திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 154

சோழ நாட்டின் தலைமைச் சிற்பி விஸ்வநாதர், மூன்று ஆண்டுகள் தவம்போல உழைத்து ஒரு பச்சை மரகதக் கல்லில் அன்னை உமையவளின் திருவுருவத்தை முழுமை பெறச் செதுக்கி முடித்திருந்தார். அரண்மனை அதிகாரிகள் சிற்பத்தைப் பார்வையிட வந்த தருணத்தில், ஒரு முரட்டுத் தூதுவன் அவசரத்தில் தனது ஈட்டியின் முனையால் மோதியதால், அந்தச் சிற்பத்தின் வலது கையின் தாமரை மலர்ப் பகுதி உடைந்து சிதறியது! அங்கிருந்த அதிகாரிகள் அனைவரும் கொதித்தெழுந்து அந்தத் தூதுவனின் தலையை வெட்ட வாளை உருவினர். ஆனால் விஸ்வநாதர் சிறிதும் பதற்றமோ ஆத்திரமோ கொள்ளாமல், தனது உளியை மென்மையாகக் கீழே வைத்துவிட்டு, 'அமைதி கொள்ளுங்கள்! இது விபத்துதான்; இன்னும் ஒரு மாதத்தில் இதைவிட அழகான ஒரு மலரை நான் செதுக்கி விடுவேன்!' என்று சாந்தத்தோடு புன்னகைத்தார். அவரது மகன் ஆச்சரியத்தோடு கேட்டான்: 'தந்தையே! மூன்றாண்டு உழைப்பு சிதைந்தபோதும் உங்கள் மனம் எப்படி ஒரு துளிகூடக் கலங்கவில்லை?' விஸ்வநாதர் கூறினார்: 'மகனே! நாம் தேடிய சான்றாண்மையும், நற்குணங்களின் முழுமையும் நம்மைவிட்டு ஒருபோதும் விலகாமல் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினால் (நிறையுடைமை நீங்காமை வேண்டின்), பொறுமை என்னும் உன்னதமான பொக்கிஷத்தை நாம் கண்ணின் மணியாகப் போற்றி வாழ வேண்டும்!' (பொறையுடைமை போற்றி யொழுகப் படும்) என்று போதித்தார்! மன்னன் சிற்பியின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான்!

Master sculptor Viswanathar had consecrated three relentless years to carve an exquisite, translucent jade icon of the Mother Goddess Uma for the grand royal consecration. Just as imperial dignitaries entered the pavilion to unveil the masterpiece, a clumsy courier rushed in, the steel shaft of his heavy pike snapping the delicately carved lotus blossom from the deity's right hand. Officers drew their broadswords in fury to decapitate the trembling courier on the spot. Yet with transcendent poise, Viswanathar laid down his chisel, stepped between the blades and the offender, and said with a serene smile: Stay your steel, noble lords! It was a mere accident; within a single moon, I shall sculpt an even more radiant lotus from this very jade. His weeping son asked in disbelief: Father! Three years of your life's blood were crushed in a second; how does your soul remain so completely calm? Viswanathar replied with profound serenity: My son! If we truly desire that the sublime fullness and spiritual dignity of our character should never depart from our soul (NiRaiyudaimai neengaamai veaNdin), we must cherish, protect, and practice supreme patience like a sacred jewel above all worldly gains! (PoRaiyudaimai poaRRi ozhugap padum).