திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1289

பட்டறையின் திண்ணையில் புதிதாக வார்த்த வெண்கலச் சிலையை மணல் துணியால் தேய்த்து மெருகேற்றிக் கொண்டிருந்த சிற்பி மாறன், தன் மனைவி மலர்க்கொடியின் மென்மையான கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். மெருகேற்றும் கல்லைப் பலகையில் வைத்த மாறன், அன்பில் ஒரு சிறிய சொல் கூட ஏன் இத்தனை ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்துகின்றது என்று வினவிய மலர்க்கொடியிடம் காதலின் நுட்பத்தை விளக்கினான். "மலர்க்கொடி, காதல் இன்பமானது மென்மையான மலரை விடவும் மிக நுண்ணியதும் மென்மையானதும் ஆகும்; அந்த மென்மையை உணர்ந்து அதற்குரிய பக்குவத்தோடு அதன் முழு இன்பத்தை நுகரக் கூடியவர்கள் இவ்வுலகில் மிகச் சிலரே ஆவர் (மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலர்அதன் செவ்வி தலைப்படு வார்)! அந்தப் பக்குவத்தை நாம் ஒருபோதும் இழக்கக் கூடாது" என்றான். மலர்க்கொடி பட்டறைப் பலகையில் படிந்திருந்த வெண்கலத் துகள்களை உலர்ந்த துணியால் துடைத்தார்; சிற்ப வேலைக்கான இரும்பு உளிகளைத் தோல்பையில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Polishing the fine facial features of a newly cast bronze figurine with fine emery cloth upon the workshop porch, sculptor Maran gently held the delicate hand of his young wife, Malarkkodi, during a serene moment of reunion. Resting his polishing stone upon the wooden bench, Maran explained the profound fragility of romance to Malarkkodi, who had wondered why the slightest inadvertent coldness or harsh word could wound the heart so deeply: "Malarkkodi, the joy of love is infinitely more delicate and sensitive than the softest flower petal; if touched with clumsy impatience, insensitivity, or harshness, its beauty instantly withers; and only a rare, enlightened few in this mortal world possess the rare harmony, deep empathy, and refined sensitivity to enjoy its consummate sweetness at the perfect time (மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலர்அதன் செவ்வி தலைப்படு வார்)! Let us always cherish our bond with that gentle reverence!" Malarkkodi wiped the bronze dust cleanly from the sculpting table using a soft dry linen cloth. Placing the iron carving chisels neatly inside the leather tool roll, she tied the fastening strap.