திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1237

மண்பாண்டக் கூடத்தில் களிமண் உருண்டைகளை இரும்பு ஊசியால் துளையிட்டுச் சுடுமண் மணிகளாகச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, சன்னல் வழியாகக் கேட்ட ஊராரின் பழிச்சொற்களைக் கேட்டுப் பெருமூச்சு விட்டாள். துளை போடும் கம்பியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, ஊராரின் வசைமொழிகளை நினைத்து வருந்திய முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சத்தை நோக்கிக் கூறிய சொற்களை எடுத்துரைத்தாள். "அத்தை, நான் என் நெஞ்சத்திடம் கேட்கின்றேன்: 'என் நெஞ்சமே! ஊராரால் கொடியவர் என்று பழித்துரைக்கப்படும் என் காதலரிடம் சென்று, என் தோள்கள் மெலிவதால் ஊரில் எழும் இந்த ஆரவாரப் பழியுரைகளை அவரிடம் எடுத்துச் சொல்லி, அவரை விரைந்து வரவழைத்து எனக்குப் பெருமை தேடித்தருவாயோ (பாடுபெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென் வாடுதோட் பூசல் உரைத்து)!' என்று வேண்டினேன்" என்றாள். பொன்னம்மாள் துளையிட்ட சுடுமண் மணிகளை நாணல் குச்சியில் வரிசையாகக் கோர்த்தார்; உலர வைக்கும் மணிக் குச்சிகளை மரச் சட்டத்தின் மேல் பக்குவமாக வைத்தார்.

Piercing damp clay spheres with an iron wire to craft terracotta beads in the pottery shed, young artisan Karthika sighed heavily upon overhearing the neighborhood women through the window reproaching her absent husband. Setting her piercing wire upon the workbench, Karthika shared her internal soliloquy with her elder aunt, Ponnammal, who was distressed by the neighborhood's sharp criticism: "Aunt, I spoke directly to my own wandering heart: 'O my heart! If you travel swiftly across the wilderness to my beloved—whom the town slanders as cruel—and tell him of the public uproar stirred by my wasting shoulders, will you not earn glorious honor by bringing him speeding home to save me (பாடுபெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென் வாடுதோட் பூசல் உரைத்து)!' " Ponnammal strung the pierced terracotta beads neatly along a slender reed rod. Placing the drying frame carefully across the wooden workshop rafters, she smoothed the clay table.