திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1232

நன்செய் வயலில் சேற்றில் நின்றபடி பச்சை நெல் நாற்றுகளைப் பிடுங்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழி, பசலை பூத்த கண்களிலிருந்து கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிய நின்றாள். நாற்றுக் கற்றையை வரப்பில் வைத்த கயல்விழி, ஊரார் உன் கணவரைக் குறை கூறாதபடி கண்ணீரை மறைத்துக் கொள் என்று கூறிய முதிய அத்தை தையல்நாயகியிடம் தன் ஆற்றாமையைக் கூறினாள். "அத்தை, ஒளியிழந்து பசலை நிறம் கொண்டு ஓயாமல் கண்ணீர் சொரியும் என் கண்கள், நான் ஆசையோடு விரும்பிய என் காதலர் என்மேல் அன்பு காட்டாமல் பிரிந்து நிற்கும் கொடுமையை ஊரார் அனைவருக்கும் வெளிப்படையாகச் சொல்லி அறிவிப்பது போல் உள்ளன (நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும் பசந்து பனிவாரும் கண்)!" என்று கூறினாள். தையல்நாயகி நெல் நாற்றுக் கட்டுகளை நனைத்த வைக்கோல் பிரியால் சுற்றிக் கட்டினார்; கட்டிய நாற்றுக் கற்றைகளை வாய்க்கால் நீரில் வரிசையாக மிதக்கவிட்டார்.

Standing in the muddy waters of the flooded paddy field to pull green seedlings, young farmer maiden Kayalvizhi sighed, tears tracing silent paths down her discolored, sallow cheeks. Setting a cluster of seedlings upon the earthen field bund, Kayalvizhi responded to her elder aunt, Thaiyalnayagi, who had urged her to conceal her weeping lest neighbors slander her absent husband: "Aunt, how can I hide my grief when these wan, discolored eyes, perpetually overflowing with dewy tears, seem to loudly proclaim to every onlooker the cold neglect and lack of love of the very man I adore with all my heart (நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும் பசந்து பனிவாரும் கண்)!" Thaiyalnayagi bound the green paddy sheaves securely using soaked straw ropes. Floating the tied bundles along the flowing water of the irrigation ditch, she gathered the loose seedlings.