குறள் 1231Kural 1231
தாங்க முடியாத பிரிவுத் துன்பத்தை நம்மிடம் விட்டுவிட்டு, நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்ட காதலரை நினைத்து ஓயாமல் அழுவதால், இவளது கண்கள் தம் அழகையெல்லாம் இழந்து, முன்பு தம்மைக் கண்டு அஞ்சிய நறுமண மலர்களுக்குத் தாமே வெட்கப்பட்டு நிற்கின்றன!
• சிறுமை நமக்கு ஒழிய = தாங்க முடியாத பிரிவுத் துன்பத்தை நம்மிடம் விட்டுவிட்டு,
• சேண் சென்றார் உள்ளி = நெடுந்தொலைவில் உள்ள நாட்டுக்குச் சென்ற காதலரை நினைத்து அழுதுகொண்டிருப்பதால்;
• கண் = என் காதலியின் கண்கள் தம் எழிலை இழந்து,
• நறுமலர் நாணின = முன்பு தம்மைக் கண்டு வெட்கப்பட்ட நறுமண மலர்களுக்குத் தாமே இன்று வெட்கப்பட்டு நிற்கின்றன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மரகதமும் இளம் அமுதாவும்
கோயில் மண்டபத்தில் பித்தளை விளக்குகளைப் புளிச் சாம்பலால் தேய்த்துக் கழுவிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அமுதா, கண்கள் சிவந்து நீர் வழியத் தன் முகத்தின் பொலிவை இழந்து நின்றாள். விளக்கு துடைக்கும் துணியைக் கல் திண்டில் வைத்த அமுதாவிடம், முன்பு உன் விழிகளைக் கண்டு நாணிய நறுமண மலர்களைப் பார் என்று தேற்றிய மூத்த தோழி மரகதத்திடம் தன் நெஞ்சத்துத் துயரத்தைக் கூறினாள். "தோழி, தாங்க முடியாத பிரிவுத் துன்பத்தை நம்மிடம் விட்டுவிட்டு, நெடுந்தொலைவு சென்றுவிட்ட காதலரை நினைத்து ஓயாமல் அழுவதால், இவளது கண்கள் தம் அழகையெல்லாம் இழந்து, முன்பு தம்மைக் கண்டு அஞ்சிய நறுமண மலர்களுக்குத் தாமே வெட்கப்பட்டு நிற்கின்றன (சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி நறுமலர் நாணின கண்)!" என்று கூறினாள். மரகதம் பித்தளை விளக்குகளை மெல்லிய பருத்தித் துணியால் துடைத்து எடுத்தார்; வரிசையாக அமைக்கப்பட்ட அடுக்கு விளக்குகளில் திரிகளைச் சீராகப் பொருத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1232Kural 1232
ஒளியிழந்து பசலை நிறம் கொண்டு ஓயாமல் கண்ணீர் சொரியும் என் கண்கள், நான் ஆசையோடு விரும்பிய என் காதலர் என்மேல் அன்பு காட்டாமல் பிரிந்து நிற்கும் கொடுமையை ஊரார் அனைவருக்கும் வெளிப்படையாகச் சொல்லி அறிவிப்பது போல் உள்ளன!
• பசந்து பனி வாரும் கண் = ஒளியிழந்து பசலை நிறம் கொண்டு கண்ணீர் சொரியும் என் கண்கள்;
• நயந்தவர் நல்காமை = நான் ஆசையோடு விரும்பிய என் காதலர் என்மேல் அன்பு காட்டாமல் பிரிந்து வாழும் கொடுமையை,
• சொல்லுவ போலும் = ஊரார் அனைவருக்கும் வெளிப்படையாகச் சொல்லி அறிவிப்பது போல் உள்ளன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை தையல்நாயகியும் இளம் கயல்விழியும்
நன்செய் வயலில் சேற்றில் நின்றபடி பச்சை நெல் நாற்றுகளைப் பிடுங்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழி, பசலை பூத்த கண்களிலிருந்து கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிய நின்றாள். நாற்றுக் கற்றையை வரப்பில் வைத்த கயல்விழி, ஊரார் உன் கணவரைக் குறை கூறாதபடி கண்ணீரை மறைத்துக் கொள் என்று கூறிய முதிய அத்தை தையல்நாயகியிடம் தன் ஆற்றாமையைக் கூறினாள். "அத்தை, ஒளியிழந்து பசலை நிறம் கொண்டு ஓயாமல் கண்ணீர் சொரியும் என் கண்கள், நான் ஆசையோடு விரும்பிய என் காதலர் என்மேல் அன்பு காட்டாமல் பிரிந்து நிற்கும் கொடுமையை ஊரார் அனைவருக்கும் வெளிப்படையாகச் சொல்லி அறிவிப்பது போல் உள்ளன (நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும் பசந்து பனிவாரும் கண்)!" என்று கூறினாள். தையல்நாயகி நெல் நாற்றுக் கட்டுகளை நனைத்த வைக்கோல் பிரியால் சுற்றிக் கட்டினார்; கட்டிய நாற்றுக் கற்றைகளை வாய்க்கால் நீரில் வரிசையாக மிதக்கவிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1233Kural 1233
காதலர் என்னை மணந்து கூடித் தழுவிய அந்த நாளில் இன்ப மிகுதியால் பூரித்து நின்ற என் தோள்கள், இன்று மெலிந்துபோய் அவர் என்னைப் பிரிந்து சென்ற உண்மையை ஊரறியத் தெளிவாக அறிவிப்பது போல் உள்ளன!
• மணந்த நாள் வீங்கிய தோள் = காதலர் என்னை மணந்து தழுவிய அந்த நாளில் இன்பத்தால் பூரித்து நின்ற என் தோள்கள்;
• தணந்தமை = இன்று அவர் என்னைப் பிரிந்து சென்ற உண்மையை,
• சால அறிவிப்ப போலும் = மெலிந்துபோய் ஊரறியத் தெளிவாக அறிவிப்பது போல் உள்ளன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் வாசுகியும்
பட்டு நெசவுக் கூடத்தில் தறியின் இழைகளுக்கு இடையே மர நாடாவைச் செலுத்திச் சிவப்புப் பட்டுச் சேலையை நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் வாசுகி, தன் மெலிந்த தோள்களைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டாள். நாடாவை மரப் பலகையில் நிறுத்திய வாசுகி, தோள்கள் மெலிந்துவிட்டதை ஊரார் பார்த்து உன் கணவரைக் குற்றம் கூறுகிறார்களே என்று வருந்திய மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து வலியைத் திறந்தாள். "தோழி, காதலர் என்னை மணந்து கூடித் தழுவிய அந்த நாளில் இன்ப மிகுதியால் பூரித்து நின்ற என் தோள்கள், இன்று மெலிந்துபோய் அவர் என்னைப் பிரிந்து சென்ற உண்மையை ஊரறியத் தெளிவாக அறிவிப்பது போல் உள்ளன (தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும் மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் மரப் பண்ணையை முன்னும் பின்னும் இழுத்துப் பட்டு இழைகளை இறுக்கினார்; நெய்து முடித்த சிவப்புப் பட்டின் பகுதியை அடி மர உருளையில் சுற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1234Kural 1234
உயிர்த் துணைவரான காதலர் பிரிந்து சென்றதால் தம் பழைய இயற்கை அழகை இழந்து வாடிய என் தோள்கள், பருத்த தன்மை கெட்டு மிகவும் மெலிந்து போனதால், அவற்றில் அணிந்திருந்த பசும்பொன் வளையல்களும் சுழன்று கழன்று விழுகின்றன!
• துணை நீங்கி = உயிர்த் துணைவரான காதலர் பிரிந்து சென்றதால்,
• தொல் கவின் வாடிய தோள் = தம் பழைய இயற்கை எழிலை இழந்து வாடிய என் தோள்கள்;
• பணை நீங்கி = தம் பருத்த தன்மை கெட்டு மெலிந்து போனதால்,
• பைந்தொடி சோரும் = அவற்றில் அணிந்திருந்த பசும்பொன் வளையல்களும் சுழன்று கழன்று விழுகின்றன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியும் இளம் மலர்க்கொடியும்
வார்ப்புப் பட்டறையில் வெண்கல விளக்குகளுக்கான மெழுகு உருவங்களை மரக் குச்சியால் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் மலர்க்கொடி, கையில் அணிந்திருந்த பொன் வளையல் நழுவிக் கீழே விழுந்ததும் கண்கலங்கி நின்றாள். கழன்ற பொன் வளையை மரப் பலகையில் எடுத்து வைத்த மலர்க்கொடி, வளையல்கள் கழலும் அளவுக்கு உடல் ஏன் இத்தனை மெலிந்துவிட்டது என்று பரிவோடு வினவிய மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியிடம் தன் தோள்களின் நிலையை விளக்கினாள். "அக்கா, உயிர்த் துணைவரான காதலர் பிரிந்து சென்றதால் தம் பழைய இயற்கை அழகை இழந்து வாடிய என் தோள்கள், பருத்த தன்மை கெட்டு மிகவும் மெலிந்து போனதால், அவற்றில் அணிந்திருந்த பசும்பொன் வளையல்களும் சுழன்று கழன்று விழுகின்றன (பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித் தொல்கவின் வாடிய தோள்)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி மெழுகு விளக்கின் மேல் மெல்லிய களிமண் பூச்சைத் தூரிகையால் தடவினார்; உலர வைக்க வேண்டிய வார்ப்பு அச்சுகளை மணல் மேட்டின் மேல் வரிசையாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1235Kural 1235
பொன் வளையல்கள் கழலவும், முன்னிருந்த இயற்கை அழகு வாடவும் மெலிந்துபோன என் தோள்கள், என்னை விட்டுப் பிரிந்து வாழும் அந்தக் காதலரின் அன்பற்ற கொடுமையை ஊருக்கு வெளிப்படையாக எடுத்துரைக்கின்றன!
• தொடியொடு தொல் கவின் வாடிய தோள் = பொன் வளையல்கள் கழலவும், முன்னிருந்த இயற்கை அழகு வாடவும் மெலிந்துபோன என் தோள்கள்;
• கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் = என்னை விட்டுப் பிரிந்து வாழும் அந்தக் கொடியவரின் அன்பற்ற கொடுமையை ஊருக்கு வெளிப்படையாக எடுத்துரைக்கின்றன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் நற்சோணையும்
முத்து மண்டபத்தில் கரிய கம்பளத்தின் மேல் கடல் முத்துக்களை அளவின்படி தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நற்சோணை, கையில் நழுவிய சங்கு வளையலை மேலே தள்ள முயன்று தோற்று நின்றாள். முத்து சல்லடையைத் தட்டில் வைத்த நற்சோணை, உன் உடல் மெலிவை ஊராரிடம் மறைத்துக்கொள் என்று கூறிய மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் ஆற்றாமையைக் கூறினாள். "தோழி, பொன் வளையல்கள் கழலவும், முன்னிருந்த இயற்கை அழகு வாடவும் மெலிந்துபோன என் தோள்கள், என்னை விட்டுப் பிரிந்து வாழும் அந்தக் காதலரின் அன்பற்ற கொடுமையை ஊருக்கு வெளிப்படையாக எடுத்துரைக்கின்றன (கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு தொல்கவின் வாடிய தோள்)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி வெண்மையான உருண்டை முத்துக்களைச் செப்புச் சல்லடையால் சலித்து எடுத்தார்; தரம் பிரித்த சிறந்த முத்துக்களை வெல்வெட் பையில் நிரப்பி முடிச்சிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1236Kural 1236
வளையல்கள் கழலும்படி என் தோள்கள் மெலிவடைந்ததைக் கண்டு, ஊராரும் தோழியும் என் காதலரைக் 'கொடியவர்' என்று பழித்துப் பேசுவதைக் கேட்டு, என் மனம் மிகவும் புண்பட்டு நொந்து போகின்றேன்!
• தொடியொடு தோள் நெகிழ = வளையல்கள் கழலும்படி என் தோள்கள் மெலிவடைந்ததைக் கண்டு;
• அவரைக் கொடியர் எனக் கூறல் = ஊராரும் தோழியும் என் காதலரைக் 'கொடியவர்' என்று பழித்துப் பேசுவதைக் கேட்டு,
• நொந்து நோவல் = என் மனம் மிகவும் புண்பட்டு நொந்து போகின்றேன்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி சிவகாமியும் இளம் பொன்னழகியும்
மலைப் பாதையில் மஞ்சள் சுமந்த காவடித் தண்டை இறக்கி வைத்துவிட்டுப் பாறையில் அமர்ந்த இளம் பெண் பொன்னழகி, தன் மெலிந்த கைகளில் தளர்ந்த வளையல்களைத் தொட்டபடி நின்றாள். காவடித் தண்டைப் பாறையில் சாய்த்த பொன்னழகியிடம், உன்னை இப்படி வாடவிட்ட உன் கணவர் இரக்கமற்ற கொடியவர் என்று சினந்த மூத்த தோழி சிவகாமியைத் தடுத்துத் தன் நெஞ்சத்து வலியை உரைத்தாள். "தோழி, வளையல்கள் கழலும்படி என் தோள்கள் மெலிவடைந்ததைக் கண்டு, ஊராரும் தோழியும் என் காதலரைக் 'கொடியவர்' என்று பழித்துப் பேசுவதைக் கேட்டு, என் மனம் மிகவும் புண்பட்டு நொந்து போகின்றேன் (தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக் கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து)!" என்று கூறினாள். சிவகாமி மரக் காவடியின் இருபுறமும் கட்டப்பட்ட சணல் கயிறுகளைச் சரி செய்தார்; மஞ்சள் கூடைகளைப் பாறைத் திண்டின் மேல் நிலையாக நிறுத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1237Kural 1237
என் நெஞ்சமே! ஊராரால் 'கொடியவர்' என்று பழித்துரைக்கப்படும் என் காதலரிடம் சென்று, என் தோள்கள் மெலிவதால் ஊரில் எழும் இந்த ஆரவாரப் பழியுரைகளை அவரிடம் எடுத்துச் சொல்லி, அவரை விரைந்து வரவழைத்து எனக்குப் பெருமை தேடித்தருவாயோ?
• நெஞ்சே = என் நெஞ்சமே!
• கொடியார்க்கு = ஊராரால் 'கொடியவர்' என்று பழித்துரைக்கப்படும் என் காதலரிடம் சென்று,
• என் வாடு தோள் பூசல் உரைத்து = என் தோள்கள் மெலிவதால் ஊரில் எழும் இந்த ஆரவாரப் பழியுரைகளை அவரிடம் எடுத்துச் சொல்லி,
• பாடு பெறுதியோ = அவரை வரவழைத்து எனக்குப் பெருமை தேடித்தருவாயோ?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் கார்த்திகாவும்
மண்பாண்டக் கூடத்தில் களிமண் உருண்டைகளை இரும்பு ஊசியால் துளையிட்டுச் சுடுமண் மணிகளாகச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, சன்னல் வழியாகக் கேட்ட ஊராரின் பழிச்சொற்களைக் கேட்டுப் பெருமூச்சு விட்டாள். துளை போடும் கம்பியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, ஊராரின் வசைமொழிகளை நினைத்து வருந்திய முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கூறிய சொற்களை எடுத்துரைத்தாள். "அத்தை, நான் என் நெஞ்சத்திடம் கேட்கின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! ஊராரால் கொடியவர் என்று பழித்துரைக்கப்படும் என் காதலரிடம் சென்று, என் தோள்கள் மெலிவதால் ஊரில் எழும் இந்த ஆரவாரப் பழியுரைகளை அவரிடம் எடுத்துச் சொல்லி, அவரை விரைந்து வரவழைத்து எனக்குப் பெருமை தேடித்தருவாயோ (பாடுபெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென் வாடுதோட் பூசல் உரைத்து)!' என்று வேண்டினேன்" என்றாள். பொன்னம்மாள் துளையிட்ட சுடுமண் மணிகளை நாணல் குச்சியில் வரிசையாகக் கோர்த்தார்; உலர வைக்கும் மணிக் குச்சிகளை மரச் சட்டத்தின் மேல் பக்குவமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1238Kural 1238
(பிரிந்து சென்ற தலைவன் தலைவியின் மென்மையை நினைப்பது) இறுகத் தழுவியிருந்த என் கைகளை அவளுக்கு வலிக்குமோ என்று கருதிச் சிறிதே தளர்த்திய உடனேயே, அந்தச் சிறு பிரிவையும் தாங்க முடியாமல் என் காதலியின் அழகிய நெற்றி ஒளியிழந்து பசலை பூத்துவிட்டதே; இப்போது இத்தனை நீண்ட பிரிவை அவள் எப்படித் தாங்குவாளோ?
• முயங்கிய கைகளை ஊக்க = இறுகத் தழுவியிருந்த என் கைகளை அவளுக்கு வலிக்குமோ என்று கருதிச் சிறிதே தளர்த்திய உடனேயே;
• பைந்தொடி பேதை நுதல் பசந்தது = அந்தச் சிறு பிரிவையும் தாங்க முடியாமல், பசும்பொன் வளையல் அணிந்த என் காதலியின் நெற்றி ஒளியிழந்து பசலை பூத்துவிட்டது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வணிகத் தலைவன் இளங்கோவனும் மெய்ப்பாதுகாவலன் மாறனும்
பாலைவனத்துச் சத்திரத்தில் பொதி மாடுகளின் சேணக் கயிறுகளைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த வணிகத் தலைவன் இளங்கோவன், தன் மனைவியின் மென்மையை நினைத்துத் தன் நெஞ்சில் பதற்றம் பெருக நின்றான். மாட்டின் தோற் கடிவாளத்தைப் பிடித்த இளங்கோவன், வாணிகம் முடிந்ததும் உடனே ஊர் திரும்ப இத்தனை அவசரம் காட்டுவது ஏன் என்று கேட்ட மெய்ப்பாதுகாவலன் மாறனிடம் தன் நெஞ்சத்து நினைவை உரைத்தான். "மாறா, 'முன்பு ஒருமுறை அவளுக்கு வலிக்குமோ என்று கருதி இறுகத் தழுவியிருந்த என் கைகளைச் சிறிதே தளர்த்திய உடனேயே, அந்தச் சிறு பிரிவையும் தாங்க முடியாமல் என் மனைவியின் அழகிய நெற்றி ஒளியிழந்து பசலை பூத்துவிட்டதே (முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது பைந்தொடிப் பேதை நுதல்)!'; அத்தகைய மென்மையானவள் இத்தனை நீண்ட பிரிவை எப்படித் தாங்குவாளோ!" என்று கூறினான். மாறன் பொதி மாட்டின் சேணத்தின் அடியில் சணல் வார்ப்புக் கயிற்றை இழுத்துக் கட்டினார்; சரக்கு மூடைகளின் இரும்பு வளையங்களைப் பூட்டிப் பத்திரப்படுத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1239Kural 1239
(தலைவன் நினைப்பது) நாங்கள் இறுகத் தழுவியிருந்த உடல்களுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய குளிர்ந்த காற்று நுழைந்த உடனேயே, அந்தச் சிறிய இடைவெளியையும் பிரிவு என்று எண்ணி என் காதலியின் குளிர்ந்த பெரிய கண்கள் ஒளியிழந்து பசலை அடைந்தனவே; அத்தகைய மென்மையானவள் இப்போது நாடுகள் கடந்த இந்த நீண்ட பிரிவை எப்படித் தாங்குவாளோ?
• முயக்கிடை தண் வளி போழ = நாங்கள் இறுகத் தழுவியிருந்த உடல்களுக்கு இடையே ஒரு சிறிய குளிர்ந்த காற்று நுழைந்ததைக் கண்ட உடனேயே;
• பேதை பெரு மழை கண் பசப்புற்ற = அந்தச் சிறிய இடைவெளியையும் பொறுக்காமல், என் காதலியின் குளிர்ந்த பெரிய கண்கள் ஒளியிழந்து பசலை நிறம் அடைந்தனவே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வணிகத் தலைவன் நெடுஞ்செழியனும் கணக்கர் சாத்தனும்
வட நாட்டு வணிகப் பண்டகசாலையில் பட்டு மூட்டைகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த வணிகத் தலைவன் நெடுஞ்செழியன், தன் மனைவியின் பெருங்காதலை நினைத்து ஏக்கத்துடன் நின்றான். பட்டுப் பொதியை மர மேடையில் வைத்த நெடுஞ்செழியன், விரைவில் தாயகம் திரும்ப வேண்டும் என்று அவசரப்பட்டதன் காரணத்தைக் கணக்கர் சாத்தனிடம் பகிர்ந்து கொண்டான். "சாத்தரே, 'முன்பு நாங்கள் இறுகத் தழுவியிருந்த உடல்களுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய குளிர்ந்த காற்று நுழைந்த உடனேயே, அந்தச் சிறிய இடைவெளியையும் பிரிவு என்று எண்ணி என் மனைவியின் குளிர்ந்த பெரிய கண்கள் ஒளியிழந்து பசலை அடைந்தனவே (முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற பேதை பெருமழைக் கண்)!'; அத்தனை மென்மையானவள் இப்போது காடுகளும் மலைகளும் கடந்த இந்த நீண்ட பிரிவை எப்படித் தாங்குவாளோ!" என்று கூறினான். சாத்தன் பனை ஓலைகளில் வரவு செலவுக் கணக்குகளை இரும்பு எழுத்தாணியால் எழுதி முடித்தார்; எழுதிய ஏடுகளை எண்ணெய்த் தோல்பையில் சுருட்டி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1240Kural 1240
(தலைவன் வியப்பது) தழுவல் சற்றே தளர்த்தப்பட்ட உடனேயே காதலியின் நெற்றி பசலை அடைந்த அதிவேகத்தைக் கண்டு, 'நாம் காற்று நுழைந்த பிறகே பசலை பூத்தோமே' என்று அவளது கண்களின் பசலையே நாணித் துன்பம் அடைந்துவிட்டது; உறுப்புகளும் ஒன்றையொன்று விஞ்சிப் பசலை கொள்ளும் பேரன்பு கொண்டவள் அவள்!
• ஒள் நுதல் செய்தது கண்டு = தழுவல் தளர்த்தப்பட்ட உடனேயே ஒளிபொருந்திய நெற்றி பசலை அடைந்த விரைவைக் கண்டு;
• கண்ணின் பசப்பு பருவரல் எய்தின்று = 'நாம் சற்றுத் தாமதமாகப் பசலை அடைந்தோமே' என்று எண்ணி அவளது கண்களின் பசலையே வெட்கப்பட்டுத் துன்பம் அடைந்துவிட்டது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கடல் வணிகத் தலைவன் ஆதனும் கலத் தலைவன் நக்கீரனும்
துறைமுகப் பட்டினத்தில் மரக்கலத்தின் கயிறுகளையும் மரப் பெட்டிகளையும் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த கடல் வணிகத் தலைவன் ஆதன், தாயகம் நோக்கிப் பாய்மரத்தை விரிக்க அவசரம் காட்டினான். பாய்மரக் கயிற்றைக் கையில் பிடித்த ஆதன், காற்று இன்னும் சாதகமாக வீசாதபோதும் ஏன் இத்தனை அவசரம் என்று கேட்ட கலத் தலைவன் நக்கீரனிடம் தன் மனைவியின் மென்மையான காதலை விவரித்தான். "நக்கீரரே, 'முன்பு ஒருமுறை என் கைகளின் தழுவல் சற்றே தளர்த்தப்பட்ட உடனேயே என் மனைவியின் ஒளிபொருந்திய நெற்றி பசலை அடைந்த விரைவைக் கண்டு, நாம் காற்று நுழைந்த பிறகே தாமதமாகப் பசலை பூத்தோமே என்று அவளது கண்களின் பசலையே நாணித் துன்பம் அடைந்துவிட்டதே (கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு)!'; அத்தகைய நுண்ணிய பேரன்பு கொண்டவளை நோக்கி நாம் உடனே புறப்பட வேண்டும்!" என்று கூறினான். நக்கீரன் நங்கூரத்தின் கனத்த சணல் கயிற்றைக் கப்பலின் முன்பலகையில் வட்டமாகச் சுருட்டி வைத்தார்; மரக்கலத்தின் இரும்புச் சங்கிலியை மரத்தூணில் இறுக்கிக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.