திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 160

சதுரகிரி மலையடிவாரத்தில், காட்டில் நாற்பது நாட்கள் ஒரு துளி உணவும் நீருமின்றி உடலை வருத்தி உண்ணா நோன்பு தவமிருந்த யோகி வித்யாதரன் என்பவரை மக்கள் பெருந்திரளாக வந்து வணங்கினர். அப்போது பக்கத்து கிராமத்து இலவச மருத்துவக் கூடத்தில், சித்த மருத்துவர் ஜீவானந்தம் கடுமையான காய்ச்சலால் துடித்த நோயாளிகளுக்கு மருந்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு கோபக்கார நோயாளி, 'ஏய் போலி வைத்தியா! சீக்கிரம் மருந்து கொடுக்க மாட்டியா?' என்று ஆபாசமாகத் திட்டி ஜீவானந்தத்தின் முகத்தில் காரி உமிழ்ந்தான். ஜீவானந்தம் சிறிதும் சினம்கொள்ளாமல், முகத்தைத் துடைத்துவிட்டு அவனுக்குக் கனிவோடு மூலிகைச் சாற்றைப் புகட்டி ஆறுதல் கூறினார். இதைக் கண்ட யோகி வித்யாதரன் தன் ஆசனத்தை விட்டு இறங்கி ஓடிவந்து, ஜீவானந்தத்தின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினார்! மக்கள் ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தபோது யோகி கூறினார்: 'உணவு உண்ணாமல் பசியைப் பொறுத்து உண்ணா நோன்பு தவம் இருப்பவர்கள் பெரியவர்கள்தான் (உண்ணாது நோற்பார் பெரியர்); ஆனால் தன்னை அநியாயமாகத் திட்டும் பிறரது நச்சுச் சுடுசொற்களைப் பொறுமையோடு தாங்கிக்கொள்ளும் இந்த ஜீவானந்தத்தைப் போன்ற உத்தமர்களுக்குப் பின்னரே (இன்னாச்சொல் நோற்பாரின் பின்) நாங்கள் பெரியவர்களாக மதிக்கப்படுவோம்! உடலை வருத்துவதை விட மனதின் அகங்காரத்தை அடக்கிப் பொறுமை காப்பதே பிரபஞ்சத்தின் தலைசிறந்த மகாதவம்!' என்று போற்றினார்!

At the foot of Sathuragiri hills, thousands gathered to venerate ascetic hermit Vidyadharan, who had completed a punishing forty-day total fast without a single morsel of food or drop of water, subduing all physical bodily desires. Nearby in the village charity clinic, humble physician Jeevanantham was tirelessly attending to feverish peasant laborers. An impatient, delirious patient cursed Jeevanantham with vile profanities and spat directly into the doctor's face. Without a flicker of annoyance, Jeevanantham gently wiped his face, checked the man's pulse, and fed him warm medicinal decoction with tender maternal care. Witnessing this from across the grove, hermit Vidyadharan rose from his dais, walked through the throng, and fell prostrate at the physician's dusty feet. The astounded crowd gasped, but the fasting ascetic proclaimed: Ascetics who starve their flesh through grueling fasts are indeed great souls (UNNaadhu noaRpaar periyar); yet we stand only in second place behind the transcendent spiritual majesty of those who patiently endure the bitter, wounding curses of others without anger! (Innaachchol noaRpaarin pin). Subduing physical hunger is earthly discipline; conquering ego to endure insults with love is supreme godliness!