குறள் 151Kural 151
தன்னை வெட்டித் தோண்டுபவரையும் விழாமல் தாங்கி நிற்கும் நிலத்தைப் போல, நம்மை அவமதித்துப் பேசுபவர்களையும் பொறுமையோடு மன்னித்துப் பொறுத்துக் கொள்வதே தலைசிறந்த அறமாகும்.
• அகழ்வாரைத் தாங்கும் = தன்னைத் தோண்டுபவரையும் தாங்கி நிற்கும்
• நிலம்போல = நிலத்தைப் போல,
• தம்மை இகழ்வார் = தன்னை அவமதித்து இகழ்பவரையும்
• பொறுத்தல் = பொறுத்துக்கொள்வதே
• தலை = தலையாய சிறந்த அறமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கிணறு தோண்டிய கூலியாளும் கல்லெறிந்த வீணனை மன்னித்து உணவு தந்த சாது பூபதியும்
வறட்சியால் காய்ந்துபோன மருதூர் கிராமத்தில், மக்களுக்குக் குடிநீர் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக சாது பூபதி என்பவர், வெயிலில் வியர்வை சிந்தக் கடப்பாரையால் பாறைகளை உடைத்துத் தன் சொந்தக் கைகளால் ஆழமான பொதுக் கிணறு தோண்டிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவ்வழியே வந்த ஒரு குடிகார முரடன், 'ஏய் சன்னியாசி! வழியை அடைத்துக் கொண்டு என்ன பிச்சைக்கார வேலை பார்க்கிறாய்?' என்று ஆபாசமாகத் திட்டி, பூபதியின் முதுகில் கூழாங்கற்களை வீசி அடித்தான்; பூபதியின் தோளில் ரத்தம் வழிந்தது. ஆனால் பூபதி சற்றும் கோபம் கொள்ளாமல், கீழே இறங்கி அவனுக்குத் தன் மண்பானையிலிருந்து குளிர்ந்த நீரையும் கஞ்சி உணவையும் பரிவோடு தந்து உபசரித்தார்! அங்கிருந்த மக்கள் அந்த முரடனை அடிக்கப் பாய்ந்தபோது பூபதி தடுத்துக் கூறினார்: 'மக்களே! தன் உடலை இரும்புக் கடப்பாரையால் ஆழமாக வெட்டித் தோண்டுபவனையும் கீழே விழாமல் உறுதியாகத் தாங்கி நிற்கும் இந்த பூமித்தாயைப் போல (அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போல), நம்மை அவமதித்து இகழ்பவர்களையும் சினமின்றிப் பொறுத்துக்கொள்வதே மனிதனின் தலையாய சிறந்த தர்மமாகும்!' (தம்மை இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை). அந்த முரடன் பூபதியின் கால்களைக் கண்ணீரால் கழுவி மன்னிப்புக் கேட்டான்; அவனோடு சேர்ந்து கிணறு தோண்டத் தொடங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 152Kural 152
பிறர் வரம்பு மீறிச் செய்யும் கொடுமையான தீங்கைப் பொறுத்துக் கொள்வது எப்போதும் நல்லது; அத்தீங்கை மனதில் வைக்காமல் அடியோடு மறந்துவிடுவது பொறுத்துக் கொள்வதைக் காட்டிலும் மிக மேலான பண்பாகும்.
• இறப்பினை = பிறர் வரம்பு மீறிச் செய்யும் தீங்கை
• என்றும் பொறுத்தல் = எப்போதும் பொறுத்துக்கொள்வது நல்லது;
• அதனை மறத்தல் = அத்தீங்கை மனதில் வைக்காமல் மறந்துவிடுவது
• அதனினும் நன்று = பொறுத்துக் கொள்வதைக் காட்டிலும் மிக மேலானதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரிய மூலிகைச் சுவடிகளை எரித்த சீடனும் தண்டிக்கும் அதிகாரம் இருந்தும் மறந்த குருநாதரும்
கொல்லிமலையில் வாழ்ந்த சித்த மருத்துவர் அகோரநாதர், நாற்பது ஆண்டுகள் காடுகளில் அலைந்து எழுதிய அரிய காயகல்ப மூலிகை ஓலைச்சுவடிகளைத் தனது சீடன் கார்த்திகேயனிடம் பாதுகாப்பாக ஒப்படைத்திருந்தார். கார்த்திகேயன் பேராசையால் அந்தச் சுவடிகளைப் பக்கத்து நாட்டு மன்னனுக்கு விற்க முயன்று, கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டதும், பயத்தில் அந்த அரிய சுவடிகளைத் தீயிலிட்டுப் பொசுக்கிவிட்டான்! கிராம மக்கள் கார்த்திகேயனைப் பிடித்து மரத்தில் கட்டிவைத்து, 'இவனது கைகளை வெட்டித் தள்ளுங்கள்!' என்று ஆவேசப்பட்டனர். அகோரநாதருக்கு அவனைக் கொடூரமாகத் தண்டிக்கும் முழு அதிகாரமும் இருந்தது. ஆனால் அவர் கார்த்திகேயனின் கட்டுகளை அவிழ்த்து, 'தம்பி! மூலிகைகள் காட்டில் இருக்கின்றன, நான் மீண்டும் எழுதுவேன்; நீ அஞ்சாதே!' என்று மன்னித்தார் (பொறுத்தல் இறப்பினை என்றும்). பின்னர், கார்த்திகேயனுக்கு மீண்டும் தனது குருகுலத்திலேயே அடைக்கலம் தந்து, அவனது பழைய துரோகத்தை ஒரு கணம்கூட நினைத்துப் பாராமல், தவறையும் மறந்தே போனவரைப் போல அவனுக்குப் பேரன்போடு மருத்துவக் கலையைக் கற்பித்தார் (அதனை மறத்தல் அதனினும் நன்று)! கார்த்திகேயன் குருவின் அழியாப் பெருந்தன்மையைக் கண்டு கண்ணீர் மல்க உத்தம சீடனாக மாறினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 153Kural 153
வந்த விருந்தினரை உபசரிக்காமல் தவிர்ப்பது வறுமையிலும் கொடிய வறுமையாகும்; அதுபோல, அறிவில்லாத மூடர்கள் செய்யும் தவறுகளையும் தீங்குகளையும் பொறுத்துக் கொள்வதே வலிமையிலேயே தலைசிறந்த வலிமையாகும்.
• இன்மையுள் இன்மை = வறுமையிலும் கொடிய வறுமை
• விருந்தொரால் = வந்த விருந்தினரை உபசரிக்காமல் தவிர்ப்பது;
• வன்மையுள் வன்மை = வலிமையிலேயே மிகச் சிறந்த வலிமை
• மடவார்ப் பொறை = அறிவில்லாதவர்களின் தீங்கைப் பொறுத்துக் கொள்வது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அசுர பலம் கொண்ட களரி மாவீரனின் அமைதியும் மூடனின் ஏளனத்தைப் பொறுத்த மெய்வலிமையும்
சேர நாட்டின் புகழ்பெற்ற களரி ஆசான் விக்ரமன், தனது ஒற்றைக் கையின் மணிக்கட்டு அசைவால் மதங்கொண்ட யானையையும் பணிய வைக்கும் அசுர பலம் கொண்டவர். ஒரு நாள் சந்தைத் தெருவில் அவர் தன் சீடர்களோடு நடந்து சென்றபோது, போதையில் இருந்த ஒரு மூடக் குடிகாரன் விக்ரமனின் மார்பில் எச்சிலைத் துப்பி, 'ஏய் கிழவா! உனக்கு என்ன வீரம் இருக்கிறது?' என்று ஆபாசமாகத் திட்டினான். சீடர்கள் வாளை உருவி அவனைக் கொல்லப் பாய்ந்தனர். ஆனால் விக்ரமன் தன் சீடர்களைத் தடுத்து, துடைப்பத்தால் தன் மார்பைத் துடைத்துக்கொண்டு, அந்த மூடனுக்குப் பழங்களை வாங்கிக் கொடுத்துத் தன் வழியே அமைதியாக நடந்தார்! சீடர்கள் திகைத்து, 'குருவே! உங்கள் ஒற்றை விரல் அசைவில் அவன் தலை உருண்டிருக்குமே; ஏன் சும்மா விட்டீர்கள்?' என்று கேட்டனர். விக்ரம ஆசான் புன்னகையோடு கூறினார்: 'மகன்களே! வீட்டிற்கு வந்த விருந்தினருக்கு உணவிடாமல் விரட்டுவது எப்படி வறுமையிலும் கொடிய வறுமையோ (இன்மையுள் இன்மை விருந்தொரால்), அதுபோல நம்மை ஆத்திரமூட்டும் அறிவில்லாத மூடர்களின் அறியாமையையும் தீங்கையும் பொறுத்துக்கொள்வதே (மடவார்ப் பொறை), இந்த உலகில் எல்லா வலிமைகளிலும் மிகச் சிறந்த தலைமை வலிமையாகும்!' (வன்மையுள் வன்மை) என்று போதித்தார்! சீடர்கள் புலனடக்கமே மெய்வீரம் என்பதை உணர்ந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 154Kural 154
நற்குணங்களின் நிறைவான பெருங்குணம் தன்னை விட்டு நீங்காமல் எப்போதும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினால், ஒருவன் பொறுமை என்னும் நற்பண்பைப் போற்றிப் பாதுகாத்து வாழ வேண்டும்.
• நிறையுடைமை = நற்குணங்களின் முழுமையானது
• நீங்காமை வேண்டின் = நம்மை விட்டு விலகாமல் இருக்க விரும்பினால்,
• பொறையுடைமை = பொறுமை என்னும் நற்பண்பை
• போற்றி = போற்றிப் பாதுகாத்து
• ஒழுகப்படும் = வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நந்தனவனத்தின் அருஞ்சிற்பக் கூடமும் ஆத்திரத்தை வென்ற சிற்பியின் பூரண சான்றாண்மையும்
சோழ நாட்டின் தலைமைச் சிற்பி விஸ்வநாதர், மூன்று ஆண்டுகள் தவம்போல உழைத்து ஒரு பச்சை மரகதக் கல்லில் அன்னை உமையவளின் திருவுருவத்தை முழுமை பெறச் செதுக்கி முடித்திருந்தார். அரண்மனை அதிகாரிகள் சிற்பத்தைப் பார்வையிட வந்த தருணத்தில், ஒரு முரட்டுத் தூதுவன் அவசரத்தில் தனது ஈட்டியின் முனையால் மோதியதால், அந்தச் சிற்பத்தின் வலது கையின் தாமரை மலர்ப் பகுதி உடைந்து சிதறியது! அங்கிருந்த அதிகாரிகள் அனைவரும் கொதித்தெழுந்து அந்தத் தூதுவனின் தலையை வெட்ட வாளை உருவினர். ஆனால் விஸ்வநாதர் சிறிதும் பதற்றமோ ஆத்திரமோ கொள்ளாமல், தனது உளியை மென்மையாகக் கீழே வைத்துவிட்டு, 'அமைதி கொள்ளுங்கள்! இது விபத்துதான்; இன்னும் ஒரு மாதத்தில் இதைவிட அழகான ஒரு மலரை நான் செதுக்கி விடுவேன்!' என்று சாந்தத்தோடு புன்னகைத்தார். அவரது மகன் ஆச்சரியத்தோடு கேட்டான்: 'தந்தையே! மூன்றாண்டு உழைப்பு சிதைந்தபோதும் உங்கள் மனம் எப்படி ஒரு துளிகூடக் கலங்கவில்லை?' விஸ்வநாதர் கூறினார்: 'மகனே! நாம் தேடிய சான்றாண்மையும், நற்குணங்களின் முழுமையும் நம்மைவிட்டு ஒருபோதும் விலகாமல் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினால் (நிறையுடைமை நீங்காமை வேண்டின்), பொறுமை என்னும் உன்னதமான பொக்கிஷத்தை நாம் கண்ணின் மணியாகப் போற்றி வாழ வேண்டும்!' (பொறையுடைமை போற்றி யொழுகப் படும்) என்று போதித்தார்! மன்னன் சிற்பியின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 155Kural 155
தனக்குத் தீங்கு செய்தவரைப் பொறுத்துக் கொள்ளாமல் தண்டித்தவரை உலகம் ஒரு பொருட்டாக மதிக்காது; ஆனால் அத்தீங்கைப் பொறுமையோடு மன்னித்தவரை விலைமதிப்பற்ற பொன்னைப் போல நெஞ்சில் வைத்துப் போற்றும்.
• ஒறுத்தாரை = தீங்கு செய்தவரைப் பொறுக்காமல் தண்டித்தவரை
• ஒன்றாக வையாரே = உலகம் ஒரு பொருட்டாக மதிக்காது;
• பொறுத்தாரை = அத்தீங்கைப் பொறுத்துக் கொண்டவரை
• பொன்போற் பொதிந்து = விலைமதிப்பற்ற பொன்னைப் போலப் போற்றி
• வைப்பர் = மனத்துள் வைத்து மதிப்பார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நஞ்சை நெற்களஞ்சியத்தில் திருடிய பசிப்பிணியாளனும் சாட்டை வீசிய பண்ணையாரை புறக்கணித்த ஊரும்
காவிரி டெல்டா கிராமத்தில், கடும் பஞ்ச காலத்தின் போது, பசியால் வாடிய ஏழை உழவன் சுந்தரம், கிராமத்துப் பெரிய பண்ணையார் மாணிக்கத்தின் நெற்களஞ்சியத்திலிருந்து ஒரு கூடை நெல்லைத் திருடும்போது பிடிபட்டான். மாணிக்கம் அவனைக் கம்பத்தில் கட்டி வைத்துச் சாட்டையால் தோலுரிய அடித்து, அவனது கை விரல்களை முறிக்க உத்தரவிட்டான். ஆனால் அடுத்த வாரத்தில், அதே சுந்தரம் மற்றொரு செல்வந்தரான தர்மலிங்கத்தின் களஞ்சியத்தில் தானியம் திருட முயன்று பிடிபட்டபோது, தர்மலிங்கம் சுந்தரத்தின் முகத்தில் வழிந்த கண்ணீரையும் பசியையும் கண்டு, சாட்டையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அவனது குடும்பத்திற்கு மூன்று மூட்டை நெல்லும் பணமும் தந்து, 'மகனே! இனி திருடாதே; என் நிலத்திலேயே வந்து வேலை செய்!' என்று பரிவோடு பொறுத்துக்கொண்டார்! சில மாதங்கள் கழித்து ஊர்ப் பஞ்சாயத்து கூடியபோது, இரக்கமற்றுத் தண்டித்த மாணிக்கத்தை மக்கள் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல் ஓரங்கட்டினர் (ஒறுத்தாரை ஒன்றாக வையாரே); ஆனால் தீங்கு செய்தவனையும் பொறுமையோடு மன்னித்த தர்மலிங்கத்தை, தங்கப் பொக்கிஷத்தை நெஞ்சில் பொதிந்து வைப்பது போலத் தலைமேல் வைத்துப் போற்றிக் கிராமத்தின் தலைவராக்கினர் (வைப்பர் பொறுத்தாரைப் பொன்போற் பொதிந்து)!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 156Kural 156
தமக்குத் தீங்கு செய்தவரைப் பழிவாங்கித் தண்டித்தவருக்கு அந்த ஒரு நாள் மட்டுமே தற்காலிக இன்பம் கிடைக்கும்; ஆனால் அத்தீங்கைப் பொறுத்துக் கொண்டவருக்கோ உலகம் அழியும் வரையிலும் நிலைத்து நிற்கும் அழியாத புகழ் உண்டாகும்.
• ஒறுத்தார்க்கு = தீங்கு செய்தவரைத் தண்டித்தவர்க்கு
• ஒருநாளை இன்பம் = அந்த ஒரு நாளுக்கான தற்காலிக இன்பமே உண்டாகும்;
• பொறுத்தார்க்கு = அத்தீங்கைப் பொறுத்துக் கொண்டவர்க்கோ
• பொன்றுந் துணையும் = உலகம் அழியும் வரையிலும்
• புகழ் = அழியாத நற்புகழ் நிலைத்து நிற்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கோட்டைக் கதவை எரித்த துரோகியும் பதிலடி தராமல் உயிர்காத்த தளபதி குலசேகரனின் அழியாப் புகழும்
பாண்டிய நாட்டின் எல்லையோரக் கோட்டையை ஆண்ட தளபதி குலசேகரனின் சொந்த உறவினனான சுந்தரபாண்டியன், பதவி வெறியால் நள்ளிரவில் கோட்டைக் கதவுக்குத் தீ வைத்து, எதிரிப் படைகளை உள்ளே நுழைய வைத்துத் தளபதியைக் கொல்ல முயன்றான். ஆனால் குலசேகரன் வீரத்தோடு போராடி எதிரிகளை விரட்டி அடித்து, துரோகம் செய்த சுந்தரபாண்டியனைச் சிறைபிடித்தார். தளபதியின் வீரர்கள் அவனை எண்ணெய் கொப்பரையில் போட்டு வதைக்கக் கத்தினர். அவ்வாறு தண்டித்திருந்தால், குலசேகரனுக்கு 'பழிவாங்கிவிட்டோம்' என்ற அந்த ஒரு நாள் மட்டுமே வெற்று ஆணவ இன்பம் கிடைத்திருக்கும் (ஒறுத்தார்க்கு ஒருநாளை இன்பம்). ஆனால் குலசேகரன் அவனது விலங்குகளை அவிழ்த்து, 'உன் உயிர் பிழைத்து வாழ்ந்து தர்மத்தை உணர்!' என்று பெருந்தன்மையோடு மன்னித்து விடுதலை செய்தார்! இந்த எல்லையற்ற கருணையைப் பார்த்த சுந்தரபாண்டியன் தன் துரோகத்தை எண்ணிக் கண்ணீர் விட்டு, தளபதியின் கால்களைக் கட்டிப்பிடித்து அழுதான். அன்று முதல் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும், குலசேகரனின் அந்த மாபெரும் மன்னிக்கும் பொறுமை, வரலாற்றின் கல்வெட்டுகளிலும் மக்கள் நெஞ்சிலும் உலகம் அழியும் வரை அழியாத மெய்ப் புகழாக நிலைத்து நிற்கிறது (பொறுத்தார்க்குப் பொன்றுந் துணையும் புகழ்)!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 157Kural 157
செய்யத்தகாத கொடிய தீங்குகளைப் பிறர் நமக்குச் செய்தாலும், அதற்காக அவர்களுக்கு வரப்போகும் பாவத் துன்பத்தை எண்ணி மனம் வருந்தி, பதிலுக்கு நாம் அறமல்லாத தீய செயல்களைச் செய்யாமல் இருப்பதே சிறந்த பண்பாகும்.
• திறனல்ல = தகாத கொடுமைகளை
• தற்பிறர் செய்யினும் = பிறர் தனக்குச் செய்தாலும்,
• நோநொந்து = (அவர்க்கு வரப்போகும் துன்பத்திற்காக) மனம் வருந்தி,
• அறனல்ல = அறமல்லாத தீய செயல்களை
• செய்யாமை நன்று = பதிலுக்குச் செய்யாமல் இருப்பதே நல்லது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நஞ்சு கலந்த பாசனக் கால்வாயும் பழிவாங்க மறுத்த உழவர் நல்லையனின் புனிதக் கருணையும்
மருதூர் கிராமத்தில், அறுவடை நெருங்கும் நேரத்தில், அண்டை நிலத்து வரதன் என்ற கொடியவன் பொறாமையால் உழவர் நல்லையனின் பாசனக் கால்வாயில் விஷக் காரத்தைக் கலந்து, நல்லையனின் பச்சை நெற்பயிர்களை ஒரே இரவில் கருகச் செய்தான். பல மாத வியர்வை உழைப்பு நாசமானதைக் கண்டு நல்லையனின் தம்பி ஆத்திரத்தில், 'அண்ணா! அவன் வைக்கோல் போருக்கும் வீட்டுக்கும் தீ வைத்து அவனது குடும்பத்தையே தெருவில் நிற்க வைப்போம்!' என்று தீப்பந்தத்தை எடுத்தான். ஆனால் நல்லையன் தம்பியின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, கண்ணீர் மல்கக் கூறினார்: 'தம்பி! செய்யத்தகாத இந்த மகா பாதகக் கொடுமையை அவன் நமக்குச் செய்துவிட்டான் (திறனல்ல தற்பிறர் செய்யினும்); ஆனால் இதற்காக அவன் கொடிய நரக வேதனையையும் பாவத் தண்டனையையும் அனுபவிக்கப் போகிறானே என்றுதான் என் உள்ளம் அவனுக்காகத் துடிக்கிறது (நோநொந்து)! அவன் செய்த அநீதிக்காகப் பதிலுக்கு நாமும் தர்மத்திற்குப் புறம்பான தீய செயலைச் செய்யாமல் இருப்பதே (அறனல்ல செய்யாமை) நமக்கு உண்மையான நன்மையாகும்!' என்று கூறினார். பின்னர், வரதனின் நிலத்தில் வெள்ளம் புகுந்தபோது ஓடிச்சென்று வரதனின் பயிர்களைக் காப்பாற்றினார்! வரதன் தன் கொடுஞ்செயலை எண்ணிக் கதறி அழுது நல்லையனின் கால்களைக் கண்ணீரால் நனைத்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 158Kural 158
ஆணவச் செருக்கினால் வரம்பு மீறி நமக்குக் கொடுமை செய்தவர்களை, நாமும் தீமை செய்து வீழாமல், நமது பொறுமை என்னும் உயர்ந்த நற்குணத்தால் அவர்களை வென்று விட வேண்டும்.
• மிகுதியான் = ஆணவச் செருக்கினால்
• மிக்கவை செய்தாரை = கொடுமைகளைச் செய்தவர்களை,
• தாம்தம் தகுதியான் = தாம் தம்முடைய பொறுமை என்னும் உயர்ந்த குணத்தால்
• வென்று விடல் = வென்று விட வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தையில் தறித்துணியை அறுத்த பண்ணையாரும் அமைதியால் ஆட்கொண்ட நெசவாளர் மாணிக்கமும்
காஞ்சிபுரம் பட்டுச் சந்தையில், ஏழை எளியவர்க்கு மலிவு விலையில் உயர்தரப் பட்டுத் துணிகளை நெய்து கொடுத்து வந்த மாஸ்டர் நெசவாளர் மாணிக்கத்தின் மீது பொறாமை கொண்ட பெருஞ்செல்வந்தப் பண்ணையார் சோமசுந்தரம், தனது அடியாட்களோடு சந்தை நடுவே வந்து மாணிக்கத்தின் ஆறு மாத உழைப்பில் நெய்த விலைமதிப்பற்ற பட்டுப் புடவைகளைத் தனது வாளால் துண்டு துண்டாக வெட்டித் தள்ளி, அவரது முகத்தில் காறி உமிழ்ந்து ஆணவக் கூச்சலிட்டான். கூடியிருந்த நெசவாளர்கள் சோமசுந்தரத்தைத் தாக்கத் தடிகளோடு பாய்ந்தனர். ஆனால் மாணிக்கம் அவர்களைத் தடுத்து, தன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு, வெட்டப்பட்ட பட்டுத் துண்டுகளை அமைதியாக எடுத்து மடித்து, 'பண்ணையாரே! உங்கள் மனதில் ஏதேனும் கோபம் இருந்தால் என்னிடம் சொல்லுங்கள்; இந்தத் துணிகளுக்கு நீங்கள் பணம் தர வேண்டாம், எடுத்துச் செல்லுங்கள்!' என்று சாந்தமாகப் புன்னகைத்தார். மாணிக்கத்தின் இந்தத் தெய்வீகப் பொறுமையையும் தகுதியையும் கண்ட சோமசுந்தரத்தின் ஆணவம் சுக்குநூறாக உடைந்தது! அவன் காலடியில் விழுந்து கதறி அழுது, 'என் பணத்திமிரால் நான் உங்களுக்கு மகா பாதகம் செய்துவிட்டேன் (மிகுதியான் மிக்கவை செய்தாரை); உங்கள் பொறுமையால் என்னை வென்று அடிமையாக்கிவிட்டீர்கள் (தகுதியான் வென்று விடல்)!' என்று கூறித் தனது மொத்தப் பட்டு ஆலைகளையும் மாணிக்கத்தின் பெயருக்கு எழுதி வைத்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 159Kural 159
வரம்பு மீறி நடப்பவர்களின் வாயிலிருந்து பிறக்கும் கொடிய சுடுசொற்களைப் பொறுமையோடு தாங்கிக் கொள்பவர்கள், உலகப் பற்றுகளைத் துறந்த துறவிகளை விடவும் மேலான மனத்தூய்மை உடையவர்கள் ஆவர்.
• இறந்தார்வாய் = வரம்பு கடந்து நடப்பவரின் வாயிலிருந்து வரும்
• இன்னாச்சொல் = கொடுஞ்சொற்களை
• நோற்கிற்பவர் = பொறுத்துக் கொள்பவர்கள்,
• துறந்தாரின் = பற்றுகளைத் துறந்த முனிவர்களை விடவும்
• தூய்மை உடையர் = மேலான மனத்தூய்மை உடையவர்கள் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறிய இல்லத்தரசி மரகதத்தின் இன்முக விருந்தோம்பலும் வன்சொல் பேசிய உறவினனின் மன மாற்றமும்
திருச்சிற்றம்பலக் கிராமத்தில், எளிய நெசவுத் தொழில் செய்து வந்த தம்பதியர் சுந்தரமும் மரகதமும். ஒரு நாள், பணச்செருக்குப் பிடித்த அவர்களது தூரத்து உறவினனான வரதப்ப செட்டியார், தனது பட்டுச் சட்டை அழுக்காகிவிட்டதாகக் கூறி, மரகதத்தின் ஏழ்மையையும், அவள் சமைத்து வைத்த கஞ்சியையும் பார்த்து, 'பிச்சைக்காரி! உங்கள் வீட்டுத் திண்ணையில் கால் வைத்ததே பாவம்!' என்று நச்சு வார்த்தைகளால் வரம்பு மீறி அவதூறு பேசி ஏசினான். சுந்தரம் கோபத்தில் கொதிக்க, மரகதமோ அமைதியாகத் தன் கணவனின் கையைப் பிடித்துச் சாந்தப்படுத்திவிட்டு, வரதப்பனுக்குத் தூய சுடுநீரும், வாழையிலையில் சுவையான நெய் அப்பமும் பரிமாறி, 'அண்ணா! நீங்கள் பசியோடு இருக்கிறீர்கள், சாப்பிடுங்கள்!' என்று புன்னகையோடு உபசரித்தாள்! மரகதத்தின் இந்தத் தெய்வீகப் பொறுமையைக் கண்ட அந்த உறவினன், தன் விஷச் சொற்களை எண்ணி வெட்கித் தலைகுனிந்து அவளது கால்களில் விழுந்து அழுதான். அவ்வழியே வந்த ஞான முனிவர் ஆசீர்வதித்துக் கூறினார்: 'காட்டுக்குச் சென்று தவமிருக்கும் சன்னியாசிகளை விடவும், நெறி தவறிப் பேசும் துஷ்டர்களின் வாயிலிருந்து வரும் கொடிய நச்சுச் சொற்களைப் பொறுமையோடு தாங்கிக்கொள்ளும் இந்த மரகதத்தைப் போன்ற குடும்பப் பெண்மணிகளே (இறந்தார்வாய் இன்னாச்சொல் நோற்கிற்பவர்), உள்ளத்தில் எவ்வித மாசுமில்லாத மிக உன்னதமான மனத்தூய்மை படைத்தவர்கள் ஆவர்!' (துறந்தாரின் தூய்மை உடையர்) என்று முழங்கினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 160Kural 160
உணவு உண்ணாமல் பட்டினி கிடந்து தவம் செய்யும் நோன்பாளிகள் பெரியவர்கள்தான்; ஆனால் பிறர் பேசும் கொடுஞ்சொற்களைப் பொறுமையோடு தாங்கிக் கொள்பவர்களுக்குப் பின்னரே அவர்கள் பெரியவர்களாக மதிக்கப்படுவர்.
• உண்ணாது நோற்பார் = உணவு உண்ணாமல் நோன்பு இருப்பவர்கள்
• பெரியர் = பெரியவர்கள்தான்;
• பிறர்சொல்லும் இன்னாச்சொல் = ஆனால் பிறர் சொல்லும் கொடுஞ்சொற்களை
• நோற்பாரின் பின் = பொறுத்துக் கொள்பவர்களுக்குப் பின்னரே அவர்கள் பெரியவர் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நாற்பது நாள் உண்ணாநோன்பு இருந்த தவசியும் சுடுசொல் தாங்கிய ஏழை மருத்துவரின் முதலிடமும்
சதுரகிரி மலையடிவாரத்தில், காட்டில் நாற்பது நாட்கள் ஒரு துளி உணவும் நீருமின்றி உடலை வருத்தி உண்ணா நோன்பு தவமிருந்த யோகி வித்யாதரன் என்பவரை மக்கள் பெருந்திரளாக வந்து வணங்கினர். அப்போது பக்கத்து கிராமத்து இலவச மருத்துவக் கூடத்தில், சித்த மருத்துவர் ஜீவானந்தம் கடுமையான காய்ச்சலால் துடித்த நோயாளிகளுக்கு மருந்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு கோபக்கார நோயாளி, 'ஏய் போலி வைத்தியா! சீக்கிரம் மருந்து கொடுக்க மாட்டியா?' என்று ஆபாசமாகத் திட்டி ஜீவானந்தத்தின் முகத்தில் காரி உமிழ்ந்தான். ஜீவானந்தம் சிறிதும் சினம்கொள்ளாமல், முகத்தைத் துடைத்துவிட்டு அவனுக்குக் கனிவோடு மூலிகைச் சாற்றைப் புகட்டி ஆறுதல் கூறினார். இதைக் கண்ட யோகி வித்யாதரன் தன் ஆசனத்தை விட்டு இறங்கி ஓடிவந்து, ஜீவானந்தத்தின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினார்! மக்கள் ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தபோது யோகி கூறினார்: 'உணவு உண்ணாமல் பசியைப் பொறுத்து உண்ணா நோன்பு தவம் இருப்பவர்கள் பெரியவர்கள்தான் (உண்ணாது நோற்பார் பெரியர்); ஆனால் தன்னை அநியாயமாகத் திட்டும் பிறரது நச்சுச் சுடுசொற்களைப் பொறுமையோடு தாங்கிக்கொள்ளும் இந்த ஜீவானந்தத்தைப் போன்ற உத்தமர்களுக்குப் பின்னரே (இன்னாச்சொல் நோற்பாரின் பின்) நாங்கள் பெரியவர்களாக மதிக்கப்படுவோம்! உடலை வருத்துவதை விட மனதின் அகங்காரத்தை அடக்கிப் பொறுமை காப்பதே பிரபஞ்சத்தின் தலைசிறந்த மகாதவம்!' என்று போற்றினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.