திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1290

துறைமுகத்துப் பண்டகசாலையில் கடல் வணிகத்திற்கான நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளையும் கப்பல் கயிறுகளையும் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த மாலுமி நெடுஞ்சேரல், தன் மனைவியின் அன்பை நினைத்துப் பூரித்தான். கப்பல் கயிற்றைச் சுருட்டித் தரையில் வைத்த நெடுஞ்சேரல், பூங்குழலி உன்னிடம் ஊடல் கொள்ளாமல் உடனே சமாதானமாகி விட்டாளா என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியிடம் தன் இல்லத்து மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்தான். "அக்கா, என் காதலி தன் கண்களின் பார்வையால் மட்டுமே என்னிடம் மெல்லிய ஊடலைக் காட்டினாள்; ஆனால் என்னை விடவும் தானே விரைந்து தழுவ வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசையினால், அந்த ஊடலை உடனே மறந்துவிட்டு என்னோடு கூடி மகிழ்ந்தாள் (கண்ணின் துனித்தே கலங்கினாள் புல்லுதல் என்னினும் தான்விதுப் புற்று)! அவளது பாசத்திற்கு முன்னே எந்த ஊடலும் நிற்கவில்லை" என்றான். வடிவுக்கரசி பாய்மரப் பருத்தித் துணிகளை மடித்து நேர்த்தியாக அடுக்கினார்; நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளைத் தேக்கு மரப் பெட்டியில் ஏற்றிப் பூட்டினார்.

Coiling thick hemp rigging ropes and auditing cargo sacks inside the maritime warehouse, sea captain Neduncheral smiled with deep joy as he recounted the tender scene of his homecoming with his wife, Poonguzhali. Setting his coil of rope upon the wooden decking, Neduncheral shared the delightful moment with his elder sister, Vadivukkarasi, who had asked if Poonguzhali had held a long grudge over his delayed voyage: "Sister, when I first walked through our doorway, she flashed a fleeting, mock-angry glare from her beautiful eyes to signal her token grievance; yet because her burning desire to be embraced in my arms was even more fierce and impatient than my own, her anger completely dissolved within seconds, and she threw her arms around me in ecstatic joy (கண்ணின் துனித்தே கலங்கினாள் புல்லுதல் என்னினும் தான்விதுப் புற்று)! Her boundless love swept away every shred of grievance!" Vadivukkarasi folded the heavy cotton canvas sailcloth covers neatly in smooth layers. Placing the aromatic spice bales securely inside a brass-bound teak cargo chest, she fastened the latch.