திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 39

தனது ஆறு மாத நெல் அறுவடையை நகரத்துத் தானிய மண்டியில் விற்றுவிட்டு, பண முடிப்போடு பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தான் ஏழை உழவன் முருகன். இருக்கையில் அமர்ந்து பணத்தை எண்ணிப் பார்த்தபோதுதான், மண்டிக் கணக்கப்பிள்ளை அவசரக் குழப்பத்தில் ஐந்நூறு ரூபாய் நோட்டை ஒன்று கூடுதலாகக் கொடுத்துவிட்டதை அறிந்தான்! ஒரு கணம் அவனது மனம் சலனமடைந்தது; 'யாரும் பார்க்கவில்லை, இதை வைத்து என் மகளுக்குப் புத்தாடை வாங்கலாமே' என்று நினைத்தான். பேருந்து பாதி வழியில் ஒரு தேநீர்க் கடையில் நின்றது; பயணிகள் அனைவரும் இறங்கிச் சிரித்துப் பேசி சுடச்சுடத் தேநீர் குடித்தனர்; ஆனால் முருகனால் மட்டும் பேருந்தை விட்டு இறங்கவே முடியவில்லை; இடுப்பில் மறைத்து வைத்திருந்த அந்த அநீதியான பணத்தின் பாரம் அவனது நெஞ்சை நெருப்பாய் சுட்டது! அடுத்த நிறுத்தத்தில் சட்டென்று இறங்கி, எதிர்த்திசைப் பேருந்தில் ஏறி மீண்டும் தானிய மண்டிக்கு ஓடினான். வியர்வையோடு மண்டிக்குள் நுழைந்து, 'ஐயா! நீங்கள் தவறாக ஒரு நோட்டைக் கூடுதலாகக் கொடுத்துவிட்டீர்கள்' என்று கணக்கரின் மேஜையில் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தான்! கணக்கர் திகைத்துப் போய், முருகனின் நேர்மையைக் கண்டு கைகூப்பி நன்றி தெரிவித்தார். மீண்டும் ஊர் திரும்பும் பேருந்தில் ஏறி, அதே தேநீர்க் கடையில் வண்டி நின்றபோது, முருகன் கம்பீரமாக இறங்கி, அமைதியான மன நிறைவோடு சுடச்சுட ஒரு தேநீரை ருசித்து நிதானமாகக் குடித்தான்! முருகன் தன் உள்ளத்திற்குள் உணர்ந்தான்: 'நேர்மையான அறவழியில் நின்று அனுபவிப்பதே உண்மையான இன்பமாகும் (அறத்தான் வருவதே இன்பம்); தவறு செய்து சேர்க்கும் செல்வம் உள்ளூரத் துன்பத்தையும் அவமானத்தையுமே தரும்' (மற்றெல்லாம் புறத்த புகழுமில) என்று பேருவகை கொண்டான்!

After selling his entire season's paddy crop at the district grain wholesale warehouse, peasant farmer Murugan boarded the evening bus for his village. Sitting in his window seat, he carefully counted his paper notes, only to discover that the overwhelmed cashier had accidentally handed him an extra five-hundred-rupee bill. For a fleeting second, temptation whispered: No one witnessed it—I could buy my daughter a festive silk frock! Mid-route, the bus halted at a highway tea shack. While fellow passengers stepped down laughing into the cool evening breeze to enjoy steaming cups of ginger tea, Murugan sat frozen in his seat, clutching his waist cloth in anguish. The unearned money felt like molten iron burning against his ribs; his throat choked with guilt. Leaping off at the very next intersection, he caught a return bus back to the city, ran through the warehouse gates, and laid the note on the bewildered cashier's desk: Elder, you overpaid me by one note in the rush! Deeply moved, the merchant bowed with tears of gratitude. Catching the night bus home, when the vehicle pulled up at the exact same roadside tea stall, Murugan stepped down with a heart light as a feather, sipping his hot tea in profound, serene joy. He smiled to himself: Only the fruit born of spotless virtue brings genuine peace and lasting joy (ARatthaan varuvadhae inbam); anything gained through dishonesty is an agonizing prison devoid of true glory! (Matrellam puRatthha pukazhum ila).