திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 40

கிராமத்து நெடுஞ்சாலை வளைவில் வேகமாகத் திரும்பிய சரக்கு லாரியிலிருந்து, அறுபது கிலோ எடைகொண்ட ஒரு புத்தம் புதிய அரிசி மூட்டை கீழே விழுந்து தரையில் கிழிந்தது; ஓட்டுநர் அதை அறியாமல் வண்டியை ஓட்டிச் சென்றுவிட்டார். சாலையில் சிதறிய வெள்ளை அரிசியைக் கண்டதும், அவ்வழியே சென்ற பலர் கூட்டமாக ஓடிவந்து, தங்கள் துண்டுகளிலும் பாத்திரங்களிலும் அந்த இலவச அரிசியை அள்ளி அள்ளித் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திருடிச் சென்றனர். மளிகைக் கடைக்கு எண்ணெய் வாங்கச் சென்றுகொண்டிருந்த பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுவன் வேலனும், தன் கையில் இருந்த காலித் தகர டப்பாவால் சாலையில் கிடந்த அரிசியை விறுவிறுப்பாக அள்ளினான்; ஆனால் அவன் மற்றவர்களைப் போல அதை வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்லாமல், கிழிந்த சாக்கு மூட்டையின் பக்கத்திலேயே வெயிலில் அமர்ந்து அந்த டப்பாவைப் பாதுகாத்தான்! மற்றவர்கள் அவனைக் கேலி செய்தனர்: 'ஏய் வேலன்! மூட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு ஓடாமல் வெயிலில் ஏன் உட்கார்ந்திருக்கிறாய்?' என்றனர். வேலன் அமைதியாகச் சொன்னான்: 'அடுத்தவர் பொருளைத் திருடுவது உலகத்தார் பழிக்கக் கூடிய மாபெரும் பாவம்!' (உயற்பாலதோரும் பழி). இரண்டு மணி நேரம் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் அவன் அங்கேயே காத்திருந்தான். தொலைந்துபோன மூட்டையைத் தேடிக்கொண்டு பதற்றத்தோடு திரும்பி வந்த லாரி ஓட்டுநர், சாலையோரம் பாதுகாக்கப்பட்ட அரிசியையும் வேலனையும் கண்டு நெகிழ்ந்து கண்ணீர் விட்டார். ஓட்டுநர் விரித்துப் பிடித்த சாக்கிற்குள் தான் அள்ளி வைத்த அரிசியைக் கொட்டினான் வேலன் (செயற்பாலதோரும் அறனே). ஊர் மக்கள் சிறுவனின் அறத்தைப் போற்றினர்!

Taking a sharp bend on the rural highway, a heavily loaded freight truck jolted violently, sending a hundred-pound burlap sack of premium polished rice crashing onto the asphalt where the stitches burst open. Unaware of the loss, the driver sped on. Within minutes, opportunistic passersby swarmed the spill with metal pots, cloth wraps, and plastic pails, scrambling greedily to loot the scattered grain for their own larders. Twelve-year-old Velan, who had been sent with an empty tin to buy sesame oil, also knelt down and rapidly shoveled the scattered rice into his vessel. But instead of running home with his prize, he gathered every scattered grain, swept the stones clean, and sat vigil in the blazing midday sun beside the torn sack. Passing villagers scoffed: Silly boy, why sit burning in the dust when you could feast on free rice at home? Velan replied with steady moral conviction: Taking what belongs to another is a disgraceful crime that poisons the soul! (UyaRpaalathoarum pazhi). Two hours later, the frantic truck driver returned in desperation. Seeing the young boy faithfully guarding the salvaged grain, the driver wept openly and embraced him as Velan poured the clean grain back into the restored sack. The crowd marveled: The one supreme duty a human must practice is noble virtue (SeyaRpaalathoarum aRan); that which must be shunned at all costs is the disgrace of sinful theft!