திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 155

காவிரி டெல்டா கிராமத்தில், கடும் பஞ்ச காலத்தின் போது, பசியால் வாடிய ஏழை உழவன் சுந்தரம், கிராமத்துப் பெரிய பண்ணையார் மாணிக்கத்தின் நெற்களஞ்சியத்திலிருந்து ஒரு கூடை நெல்லைத் திருடும்போது பிடிபட்டான். மாணிக்கம் அவனைக் கம்பத்தில் கட்டி வைத்துச் சாட்டையால் தோலுரிய அடித்து, அவனது கை விரல்களை முறிக்க உத்தரவிட்டான். ஆனால் அடுத்த வாரத்தில், அதே சுந்தரம் மற்றொரு செல்வந்தரான தர்மலிங்கத்தின் களஞ்சியத்தில் தானியம் திருட முயன்று பிடிபட்டபோது, தர்மலிங்கம் சுந்தரத்தின் முகத்தில் வழிந்த கண்ணீரையும் பசியையும் கண்டு, சாட்டையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அவனது குடும்பத்திற்கு மூன்று மூட்டை நெல்லும் பணமும் தந்து, 'மகனே! இனி திருடாதே; என் நிலத்திலேயே வந்து வேலை செய்!' என்று பரிவோடு பொறுத்துக்கொண்டார்! சில மாதங்கள் கழித்து ஊர்ப் பஞ்சாயத்து கூடியபோது, இரக்கமற்றுத் தண்டித்த மாணிக்கத்தை மக்கள் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல் ஓரங்கட்டினர் (ஒறுத்தாரை ஒன்றாக வையாரே); ஆனால் தீங்கு செய்தவனையும் பொறுமையோடு மன்னித்த தர்மலிங்கத்தை, தங்கப் பொக்கிஷத்தை நெஞ்சில் பொதிந்து வைப்பது போலத் தலைமேல் வைத்துப் போற்றிக் கிராமத்தின் தலைவராக்கினர் (வைப்பர் பொறுத்தாரைப் பொன்போற் பொதிந்து)!

During a harrowing famine across the Cauvery basin, starving farmhand Sundaram was caught stealing a basket of grain from wealthy landlord Maanickam's granary. Maanickam had Sundaram tied to a stone post, flogged until his skin tore, and ordered his fingers broken in ruthless revenge. A week later, desperate for his dying children, Sundaram was caught attempting to break into the storehouse of another patriarch, Dharmalingam. Gazing into the emaciated thief's weeping eyes, Dharmalingam threw aside the guards' whips, ordered three bags of milled rice loaded onto a cart for Sundaram's family, and said gently: Never steal again, my son; work in my fields tomorrow for fair wages. Months later, when the grand regional council convened, the citizens utterly ignored and despised the vengeful Maanickam as a petty soul of no moral worth (ORuththaarai onRaaga vaiyaarea); while enshrining the forgiving Dharmalingam in their hearts like pure, unblemished gold, unanimously electing him civic governor (Vaippar poRuththaaraip ponpoaR podhindhu)!