறத்த புகழுமில) என்று பேருவகை கொண்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 40Kural 40
நாம் செய்யவேண்டியது அறம் மட்டுமே!
நன்மை தரும் அறச்செயல்கள் மட்டுமே!
அஞ்சி விலகுவது பழி மட்டுமே!
உலகம் பழிக்கும் செயல்கள் மட்டுமே!
• ஒருவற்கு = ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாளில்
• செயற்பாலது = விரும்பிச் செய்ய வேண்டியது
• அறனே = நன்மையான அறச் செயல்களே ஆகும்;
• உயற்பாலது = அஞ்சி விலகிச் செய்யாமல் விட வேண்டியது
• பழியே = உலகத்தாரால் பழிக்கப்படும் தீய பாவச் செயல்களே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சாலையில் சிந்திய அரிசி மூட்டையும் பழிக்கு அஞ்சிய சிறுவனின் அறமும்
கிராமத்து நெடுஞ்சாலை வளைவில் வேகமாகத் திரும்பிய சரக்கு லாரியிலிருந்து, அறுபது கிலோ எடைகொண்ட ஒரு புத்தம் புதிய அரிசி மூட்டை கீழே விழுந்து தரையில் கிழிந்தது; ஓட்டுநர் அதை அறியாமல் வண்டியை ஓட்டிச் சென்றுவிட்டார். சாலையில் சிதறிய வெள்ளை அரிசியைக் கண்டதும், அவ்வழியே சென்ற பலர் கூட்டமாக ஓடிவந்து, தங்கள் துண்டுகளிலும் பாத்திரங்களிலும் அந்த இலவச அரிசியை அள்ளி அள்ளித் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திருடிச் சென்றனர். மளிகைக் கடைக்கு எண்ணெய் வாங்கச் சென்றுகொண்டிருந்த பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுவன் வேலனும், தன் கையில் இருந்த காலித் தகர டப்பாவால் சாலையில் கிடந்த அரிசியை விறுவிறுப்பாக அள்ளினான்; ஆனால் அவன் மற்றவர்களைப் போல அதை வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லாமல், கிழிந்த சாக்கு மூட்டையின் பக்கத்திலேயே வெயிலில் அமர்ந்து அந்த டப்பாவைப் பாதுகாத்தான்! மற்றவர்கள் அவனைக் கேலி செய்தனர்: 'ஏய் வேலன்! மூட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு ஓடாமல் வெயிலில் ஏன் உட்கார்ந்திருக்கிறாய்?' என்றனர். வேலன் அமைதியாகச் சொன்னான்: 'அடுத்தவர் பொருளைத் திருடுவது உலகத்தார் பழிக்கக் கூடிய மாபெரும் பாவம்!' (உயற்பாலதோரும் பழி). இரண்டு மணி நேரம் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் அவன் அங்கேயே காத்திருந்தான். தொலைந்துபோன மூட்டையைத் தேடிக்கொண்டு பதற்றத்தோடு திரும்பி வந்த லாரி ஓட்டுநர், சாலையோரம் பாதுகாக்கப்பட்ட அரிசியையும் வேலனையும் கண்டு நெகிழ்ந்து கண்ணீர் விட்டார். ஓட்டுநர் விரித்துப் பிடித்த சாக்கிற்குள் தான் அள்ளி வைத்த அரிசியைக் கொட்டினான் வேலன் (செயற்பாலதோரும் அறனே). ஊர் மக்கள் சிறுவனின் அறத்தைப் போற்றினர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.