திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 158

காஞ்சிபுரம் பட்டுச் சந்தையில், ஏழை எளியவர்க்கு மலிவு விலையில் உயர்தரப் பட்டுத் துணிகளை நெய்து கொடுத்து வந்த மாஸ்டர் நெசவாளர் மாணிக்கத்தின் மீது பொறாமை கொண்ட பெருஞ்செல்வந்தப் பண்ணையார் சோமசுந்தரம், தனது அடியாட்களோடு சந்தை நடுவே வந்து மாணிக்கத்தின் ஆறு மாத உழைப்பில் நெய்த விலைமதிப்பற்ற பட்டுப் புடவைகளைத் தனது வாளால் துண்டு துண்டாக வெட்டித் தள்ளி, அவரது முகத்தில் காறி உமிழ்ந்து ஆணவக் கூச்சலிட்டான். கூடியிருந்த நெசவாளர்கள் சோமசுந்தரத்தைத் தாக்கத் தடிகளோடு பாய்ந்தனர். ஆனால் மாணிக்கம் அவர்களைத் தடுத்து, தன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு, வெட்டப்பட்ட பட்டுத் துண்டுகளை அமைதியாக எடுத்து மடித்து, 'பண்ணையாரே! உங்கள் மனதில் ஏதேனும் கோபம் இருந்தால் என்னிடம் சொல்லுங்கள்; இந்தத் துணிகளுக்கு நீங்கள் பணம் தர வேண்டாம், எடுத்துச் செல்லுங்கள்!' என்று சாந்தமாகப் புன்னகைத்தார். மாணிக்கத்தின் இந்தத் தெய்வீகப் பொறுமையையும் தகுதியையும் கண்ட சோமசுந்தரத்தின் ஆணவம் சுக்குநூறாக உடைந்தது! அவன் காலடியில் விழுந்து கதறி அழுது, 'என் பணத்திமிரால் நான் உங்களுக்கு மகா பாதகம் செய்துவிட்டேன் (மிகுதியான் மிக்கவை செய்தாரை); உங்கள் பொறுமையால் என்னை வென்று அடிமையாக்கிவிட்டீர்கள் (தகுதியான் வென்று விடல்)!' என்று கூறித் தனது மொத்தப் பட்டு ஆலைகளையும் மாணிக்கத்தின் பெயருக்கு எழுதி வைத்தான்!

At the bustling Kanchipuram silk exchange, master handloom weaver Maanickam was celebrated for providing fine silks to humble families at fair prices. Consumed by insolent malice, wealthy textile monopolist Somasundaram marched in with armed thugs, slashing Maanickam's masterwork silk brocades to ribbons with an iron dagger and spitting insolently in the weaver's face. Infuriated guild artisans charged with staves to bludgeon the tyrant. But Maanickam raised his hand, halting the mob. Wiping his cheek with calm dignity, he gently gathered the severed silk fragments, folded them, and said with a tranquil smile: Landlord! If my labor has offended your heart, take these silks without coin; may peace fill your soul. Pierced to the marrow by this unfathomable, serene forbearance, Somasundaram's haughty pride collapsed into dust. Trembling violently, the magnate threw himself at the humble weaver's bare feet, weeping in agonizing remorse: Blinded by overweening pride and gold, I assaulted you with outrageous cruelty (Migudhiyaan mikkavai seydhaarai); yet by your own transcendent moral dignity and patience, you have utterly conquered and redeemed my wicked heart! (Thagudhiyaan venRu vidaal).