குறள் 131Kural 131
நல்லொழுக்கமே ஒரு மனிதனுக்கு எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த மேன்மையைத் தருவதால், அந்த ஒழுக்கத்தைத் தன் உயிரைக் காட்டிலும் மேலானதாகக் கருதி எந்நிலையிலும் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
• ஒழுக்கம் = நல்லொழுக்கமானது
• விழுப்பந் தரலான் = ஒருவனுக்கு மேன்மையையும் சிறப்பையும் தருவதால்,
• ஒழுக்கம் = அந்த ஒழுக்கத்தையே
• உயிரினும் = தன் உயிரைக் காட்டிலும் மேலானதாகக் கருதி
• ஓம்பப்படும் = போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
புயலில் சிக்கிய மரக்கலத் தலைவனின் சத்தியமும் உயிரை விட மேலாகக் காத்த நேர்மையும்
வங்கக் கடலில் ஏற்பட்ட பயங்கரப் புயலில், பெரும் வணிகக் கப்பல் பாறைகளில் மோதி உடையத் தொடங்கியது. கப்பலில் இருந்த ஒரே ஒரு சிறிய மரப் படகில், கப்பல் மாலுமி சுந்தரமும், அவனிடம் தஞ்சமடைந்த ஏழை யாத்ரீகக் குடும்பமும் மட்டுமே தப்ப முடியும் என்ற இக்கட்டான நிலை உருவானது. அப்போது, கப்பலில் இருந்த பெரும் செல்வந்தர் ஒருவர், 'சுந்தரா! இந்த ஏழைகளைத் தள்ளிவிட்டு என்னை மட்டும் அந்தப் படகில் ஏற்று; உனக்கு ஒரு மூட்டை வைரங்களைத் தருகிறேன்!' என்று காலில் விழுந்தார். சுந்தரத்தின் நெஞ்சில் மாலுமிகளுக்குரிய கடமை ஒழுக்கம் சுடர்விட்டு எரிந்தது; 'பயணிகளைப் பாதுகாப்பாகக் கரைசேர்ப்பதே என் தொழில் ஒழுக்கம்; பணத்திற்காக என் ஒழுக்கத்தைக் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டேன்!' என்று கூறி, அந்த ஏழைக் குழந்தைகளையும் பெண்களையும் படகில் ஏற்றிப் பாதுகாப்பாக அனுப்பி வைத்தான். உடைந்த மரக்கட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு நீந்திய சுந்தரன், பல மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பின் உயிருடன் கரை சேர்ந்தான்! மன்னன் அவனது தியாகத்தைக் கேள்விப்பட்டு அரசவைக்கு அழைத்துத் தங்கப் பதக்கம் சூட்டிய போது, சுந்தரன் கம்பீரமாகக் கூறினான்: 'மன்னா! நல்லொழுக்கமே ஒரு எளிய மனிதனுக்கும் ஈடு இணையற்ற மாபெரும் மேன்மையைத் தருகிறது (ஒழுக்கம் விழுப்பந் தரலான்); எனவே, அந்த ஒழுக்கத்தை எத்தகைய இக்கட்டிலும் தன் சொந்த உயிரைக் காட்டிலும் மேலானதாகப் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்!' (ஒழுக்கம் உயிரினும் ஓம்பப் படும்) என்று முழங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 132Kural 132
எவ்வளவு துன்பமும் சிரமமும் வந்தாலும் நல்லொழுக்கத்தை விடாமல் போற்றிக் காக்க வேண்டும்; பல்வேறு தர்மங்களை ஆராய்ந்து பார்த்தாலும், வாழ்க்கைக்கு எந்நாளும் உறுதியான துணையாக நிற்பது அந்த நல்லொழுக்கம் ஒன்றே ஆகும்.
• பரிந்து = எத்தகைய சிரமத்தை ஏற்றாவது
• ஓம்பிக் காக்க ஒழுக்கம் = நல்லொழுக்கத்தைப் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்;
• தெரிந்து ஓம்பித் தேரினும் = பல்வேறு அறங்களையும் ஆராய்ந்து தெளிந்தாலும்,
• அஃதே துணை = அந்த ஒழுக்கமே மனிதனுக்கு உண்மையான சிறந்த துணையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாலைவனப் பயணத்தில் பசியால் வாடிய யாத்ரீகரும் தர்மம் வழுவாத முதியவரின் அழியாத் துணையும்
தரிசுப் பாலைவனப் பெருவழியில், புனித யாத்திரை சென்ற சாது மாதவனாரும் அவரது இளம் சீடன் சுகேசனும் கடுமையான பசியிலும் தாகத்திலும் மயங்கி விழும் நிலைக்கு வந்தனர். வழியில், பாழடைந்த சத்திரத்தில் இறந்து கிடந்த ஒரு வியாபாரியின் பொன்முடிப்பும் விலைமதிப்பற்ற உணவுப் பொட்டலங்களும் கிடந்தன. சுகேசன் ஓடிப்போய், 'குருவே! இந்த யாருமற்ற பாலைவனத்தில் யாரும் நம்மைப் பார்க்கவில்லை; இந்தத் திருட்டு உணவையும் தங்கத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு நம் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வோம்!' என்று பாய்ந்தான். ஆனால் மாதவனார் அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, 'மகனே! நம் உடலில் உயிர் பிரிந்து எலும்புகள் நொறுங்கும் அளவுக்குப் பசித் துன்பம் வந்தாலும் கூட, வருந்தியும் நாம் நமது தர்ம நல்லொழுக்கத்தைப் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும் (பரிந்தோம்பிக் காக்க ஒழுக்கம்)! வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், தவமுறைகள் அனைத்தையும் கூர்ந்து ஆராய்ந்து பார்த்தாலும் (தெரிந்தோம்பித் தேரினும்), ஒரு மனிதனுக்கு இம்மையிலும் மறுமையிலும் அழியாமல் எப்போதும் கைகொடுத்துக் காக்கும் ஒரே நிஜமான துணை இந்த நல்லொழுக்கம் மட்டுமே!' (அஃதே துணை) என்று உறுதியோடு மறுத்தார்! அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், அப்பகுதி பாலைவனக் காவல் படையினர் தேடி வந்து அவர்களுக்குத் தூய நீரும் விருந்தும் வழங்கிப் பாதுகாத்தனர். சுகேசன் குருவின் கால்களைக் கண்ணீரால் கழுவினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 133Kural 133
நல்லொழுக்கத்தோடு வாழ்வதே ஒருவருக்கு உண்மையான உயர்ந்த குடிப்பிறப்பின் பெருமையாகும்; ஒழுக்கம் தவறி நடப்பவர் எவ்வளவு உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும் இழிந்த பிறவியாகவே கருதப்படுவர்.
• ஒழுக்கம் உடைமை = நல்லொழுக்கத்தோடு வாழ்வதே
• குடிமை = சிறந்த குடிப்பெருமையைத் தரும்;
• இழுக்கம் = ஒழுக்கத்திலிருந்து தவறி நடப்பது
• இழிந்த பிறப்பாய் விடும் = அவனை இழிந்த பிறவியாகவே மாற்றிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசகுல இளவரசனின் அகங்காரமும் எளிய குயவரின் மாசற்ற நல்லொழுக்கக் குடிப்பெருமையும்
உறையூர் அரசவையில், சோழப் பேரரசின் பரம்பரை பிரபு குலத்தில் பிறந்த இளவரசன் விஜயேந்திரன், மது அருந்திவிட்டுத் தெருவில் மண்பாண்டங்கள் சுமந்துவந்த எளிய குயவர் மாறனைத் தன் குதிரையால் மோதித் தள்ளினான்; மாறனின் அனைத்து மண்பாண்டங்களும் நொறுங்கின. மாறன் நியாயம் கேட்டபோது, விஜயேந்திரன் சாட்டையால் அடித்து, 'நான் சக்ரவர்த்தி பரம்பரைக் குலத்தில் பிறந்தவன்; நீ கீழ்ஜாதி அற்பப் பிறவி!' என்று ஆணவத்தோடு கர்ஜித்தான். இதைக் கண்ட தலைமை அமைச்சர் குணபாலர், உடனே அரசவை நடுவர்களைக் கூட்டி விசாரணை நடத்தினார். விசாரணையில், மாறனோ தன் வறுமையிலும் ஒரு நாளும் பொய் பேசாமல், பிறர் பொருளை இச்சியாமல், ஐம்புலன்களையும் அடக்கி வாழ்ந்துவரும் உத்தமர் என்பது நிரூபணமானது. அமைச்சர் விஜயேந்திரனின் பட்டாடையைக் கழற்றி எறிந்து பகிரங்கமாகத் தீர்ப்பளித்தார்: 'விஜயேந்திரா! அரசகுலத்தில் பிறந்ததாலேயே ஒருவன் உயர்ந்தவன் ஆகிவிட முடியாது! ஒரு மனிதன் நல்லொழுக்கத்தோடு வாழ்வதே அவனுக்கு உண்மையான குடிப்பெருமையைத் தரும் (ஒழுக்கம் உடைமை குடிமை); மாறாக, எவ்வளவு உயர்ந்த பரம்பரையில் பிறந்தவனாக இருந்தாலும், ஒழுக்கக் கேடாக நடந்துகொண்டால் அவன் இழிந்த பிறவியாகவே தள்ளப்படுவான்!' (இழுக்கம் இழிந்த பிறப்பாய் விடும்) என்று கூறி, இளவரசனைச் சிறையிலடைத்து, குயவர் மாறனை அரசவை ஆசனத்தில் அமர்த்தி நவரத்தின மாலையால் கௌரவித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 134Kural 134
கற்ற நூல்களை மறந்துபோனாலும் மீண்டும் படித்துக் கற்றுக்கொள்ளலாம்; ஆனால் ஒருவன் தன் வாழ்வின் உயர்வுக்கு அடிப்படையான நல்லொழுக்கத்திலிருந்து தவறிவிட்டால் அவனது பெருமையும் நற்பெயரும் முற்றிலும் அழிந்துவிடும்.
• ஓத்து மறப்பினும் = கற்ற வேத நூல்களை மறந்தாலும்
• கொளலாகும் = மீண்டும் படித்துக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்;
• பார்ப்பான் பிறப்பு = ஆனால் அந்தணனது குடிப்பிறப்பின் சிறப்பானது
• ஒழுக்கங் குன்ற = ஒழுக்கம் குறைந்தால்
• கெடும் = முற்றிலும் அழிந்து கெட்டுவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வேத பாராயணப் போட்டியும் பொய் சாட்சியால் நிலைகுலைந்த பண்டிதரின் குலப்பெருமையும்
வாரணாசி மாநகரத்து வேத வித்வத் சபையில், நான்கு வேதங்களையும் முழுமையாக மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிப்பதில் முதலிடம் பிடித்த இளம் பண்டிதன் சோமநாத சாஸ்திரி, தனது அபார நினைவாற்றலால் அரசரின் பொற்கிழியை வென்றான். ஆனால், அதே வாரத்தில் ஒரு நிலத் தகராறில், ஒரு செல்வந்தன் தந்த ஐம்பது பொற்காசுகளுக்காக, 'நான் அந்த நில ஆவணத்தைப் பார்த்தேன்' என்று பொய் சாட்சி கூறித் தன் ஒழுக்கத்தைத் தொலைத்தான். உண்மை வெளிவந்தபோது, அரசவை அவனது பொற்கிழியைப் பறிமுதல் செய்து ஊரை விட்டுத் தள்ளியது. சோமநாதன் தன் குருநாதர் வித்யாசாகரரிடம் கதறி அழுதான்: 'குருவே! நான்கு வேதங்களையும் ஒரு எழுத்துப் பிசகாமல் ஒப்பிக்கும் ஆற்றல் பெற்ற என்னை, இந்த ஒற்றைப் பொய்க்காக உலகம் இப்படித் தூற்றுகிறதே!' குருநாதர் அவனைக் கூர்மையாகப் பார்த்துக் கண்டித்தார்: 'சோமநாதா! கற்ற வேத மந்திரங்களை மறந்துபோனாலும் கூட, மீண்டும் ஓலைச்சுவடிகளை எடுத்துப் படித்து மனனம் செய்து கொள்ளலாம் (மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும்); ஆனால், அறிவுக்கும் ஆன்மீகப் பிறவிக்கும் சிறப்பு சேர்க்கும் மாசற்ற நல்லொழுக்கத்திலிருந்து ஒருவன் வழுவி விழுந்துவிட்டால் (பிறப்பொழுக்கங் குன்ற), அவனது மொத்தக் கல்வியும், குடிப்பிறப்பின் கௌரவமும் சாம்பலாகி அழிந்துபோகும்!' (கெடும்) என்று போதித்தார்! சோமநாதன் தலைகுனிந்து தன் ஒழுக்கக் கேட்டை எண்ணிக் கதறினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 135Kural 135
பொறாமை பிடித்தவனிடம் நிலையான செல்வ வளர்ச்சி இருக்காது என்பது போல, நல்லொழுக்கம் இல்லாதவனிடம் வாழ்க்கையில் உண்மையான உயர்வும் மதிப்பும் ஒருபோதும் உண்டாகாது.
• அழுக்காறு உடையான்கண் = பொறாமை குணம் கொண்டவனிடத்தில்
• ஆக்கம் போன்று = செல்வ வளர்ச்சி இல்லாதது போல,
• ஒழுக்கம் இலான்கண் = நல்லொழுக்கம் இல்லாதவனிடத்தில்
• உயர்வு இல்லை = உண்மையான வாழ்வியல் உயர்வு இருக்காது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கோடீஸ்வர நிலக்கிழாரின் புறக்கணிப்பும் ஏழை உழவர் மாணிக்கத்தின் ஊர் போற்றும் உயர்வும்
மருதூர் கிராமத்து மாபெரும் சபையில், ஊரின் தர்ம அறக்கட்டளைத் தலைவர் பதவிக்குத் தேர்தல் நடைபெற்றது. ஊரிலேயே ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களும் அரண்மனை போன்ற வீடுகளும் கொண்ட பெருஞ்செல்வந்தர் வரதப்ப நாயக்கர், பணப்பைகளை அள்ளி வீசித் தானே தலைவர் என்று மார்தட்டினார். ஆனால் அவர் தொழிலாளர்களை ஏமாற்றி, ஒழுக்கக் கேடான தீய செயல்களில் ஈடுபட்டு வந்தவர். ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, வரதப்பரின் பொன் மூட்டைகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ஒரு துண்டு நிலம் கூட இல்லாத, ஆனால் ஐம்பது ஆண்டுகளாகப் பிறன் மனை நோக்காமல், சொல்லிலும் செயலிலும் மாசற்ற நல்லொழுக்கத்தோடு வாழ்ந்து வரும் ஏழை விவசாயக் கூலி மாணிக்கத்தை ஒருமனதாகத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்துப் பூமாலை சூட்டினர்! வரதப்பர் ஆத்திரமடைந்து கூச்சலிட்டார்: 'இவ்வளவு தங்கம் வைத்திருக்கும் என்னை ஒதுக்கிவிட்டு, இந்த ஏழைப் பிச்சைக்காரனுக்கு எப்படி உயர்வை வழங்குவீர்கள்?' ஊர் முதியவர் அமைதியாகக் கூறினார்: 'நாயக்கரே! பிறர் வளர்ச்சியைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவனிடம் எப்படி உண்மையான செல்வ வளர்ச்சி நிலைக்காதோ (அழுக்கா றுடையான்கண் ஆக்கம்போன்று), அதே போல எவ்வளவு பணம் இருந்தாலும் நல்லொழுக்கம் இல்லாத ஒருவனிடம் உண்மையான மேன்மையும் உயர்வும் ஒருபோதும் சேரவே சேராது!' (இல்லை ஒழுக்க மிலான்கண் உயர்வு) என்று தீர்ப்பளித்தார்! வரதப்பர் அவமானத்தால் தலைகுனிந்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 136Kural 136
நல்லொழுக்கம் தவறி நடப்பதால் தமக்கு ஏற்படக்கூடிய பழியையும் பேரழிவையும் உணர்ந்துள்ள மன உறுதி கொண்ட சான்றோர்கள், எத்தகைய கடினமான சூழ்நிலையிலும் ஒழுக்க நெறியிலிருந்து சிறிதும் விலக மாட்டார்கள்.
• இழுக்கத்தின் = ஒழுக்கம் தவறுவதால்
• ஏதம் படுபாக்கு அறிந்து = உண்டாகும் தீமையையும் பழிக்குற்றத்தையும் உணர்ந்து,
• உரவோர் = மன உறுதி கொண்ட சான்றோர்கள்
• ஒழுக்கத்தின் ஒல்கார் = நல்லொழுக்க நெறியிலிருந்து சற்றும் தளர மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நள்ளிரவுக் கோட்டைக் காவலும் லஞ்சப் பொற்காசுகளைத் தூக்கியெறிந்த தளபதியின் மன உறுதியும்
செஞ்சிக் கோட்டையின் முதன்மைக் கோட்டைக்காவல் தளபதி வீரபாகு, கடும் பனிமழையிலும் நள்ளிரவில் விழிப்புடன் காவல் காத்து வந்தார். எதிரி நாட்டின் ஒற்றன் நள்ளிரவில் மதில் சுவரோரம் பதுங்கி வந்து, ஆயிரம் பொற்காசுகள் கொண்ட மூன்று பட்டுப் பைகளை வீரபாகுவின் காலடியில் வைத்து, 'தளபதியாரே! இந்த ஒரு மணி நேரம் மட்டும் உங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டு தூங்குவது போல் நடியுங்கள்; எங்கள் படை உள்ளே நுழையட்டும்! உங்களுக்கு இந்நாட்டின் மன்னர் ஆக்கும் பொன் கிடைக்கும்!' என்று ஆசைகாட்டினான். ஆனால் வீரபாகு, தனது வாளை உருவி ஒரே வீச்சில் அந்தப் பொன்பைகளை வெட்டித் தள்ளி, ஒற்றனைச் சிறைபிடித்தார்! உடன் நின்ற இளம் காவலன், 'தளபதியாரே! எவ்வளவு பெரிய பொன் வாய்ப்பை ஒரே விநாடியில் நிராகரித்துவிட்டீர்களே!' என்று வியந்தான். வீரபாகு கம்பீரமாகக் கூறினார்: 'தம்பி! ஒழுக்கம் மற்றும் கடமையிலிருந்து ஒரு துளி வழுவி நடந்தாலும், அதனால் நாட்டுக்கும் என் ஆன்மாவிற்கும் வரக்கூடிய பேரழிவையும் அழியாப் பழியையும் நான் நன்கு அறிவேன் (இழுக்கத்தின் ஏதம் படுபாக் கறிந்து)! அதனால்தான், எத்தகைய பொன் ஆசை வந்தாலும், மன உறுதி கொண்ட சான்றோர்கள் தங்கள் நல்லொழுக்க நெறியிலிருந்து ஒருபோதும் பின்வாங்கவே மாட்டார்கள்!' (ஒழுக்கத்தின் ஒல்கார் உரவோர்) என்று முழங்கினார்! மறுநாள் மன்னன் வீரபாகுவின் கால்களில் விழுந்து கோட்டையின் தலைமைத் தளபதியாக முடிசூட்டினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 137Kural 137
நல்லொழுக்கத்தோடு வாழ்வதால் எவரும் வாழ்க்கையில் மிக உயர்ந்த மேன்மையை அடைவர்; ஆனால் ஒழுக்கம் தவறி நடப்பதால் தாங்க முடியாத இழிவான பழியையும் அவமானத்தையும் அடைவர்.
• ஒழுக்கத்தின் = நல்லொழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பதால்
• மேன்மை எய்துவர் = அனைவரும் உயர்ந்த பெருமையை அடைவர்;
• இழுக்கத்தின் = ஒழுக்கம் தவறி நடப்பதால்
• எய்தாப் பழி எய்துவர் = அடையக் கூடாத பெரும் பழியையும் அவமானத்தையும் அடைவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இரு தலைமை மருத்துவர்களின் மருத்துவ தர்மமும் ஒருவனின் மாண்பும் மற்றொருவனின் வாழ்நாள் பழியும்
பாண்டிய நாட்டின் தலைநகரில், ஒரே மருத்துவக் கல்லூரியில் பயின்ற இரண்டு தலைமை மருத்துவர்கள் இருந்தனர். ஒருவர் தர்மராஜன்; மற்றொருவர் கபிலன். தர்மராஜன், ஏழை எளியவர்க்கும் இலவசமாக மருத்துவம் செய்து, நள்ளிரவில் அழைத்தாலும் ஓடோடிச் சென்று, ஒருபோதும் பேராசை கொள்ளாமல் தனது மருத்துவ தர்ம ஒழுக்கத்தைக் கண்ணின் மணியாகக் காத்து வந்தார் (ஒழுக்கத்தின் எய்துவர் மேன்மை). ஆனால் கபிலனோ, பண வெறி பிடித்து, சிகிச்சைக்கு வந்த இளம்பெண்ணிடம் வரம்பு மீறி நடந்து, ஏழைகளின் சிகிச்சைக்குத் தங்கக் காசுகளைப் பறித்தான். ஒரு நாள், கபிலனின் தீய நடத்தை வெளிச்சத்திற்கு வந்து, ஊர் மக்கள் அவனது முகத்தில் கரியைப் பூசி, கழுதை மீது ஏற்றி ஊர்வலமாகச் சிறைக்குக் கொண்டு சென்றனர்! அவனது குடும்பமே தலைகாட்ட முடியாமல் பழிச்சொல்லில் மூழ்கியது (இழுக்கத்தின் எய்துவர் எய்தாப் பழி). அதே நேரத்தில், தர்மராஜனை மன்னன் அழைத்துத் தனது நாட்டின் முதன்மை அரசவை தலைமை ராஜவைத்தியராக முடிசூட்டி, பொற்கவசத்தால் கௌரவித்தான்! மன்னன் மக்களிடம் கூறினார்: 'மருத்துவத் தொழில் மட்டுமல்ல; மனித வாழ்வில் நல்லொழுக்கத்தோடு வாழ்பவர்கள் எவராயினும் அவர்கள் உயர்ந்த மேன்மையை அடைவர்; ஆனால் ஒழுக்கத்திலிருந்து ஒருமுறை வழுவி நடப்பவர்கள், தம்மால் தாங்கவே முடியாத கொடுமையான பழியையும் இழிவையும் அடைவர்!' என்று முழங்கினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 138Kural 138
நல்லொழுக்கமானது ஒரு மனிதனின் வாழ்வில் எல்லா நன்மைகளுக்கும் இன்பங்களுக்கும் அடிப்படையான விதை போல அமையும்; ஆனால் தீயொழுக்கமோ அவனுக்கு எந்நாளும் தீராத பெருந்துன்பத்தையே விளைவிக்கும்.
• நல்லொழுக்கம் = நல் ஒழுக்கமானது
• நன்றிக்கு = நன்மைகளுக்கும் இன்பங்களுக்கும்
• வித்தாகும் = விதை போன்ற அடிப்படையாகும்;
• தீயொழுக்கம் = தீய ஒழுக்கமோ
• என்றும் = எக்காலத்திலும்
• இடும்பை தரும் = துன்பத்தையே தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நஞ்சை விளைநிலத்தின் மாங்கன்றும் காஞ்சிரை விஷமரமும் விளைவித்த இருவேறு வாழ்வியல் கனிகள்
காவிரி பாசனக் கிராமத்தில், உழவர் முத்தையா தன் வயலில் மாங்கன்றுகளையும் தென்னை மரங்களையும் நட்டு, தினமும் நீர் பாய்ச்சிப் பாதுகாத்தார்; அவரது அண்டை நிலத்து சோமப்பனோ, குறுக்கு வழியில் பணம் சம்பாதிக்க நினைத்து, காஞ்சிரை என்ற விஷ மரங்களை நட்டுச் சூதாட்டக் கூடாரங்களை நடத்தினான். இருபது ஆண்டுகள் கடந்தன. முத்தையாவின் நற்பண்பும் உழைப்பும் நிறைந்த நல்லொழுக்கம், அவரது வயலில் தேவாமிர்தம் போன்ற மாம்பழங்களையும் தேங்காய்களையும் விளைவித்து, அவரது இல்லத்தை அமைதியும் பெருஞ்செல்வமும் கொழிக்கும் சொர்க்கமாக மாற்றியது (நன்றிக்கு வித்தாகும் நல்லொழுக்கம்). ஆனால் சோமப்பனோ, அவனது தீய ஒழுக்கத்தால் விளைந்த பழிகளாலும், சூதாட்டக் கடன்களாலும் சொத்துக்களை இழந்து, கொடிய நோய்களால் தாக்கப்பட்டு, விஷ மரத்தின் அடியில் பிச்சைக்காரனாக அனாதையாய்க் கதறி அழுதான் (தீயொழுக்கம் என்றும் இடும்பை தரும்)! ஊர் பெரியவர் இளைஞர்களுக்குக் கற்பித்தார்: 'பூமியில் நல்ல விதையை விதைத்தால் இனிப்பான பழங்கள் கிடைப்பது போல, ஒருவன் விதைக்கும் நல்லொழுக்கமே அவனது வாழ்வில் அனைத்து இன்பங்களுக்கும் நல்ல விதையாகும்; ஆனால் தீயொழுக்கமோ அவனுக்கும் அவனது தலைமுறைக்கும் எக்காலத்திலும் தீராத பெருந்துன்பத்தையே விளைவிக்கும்!' என்று போதித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 139Kural 139
மறதியினாலோ அல்லது கோபத்தினாலோ தவறியும்கூடத் தம்முடைய வாயால் தீய சொற்களைப் பேசுவது என்பது நல்லொழுக்கம் உடையவர்களால் ஒருபோதும் முடியாத செயலாகும்.
• தீய = தீய சொற்களை,
• வழுக்கியும் = தவறியும் கூட (மறந்தும் கூட)
• வாயாற் சொலல் = தம் வாயால் பேசுவது என்பது
• ஒழுக்கமுடையவர்க்கு = நல்லொழுக்கம் உடையவர்களால்
• ஒல்லாவே = இயலாத (முடியாத) காரியமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிற்பக்கூடத்தில் உளி நழுவிய தருணமும் சாந்தம் தவறாத பெருந்தச்சரின் தவ மொழியும்
தஞ்சைப் பெரிய கோவிலின் நந்திக் கோவில் மண்டபத்தில், தலைமைப் பெருந்தச்சர் சதாசிவம், முக்கியமான ஒரு சிவலிங்கச் சிற்பத்தின் நெற்றிப் பகுதியைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, அவரது இளம் உதவியாளன் அவசரத்தில் தவறி மோதியதால், சதாசிவத்தின் கையிலிருந்த கூர்மையான இரும்பு உளி நழுவி, அவரது இடது கையின் பெருவிரலை ஆழமாக அறுத்து ரத்தம் கொப்பளித்தது! அங்கிருந்த மற்ற தொழிலாளர்கள் உதவியாளனை அடிக்கப் பாய்ந்தனர். கடுமையான ரத்தப் பெருக்கிலும், சுரீரென்ற தாங்க முடியாத வலியிலும் கூட, சதாசிவத்தின் நாவிலிருந்து ஒரு துளிகூடக் கெட்ட வார்த்தையோ, சாபச் சொல்லோ, அல்லது சினக் கூச்சலோ வெளிவரவே இல்லை! மாறாக, 'கவலைப்படாதே தம்பி! உனக்குக் காயம் எதுவும் படவில்லையே?' என்று கருணையோடு கேட்டார். உதவியாளன் கண்ணீரோடு அவரது பாதங்களில் விழுந்து அழுதான்: 'ஐயா! என் தவறால் உங்களின் விரல் அறுந்து துடித்தபோதும், எப்படி உங்கள் நாவிலிருந்து ஒரு கெட்ட சொல் கூட வரவில்லை?' சதாசிவம் புன்னகையோடு கூறினார்: 'மகனே! உள்ளத்திலும் நாவிலும் நல்லொழுக்கத்தை உறுதியாகக் கொண்ட சான்றோர்களுக்கு, எவ்வளவு கடுமையான வலி அல்லது அதிர்ச்சி ஏற்பட்டாலும், மறதியினாலோ தவறியோ கூடத் தம் வாயால் தீய சொற்களை உதிர்ப்பது என்பது ஒருபோதும் இயலாத செயலாகும்!' (ஒழுக்க முடையவர்க்கு ஒல்லாவே தீய வழுக்கியும் வாயாற் சொலல்) என்று போதித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 140Kural 140
உலகத்து உயர்ந்த சான்றோர்களோடு பொருந்தி வாழும் நல் ஒழுக்கத்தைக் கற்காதவர்கள், எத்தனை நூல்களைக் கற்றறிந்த போதிலும் அவர்கள் உண்மையில் எதையும் கல்லாத அறிவில்லாத மூடர்களே ஆவர்.
• உலகத்தோடு = உலகத்து உயர்ந்த சான்றோர்களோடு
• ஒட்ட ஒழுகல் = பொருந்தி வாழும் நல் ஒழுக்க முறையை
• கல்லார் = கற்காதவர்கள்,
• பல கற்றும் = பல நூல்களைக் கற்றிருந்தாலும்
• அறிவிலாதார் = எதையும் கல்லாத அறிவில்லாதவர்களே ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஆயிரத்தெட்டு சாஸ்திரங்களை மனப்பாடம் செய்த பண்டிதரும் ஊர் சான்றோர்களின் நல்வழியும்
நாலந்தா பல்கலைக்கழகத்தில் பதினைந்து ஆண்டுகள் படித்து, ஆயிரத்தெட்டு தத்துவ ஓலைச்சுவடிகளை மனப்பாடம் செய்த இளம் பண்டிதன் பத்மநாபன், தன் சொந்த ஊரான திருவாரூருக்குத் திரும்பினான். ஊர்க் குளக்கரையில் ஊரின் முதிய சான்றோர்கள் ஒன்று கூடி, கிராமத்தில் மழையின்மையால் பாதிக்கப்பட்ட ஏழை மக்களுக்குக் கூழ் காய்ச்சி ஊற்றி உதவும் நற்பணியில் ஈடுபட்டிருந்தனர். பத்மநாபனோ அவர்களைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்து, 'சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்படாத இந்த அற்பக் கூழ் ஊற்றும் வேலை எதற்கு? என்னோடு வந்து தர்க்க சாஸ்திர வாதம் புரியுங்கள்!' என்று கர்வத்தோடு கூச்சலிட்டான். ஊர்ப் பெரியவர் அவனது கையைப் பிடித்துக் குளக்கரை மண்டபத்தில் அமர்த்தி மென்மையாகக் கூறினார்: 'பத்மநாபா! ஆயிரத்தெட்டு ஏடுகளைக் கற்றதாலேயே நீ அறிஞனாகிவிட முடியாது! உலகத்து உயர்ந்த சான்றோர்களின் பெருந்தன்மையையும், அவர்களோடு பொருந்தி வாழும் நடைமுறை நல்லொழுக்கத்தையும் கற்காத ஒருவன் (உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல் கல்லார்), எத்தனை ஆயிரம் நூல்களைக் கற்றிருந்த போதிலும் (பலகற்றும்), அவன் உண்மையில் எதையும் கற்காத அறிவில்லாத மூடனே ஆவான்!' (அறிவிலா தார்) என்று அறிவுறுத்தினார்! பத்மநாபன் தனது புத்தகக் கர்வத்தை உதறி எறிந்து, மண்ணில் மண்டியிட்டு சான்றோர்களோடு கூழ் காய்ச்சும் பணியில் பணிவோடு கைகோர்த்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.