குறள் 1281Kural 1281
காதலரை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே நெஞ்சம் பூரிப்பதும், அவரைக் கண்டவுடனேயே பேரானந்தம் அடைவதும் ஆகிய இந்த இரண்டு இன்பங்களும் குடித்தால் மட்டுமே மயக்கம் தரும் கள்ளுக்கு இல்லை; உண்மையான காதலுக்கு மட்டுமே உண்டு!
• உள்ளக் களித்தலும் = காதலரை நினைத்த அளவிலேயே நெஞ்சம் பூரித்து இன்புறுதலும்,
• காண மகிழ்தலும் = அவரைக் கண்ட அளவிலேயே பேரானந்தம் அடைதலும்;
• கள்ளுக்கு இல் = குடித்தால் மட்டுமே போதை தரும் கள்ளுக்கு இல்லை,
• காமத்திற்கு உண்டு = தூய காதலுக்கு மட்டுமே உண்டு!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் தமிழ்ச்செல்வியும்
பனை மர நிழலில் உலர்ந்த பனையோலைகளைக் கொண்டு தானியக் கூடைகளை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் தமிழ்ச்செல்வி, தன் கணவரின் வருகையை எண்ணி முகம் மலர்ந்தாள். ஓலை கீறும் சிறு கத்தியைக் கூடையில் வைத்த தமிழ்ச்செல்வி, நெடுநாள் கழித்து வந்தவரிடம் சினந்து ஊடல் கொள்ளாமல் ஏன் உடனே மகிழ்கிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி இளவேனிலிடம் தன் நெஞ்சத்து உண்மையைக் கூறினாள். "தோழி, காதலரை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே நெஞ்சம் பூரிப்பதும், அவரைக் கண்டவுடனேயே பேரானந்தம் அடைவதும் ஆகிய இந்த இரண்டு இன்பங்களும் குடித்தால் மட்டுமே மயக்கம் தரும் கள்ளுக்கு இல்லை; உண்மையான காதலுக்கு மட்டுமே உண்டு (உள்ளக் களித்தலும் காண மகிழ்தலும் கள்ளுக்கில் காமத்திற் குண்டு)! அவரிடம் ஊட என் மனம் ஒருபோதும் விரும்பாது" என்றாள். இளவேனில் கூடைகளின் விளிம்புகளில் நீட்டிக் கொண்டிருந்த முரட்டு ஓலை ஈர்க்குகளை வளைந்த கத்தியால் வெட்டி நேராக்கினார்; முடைந்த கூடைகளைக் குடிசையின் சுவரோரம் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1282Kural 1282
நெஞ்சத்தில் காதல் உணர்வானது பனைமரம் போலப் பெரிதாகப் பெருகி வழியும்போது, காதலரோடு தினை தானியத்தின் அளவிற்குக் கூடச் சிறிதும் ஊடல் கொள்ளாமல் விரைந்து கூடி மகிழ வேண்டும்!
• காமம் பனைத்துணையும் நிறைய வரின் = நெஞ்சில் காதல் உணர்வு பனைமரம் போலப் பெரிதாகப் பெருகி வழியும்போது;
• தினைத்துணையும் = தினை தானியத்தின் அளவிற்குக் கூட மிகச் சிறிதும்,
• ஊடாமை வேண்டும் = காதலரோடு ஊடல் (பிணக்கு) கொள்ளாமல் விரைந்து கூட வேண்டும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் தாமரையும்
பணிமனையில் சந்தனக் கட்டையைக் கருங்கல்லில் தேய்த்து நறுமணச் சாந்தாக அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, தன் கணவர் வரப்போகும் பாதையையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் நிறுத்திய தாமரை, உன் பெருமைக்காகச் சிறிதாவது ஊடல் கொள்ளக் கூடாதா என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஆவலை வெளிப்படுத்தினாள். "தோழி, நெஞ்சத்தில் காதல் உணர்வானது பனைமரம் போலப் பெரிதாகப் பெருகி வழியும்போது, காதலரோடு தினை தானியத்தின் அளவிற்குக் கூடச் சிறிதும் ஊடல் கொள்ளாமல் விரைந்து கூடி மகிழ வேண்டும் (தினைத்துணையும் ஊடாமை வேண்டும் பனைத்துணையும் காமம் நிறைய வரின்)! சிறிதளவு ஊடினாலும் அது பெரும் பிரிவைத் தந்து உயிரை வாட்டிவிடும்" என்றாள். செண்பகம் கல்லில் வழிந்த மணமுள்ள சந்தனக் குழம்பை வெள்ளிக் கரண்டியால் வழித்து எடுத்தார்; பித்தளைச் சிமிழில் நறுமணச் சாந்தை நிரப்பி மூடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1283Kural 1283
என் காதலர் என்னை அன்போடு போற்றாமல் தனக்கு விருப்பமான பயணத்தையே மேற்கொண்டு சென்றாலும், அவரை நேரில் காணாமல் என் கண்கள் ஒருபோதும் அமைதி அடைவதில்லை!
• பேணாது = என்னை அன்போடு போற்றாமல்,
• பெட்பவே செய்யினும் = தனக்கு விருப்பமான செயல்களையே செய்துவிட்டுச் சென்றாலும்;
• கொண்கனை = என் காதலனை,
• கண் காணாது அமையல = என் கண்கள் நேரில் காணாமல் ஒருபோதும் அமைதி அடைவதில்லை!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் பூங்கொடியும்
நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் இழைகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, தன் கணவர் ஊருக்குள் நுழைந்த அரவம் கேட்டு நெஞ்சம் பூரித்தாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, உன்னைத் தனியே விட்டுவிட்டுத் தன் விருப்பப்படியே வணிகம் செய்யச் செல்பவரிடம் உனக்குக் கோபமே வராதா என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் இயலாமையை உரைத்தாள். "அத்தை, என் காதலர் என்னை அன்போடு போற்றாமல் தனக்கு விருப்பமான பயணத்தையே மேற்கொண்டு சென்றாலும், அவரை நேரில் காணாமல் என் கண்கள் ஒருபோதும் அமைதி அடைவதில்லை (பேணாது பெட்பவே செய்யினும் கொண்கனைக் காணா தமையல கண்)! அவரைக் கண்ட நொடியே என் கோபமெல்லாம் கரைந்து விடுகின்றது" என்றாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி முடிகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டி நேராக்கினார்; தறிப் பலகையின் கீழ் உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டி எடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1284Kural 1284
தோழியே! காதலர் வந்ததும் அவரிடம் பிணங்கி ஊடல் கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் நான் எண்ணிச் சென்றேன்; ஆனால் அவரைக் கண்ட அடுத்த கணமே அந்த ஊடலை மறந்துவிட்டு, என் மனம் அவரோடு கூடித் தழுவுவதிலேயே தீவிரமானது!
• தோழி = என் தோழியே!
• ஊடற்கண் சென்றேன் மன் = 'காதலர் வந்ததும் அவரிடம் சினந்து ஊட வேண்டும்' என்றுதான் நான் சென்றேன்;
• அது மறந்து = ஆனால் அவரைக் கண்டவுடன் அந்த ஊடலை மறந்துவிட்டு,
• என் நெஞ்சு கூடற்கண் சென்றது = என் நெஞ்சமானது அவரோடு கூடித் தழுவுவதிலேயே நாட்டம் கொண்டது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை மல்லிகாவும் இளம் செல்வியும்
ஆற்றங்கரைக் குடிலில் உலர்ந்த நாணல் புற்களைக் கொண்டு பாய்களை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் செல்வி, தன் கணவர் வந்தபோது நடந்ததை நினைத்து நாணத்தோடு சிரித்தாள். பாயின் முனையை மரக் கட்டையால் அழுத்திய செல்வி, அவர் வந்ததும் பலவாறு சண்டை போடுவேன் என்று சொன்னாயே, என்னவாயிற்று என்று சிரித்தபடி கேட்ட மூத்த தமக்கை மல்லிகாவிடம் தன் நெஞ்சின் செயலை உரைத்தாள். "அக்கா, காதலர் வந்ததும் அவரிடம் பிணங்கி ஊடல் கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் நான் எண்ணிச் சென்றேன்; ஆனால் அவரைக் கண்ட அடுத்த கணமே அந்த ஊடலை மறந்துவிட்டு, என் மனம் அவரோடு கூடித் தழுவுவதிலேயே தீவிரமானது (ஊடற்கண் சென்றேன்மன் தோழி அதுமறந்து கூடற்கண் சென்றதுஎன் னெஞ்சு)! என் நெஞ்சம் என் பேச்சையே கேட்கவில்லை" என்றாள். மல்லிகா பாயின் ஓரங்களில் துருத்திக் கொண்டிருந்த முரட்டுக் கோரைப் புற்களை அரிவாளால் வெட்டிச் சீரமைத்தார்; முடைந்து முடித்த நாணல் பாயைச் சுருட்டிச் சணல் கயிற்றால் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1285Kural 1285
கண்களில் மை தீட்டும் போது அந்த மைக்கோலைத் தன் அருகில் காண முடியாத கண்களைப் போல, என் காதலனை நேரில் காணும் போது அவன் செய்த பிரிவுத் தவறுகள் எதையுமே என் கண்களால் காண முடிவதில்லை!
• எழுதுங்கால் கோல் காணாக் கண்ணே போல் = கண்களில் மை தீட்டும் போது அந்த மைக்கோலைத் தன் அருகில் காண முடியாத கண்களைப் போல;
• கொண்கன் கண்ட இடத்து = என் காதலனை நேரில் காணும் போது,
• பழி காணேன் = அவன் செய்த தவறுகள் எதையுமே என்னால் காண முடிவதில்லை!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் கனிமொழியும்
பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, முற்றத்தில் வந்து நின்ற தன் கணவரைக் கண்டு மலர்ந்தாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, அவர் இல்லாதபோது அவர் செய்த தவறுகளையெல்லாம் பட்டியல் போட்டாயே, இப்போது ஏன் ஒன்றுமே சொல்லாமல் நிற்கிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் நிலையை விளக்கினாள். "தோழி, கண்களில் மை தீட்டும் போது அந்த மைக்கோலைத் தன் அருகில் காண முடியாத கண்களைப் போல, என் காதலனை நேரில் காணும் போது அவன் செய்த பிரிவுத் தவறுகள் எதையுமே என் கண்களால் காண முடிவதில்லை (எழுதுங்கால் கோல்காணாக் கண்ணேபோல் கொண்கன் பழிகாணேன் கண்ட இடத்து)! அவன் நேரில் வந்ததும் அவன் குற்றங்கள் அனைத்தும் மறைந்து போயின" என்றாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1286Kural 1286
காதலரை நேரில் காணும் போது அவர் செய்த தவறுகள் எதையுமே என் நெஞ்சம் காண்பதில்லை; ஆனால் அவரைக் காணாத பிரிவு வேளையிலோ, அவர் செய்த குற்றங்களைத் தவிர வேறு எந்த நன்மையையும் என்னால் நினைக்க முடிவதில்லை!
• காணுங்கால் தவறாய காணேன் = காதலரை நேரில் காணும் போது அவர் செய்த தவறுகள் எதையுமே நான் காண்பதில்லை;
• காணாக்கால் = அவரைக் காணாத பிரிவு வேளையிலோ,
• தவறு அல்லவை காணேன் = அவர் செய்த குற்றங்களைத் தவிர வேறு எதையுமே நினைத்துப் பார்க்க முடிவதில்லை!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் சிவகாமியும்
பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, தன் கணவர் பட்டறை வாயிலில் வந்து நின்றதைக் கண்டு முகம் மலர்ந்தாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, பிரிவு காலத்தில் அவர் மீது பெரும் குறைகளைச் சொன்னாயே, இப்போது ஏன் ஒன்றுமே பேசாமல் பரவசமடைகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் மன விசித்திரத்தை உரைத்தாள். "தோழி, காதலரை நேரில் காணும் போது அவர் செய்த தவறுகள் எதையுமே என் நெஞ்சம் காண்பதில்லை; ஆனால் அவரைக் காணாத பிரிவு வேளையிலோ, அவர் செய்த குற்றங்களைத் தவிர வேறு எந்த நன்மையையும் என்னால் நினைக்க முடிவதில்லை (காணுங்கால் காணேன் தவறாய காணாக்கால் காணேன் தவறல் லவை)! என் நெஞ்சத்தின் இயல்பே இப்படித்தான் இருக்கின்றது" என்றாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையின் அச்சிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் அடுக்கி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1287Kural 1287
ஆற்று வெள்ளம் தன்னை இழுத்துக்கொண்டு சென்றுவிடும் என்று தெரிந்தே அதில் பாய்ந்து நீந்துபவரைப் போல, காதலரைக் கண்டவுடன் என் ஊடல் அழியும் என்று தெரிந்திருந்தும் அவரிடம் வீணாக ஊடல் கொண்டு என்ன பயன்!
• உய்த்தல் அறிந்து புனல் பாய்பவரே போல் = வெள்ளம் தன்னை இழுத்துக்கொண்டு சென்றுவிடும் என்று தெரிந்தே அதில் பாய்ந்து நீந்துபவரைப் போல;
• பொய்த்தல் அறிந்து = காதலரைக் கண்டவுடன் என் ஊடல் நிற்காமல் அழிந்துவிடும் என்று தெரிந்திருந்தும்,
• புலந்து என் = அவரிடம் வீணாக ஊடல் கொண்டு என்ன பயன்? (ஒரு பயனும் இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வடிவும் இளம் பூங்குழலியும்
நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, தன் கணவர் மாடிப் படிகளில் ஏறிவரும் ஒலி கேட்டு நாணமுற்றாள். பருத்தி வில்லைச் சுவரோரம் சாய்த்த பூங்குழலி, அவர் வந்ததும் சினந்து பேசி உன் பிடிவாதத்தைக் காட்டக் கூடாதா என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் இயல்பை உரைத்தாள். "அக்கா, ஆற்று வெள்ளம் தன்னை இழுத்துக்கொண்டு சென்றுவிடும் என்று தெரிந்தே அதில் பாய்ந்து நீந்துபவரைப் போல, காதலரைக் கண்டவுடன் என் ஊடல் அழியும் என்று தெரிந்திருந்தும் அவரிடம் வீணாக ஊடல் கொண்டு என்ன பயன் (உய்த்தல் அறிந்து புனல்பாய் பவரேபோல் பொய்த்தல் அறிந்தென் புலந்து)! என் ஊடல் அவரிடம் ஒருபோதும் நிலைக்காது" என்றாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் தூய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1288Kural 1288
நெஞ்சைக் கவர்ந்த கள்வனே! இழிவைத் தரும் துன்பங்களை உண்டாக்கினாலும் குடித்தவர்க்கு மேலும் மேலும் சுவை தரும் கள்ளைப் போல, பிரிவுத் துன்பத்தைத் தந்தாலும் எங்களால் மேன்மேலும் விரும்பப்படுவதாக இருக்கின்றது உன்னுடைய மார்பு!
• கள்வ = நெஞ்சைக் கவர்ந்த கள்வனே!
• இளித்தக்க இன்னா செயினும் = தனக்கு நாணமின்மை போன்ற இழிவைத் தரும் துன்பங்களை உண்டாக்கினாலும்;
• களித்தார்க்கு கள் அற்றே = கள்ளுண்டு மயங்கியவர்களுக்கு மேலும் மேலும் சுவை தரும் கள்ளைப் போன்றதே,
• நின் மார்பு = எங்களை மயக்கும் உன்னுடைய அழகிய மார்பு!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் வீரன் சேந்தனும்
குடிசையின் முன் திண்ணையில் நீண்ட பயணத்திற்குப் பின் சுமைப் பைகளை இறக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் வீரன் சேந்தன், தன் மனைவி தமிழ்ச்செல்வி நெகிழ்ந்து நிற்பதைக் கண்டான். பயணக் கோலைத் திண்ணையில் சாய்த்த சேந்தனிடம், தமிழ்ச்செல்வியின் எல்லையற்ற பாசத்தை மூத்த தோழி இளவேனில் எடுத்துரைத்தார். "சேந்தா, நெஞ்சைக் கவர்ந்த கள்வனே! இழிவைத் தரும் துன்பங்களை உண்டாக்கினாலும் குடித்தவர்க்கு மேலும் மேலும் சுவை தரும் கள்ளைப் போல, பிரிவுத் துன்பத்தைத் தந்தாலும் எங்களால் மேன்மேலும் விரும்பப்படுவதாக இருக்கின்றது உன்னுடைய மார்பு (இளித்தக்க இன்னா செயினும் களித்தார்க்குக் கள்ளற்றே கள்வநின் மார்பு)! நீ பிரிந்து வாட்டினாலும் உன் மார்பைத் தழுவுவதே அவளுக்குப் பேரின்பம்" என்றார். சேந்தன் மாட்டு வண்டியின் சட்டத்திலிருந்து நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளை அவிழ்த்து எடுத்தார்; வண்டியின் கயிறுகளைச் சுருட்டித் திண்ணையின் மூலையில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1289Kural 1289
காதல் இன்பமானது மென்மையான மலரை விடவும் மிக நுண்ணியதும் மென்மையானதும் ஆகும்; அந்த மென்மையை உணர்ந்து அதற்குரிய பக்குவத்தோடு அதன் முழு இன்பத்தை நுகரக் கூடியவர்கள் இவ்வுலகில் மிகச் சிலரே ஆவர்!
• காமம் மலரினும் மெல்லிது = காதல் இன்பமானது மலரை விடவும் மிக மென்மையான இயல்புடையது;
• அதன் செவ்வி = அந்த மென்மையை உணர்ந்து அதன் பக்குவமான இன்பத்தை,
• தலைப்படுவார் சிலர் = உலகத்தில் அடைந்து நுகரக் கூடியவர்கள் மிகச் சிலரே ஆவர்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெண்கலச் சிற்பி மாறனும் இளம் மலர்க்கொடியும்
பட்டறையின் திண்ணையில் புதிதாக வார்த்த வெண்கலச் சிலையை மணல் துணியால் தேய்த்து மெருகேற்றிக் கொண்டிருந்த சிற்பி மாறன், தன் மனைவி மலர்க்கொடியின் மென்மையான கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். மெருகேற்றும் கல்லைப் பலகையில் வைத்த மாறன், அன்பில் ஒரு சிறிய சொல் கூட ஏன் இத்தனை ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்துகின்றது என்று வினவிய மலர்க்கொடியிடம் காதலின் நுட்பத்தை விளக்கினான். "மலர்க்கொடி, காதல் இன்பமானது மென்மையான மலரை விடவும் மிக நுண்ணியதும் மென்மையானதும் ஆகும்; அந்த மென்மையை உணர்ந்து அதற்குரிய பக்குவத்தோடு அதன் முழு இன்பத்தை நுகரக் கூடியவர்கள் இவ்வுலகில் மிகச் சிலரே ஆவர் (மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலர்அதன் செவ்வி தலைப்படு வார்)! அந்தப் பக்குவத்தை நாம் ஒருபோதும் இழக்கக் கூடாது" என்றான். மலர்க்கொடி பட்டறைப் பலகையில் படிந்திருந்த வெண்கலத் துகள்களை உலர்ந்த துணியால் துடைத்தார்; சிற்ப வேலைக்கான இரும்பு உளிகளைத் தோல்பையில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1290Kural 1290
என் காதலி தன் கண்களின் பார்வையால் மட்டுமே என்னிடம் மெல்லிய ஊடலைக் காட்டினாள்; ஆனால் என்னை விடவும் தானே விரைந்து தழுவ வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசையினால், அந்த ஊடலை உடனே மறந்துவிட்டு என்னோடு கூடி மகிழ்ந்தாள்!
• கண்ணின் துனித்தே = என் காதலி தன் கண்களின் பார்வையால் மட்டுமே என்னிடம் மெல்லிய ஊடலைக் காட்டினாள்;
• புல்லுதல் என்னினும் தான் விதுப்புற்று = ஆனால் என்னை விடவும் தானே விரைந்து தழுவ வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசையினால்,
• கலங்கினாள் = அந்த ஊடலை உடனே மறந்துவிட்டு என்னோடு கூடிவிட்டாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வணிக மாலுமி நெடுஞ்சேரலும் மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியும்
துறைமுகத்துப் பண்டகசாலையில் கடல் வணிகத்திற்கான நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளையும் கப்பல் கயிறுகளையும் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த மாலுமி நெடுஞ்சேரல், தன் மனைவியின் அன்பை நினைத்துப் பூரித்தான். கப்பல் கயிற்றைச் சுருட்டித் தரையில் வைத்த நெடுஞ்சேரல், பூங்குழலி உன்னிடம் ஊடல் கொள்ளாமல் உடனே சமாதானமாகி விட்டாளா என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியிடம் தன் இல்லத்து மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்தான். "அக்கா, என் காதலி தன் கண்களின் பார்வையால் மட்டுமே என்னிடம் மெல்லிய ஊடலைக் காட்டினாள்; ஆனால் என்னை விடவும் தானே விரைந்து தழுவ வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசையினால், அந்த ஊடலை உடனே மறந்துவிட்டு என்னோடு கூடி மகிழ்ந்தாள் (கண்ணின் துனித்தே கலங்கினாள் புல்லுதல் என்னினும் தான்விதுப் புற்று)! அவளது பாசத்திற்கு முன்னே எந்த ஊடலும் நிற்கவில்லை" என்றான். வடிவுக்கரசி பாய்மரப் பருத்தித் துணிகளை மடித்து நேர்த்தியாக அடுக்கினார்; நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளைத் தேக்கு மரப் பெட்டியில் ஏற்றிப் பூட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.