திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

என் காதலரிடம் எந்தவிதத் தவறும் இல்லாவிட்டாலும், அவரிடம் சிறிதளவு ஊடல் கொள்வது, அவர் என் மீது முன்னிலும் அதிகமாக அன்பைப் பொழியச் செய்யும் ஆற்றல் கொண்டது!

• அவர்க்குத் தவறு இல்லை ஆயினும் = என் காதலரிடம் எந்தக் குற்றமும் தவறும் இல்லாவிட்டாலும்;

• ஊடுதல் = அவரிடம் சிறிதளவு ஊடல் கொள்வது;

• அவர் அளிக்கும் ஆறு வல்லது = அவர் என் மீது மேலும் மிகுந்த அன்பைப் பொழியச் செய்ய வல்லதாகும்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

அன்பைப் பெருக்கும் ஊடல்The Wellspring of Affection

நெய்தல் நிலத்துப் பனைமர நிழலில் தமிழ்ச்செல்வி காய்ந்த பனையோலைகளை மெல்லிய பட்டைகளாக நறுக்கிப் புதிய கூடைகளைப் பின்னிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் மாறன் எவ்விதக் குற்றமும் செய்யாத உத்தமனாக இருந்தபோதும், அவள் அவ்வப்போது அவனிடம் மெல்லிய பொய்க் கோபம் காட்டி முகத்தைத் திருப்புவாள்; அவனும் அவள் முன் மண்டியிட்டுப் பேரன்போடு சமாதானம் செய்வான். அவளது தோழி இளவேனில் வேடிக்கையாகக் கேட்டாள். "செல்வி, உன் கணவரிடம் எந்தக் குறையும் இல்லாதபோது எதற்காக இப்படி அவரிடம் செல்லமாகச் சண்டை போடுகிறாய்?" என்று கேட்டாள். தமிழ்ச்செல்வி வெட்கத்துடன் புன்னகைத்து விவரித்தாள். "இளவேனில், அவரிடம் தவறு இல்லைதான், ஆனால் ஊடும்போதுதான் அவரது அன்பு பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது! (இல்லை தவறவர்க் காயினும் ஊடுதல் வல்ல தவரளிக்கும் ஆறு). அவரிடம் எந்தத் தவறும் இல்லாவிட்டாலும், நாம் ஊடல் கொள்வது அவர் நம் மீது முன்னிலும் அதிகமாக அன்பைப் பொழியச் செய்ய வல்லதாகும்!" என்றாள். இளவேனில் பின்னப்பட்ட பனை ஓலைக் கூடைகளை எடுத்துச் சுவரோரம் அடுக்கினாள்.

In the coastal cottage shaded by tall palmyra palms, Tamilselvi was slicing dried palm fronds into slender strips to weave sturdy grain baskets. Even though her husband Maran was thoroughly virtuous and without fault, she often indulged in a playful, delicate sulk, prompting him to kneel beside her and plead for her smile with overflowing tenderness. Her companion Ilavenil observed with a teasing grin. "Selvi, why do you stage these charming quarrels with a man who has never committed a single mistake against you?" Tamilselvi answered with a radiant blush. "Ilavenil, he is indeed entirely blameless, yet it is through my gentle sulking that his devotion deepens into an irresistible flood! (Although there is no fault in him, feigned petulance has the wondrous power to make him shower his boundless love upon me). Even when he has done no wrong, a playful disagreement compels him to pour forth tenfold warmth and cherishing affection!" Ilavenil stacked the completed palm baskets neatly along the clay-washed wall.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நாம் ஊடல் கொள்வதால் உண்டாகும் சிறிய பிணக்கு, காதலரின் பேரன்பை ஒரு கணம் வாடச் செய்வது போலத் தோன்றினாலும், முடிவில் கூடலின் போது அளவற்ற இன்பப் பெருமையைத் தரும்!

• ஊடலின் தோன்றும் சிறுதுனி = நாம் ஊடல் கொள்வதால் உண்டாகும் சிறிய வருத்தமானது;

• நல்லளி வாடினும் = காதலர் செய்யும் பேரன்பை ஒரு கணம் வாடச் செய்தாலும்;

• பாடு பெறும் = முடிவில் அளவற்ற இன்பப் பெருமையைத் தரும்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

சிறிய துனியும் பெருமை தரும்The Dignity of Tender Pain

சந்தன மண்டபத்தில் தாமரை நறுமணச் சந்தனக் கட்டைகளை வட்டக் கல்லில் தேய்த்துப் பசையாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தோழி செண்பகம் ரோசாப் பன்னீரைச் சிறிது சிறிதாக ஊற்றி நறுமணக் குழம்பைக் கலக்கிக் கொண்டிருந்தாள். காலையில் தன் கணவன் புகழேந்தியிடம் சிறு பிணக்கு கொண்ட போது ஏற்பட்ட மெல்லிய தவிப்பைப் பற்றித் தாமரை பகிர்ந்தாள். "செண்பகம், ஊடல் கொள்ளும் போது ஏற்படும் சிறிய வருத்தம் கூட இறுதியில் பேரின்பமாக மாறுகிறது. (ஊடலின் தோன்றும் சிறுதுனி நல்லளி வாடினும் பாடு பெறும்). நாம் ஊடல் கொள்வதால் உண்டாகும் சிறிய பிணக்கு, காதலரின் பேரன்பை ஒரு கணம் வாடச் செய்வது போலத் தோன்றினாலும், முடிவில் கூடலின் போது அளவற்ற இன்பப் பெருமையைத் தரும்! அந்தத் தற்காலிக இடைவெளியே பின் நிகழும் தழுவலைத் தித்திக்க வைக்கிறது!" என்றாள். தோழியின் சொற்களைக் கேட்டுச் செண்பகம் புன்னகைத்தாள். செண்பகம் சந்தனக் குழம்பை மரக்கரண்டியால் வழித்து வெள்ளிக் கிண்ணங்களில் நிரப்பி மூடினாள்.

In the open-air pavilion, Thamarai was rubbing seasoned sandalwood blocks against a flat granite slab. Her companion Shenbagam added cool rosewater drop by drop to blend the fragrant cosmetic paste. Thamarai reflected aloud on the delicate emotions that followed a brief morning spat with her husband Pugazhendhi. "Shenbagam, even the brief pang that accompanies a lover's quarrel yields an unexpected sweetness," Thamarai explained with a warm smile. "(The small distress that arises from feigned petulance, even though it momentarily dims his tender affection, ultimately attains glorious dignity in reunion). That fleeting silence may seem to cause his gentle love to droop for an instant, yet the passionate reunion that follows crowns the whole experience with unmatched delight!" Shenbagam listened with an approving smile. She scooped the scented sandalwood cream with a wooden ladle, filled the silver vessels, and secured their polished lids.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நிலத்தோடு நீர் கலந்து ஒன்றாவது போல, நெஞ்சத்தோடு கலந்துவிட்ட அன்புக் காதலரிடம் ஊடல் கொண்டு மகிழ்வதைக் காட்டிலும், இன்பம் தருகின்ற தேவர் உலகம் என்று ஒன்று தனியாக இருக்க முடியாது!

• நிலத்தொடு நீர் இயைந்து அன்னார் அகத்துப் புலத்தலின் = நிலத்தோடு நீர் கலந்தாற் போல ஒன்றுபட்ட காதலரிடம் ஊடுவதைக் காட்டிலும்;

• புத்தேள் நாடு உண்டோ = இன்பம் தருகின்ற தேவர் உலகம் என்று ஒன்று தனியாக இருக்கிறதோ? (இல்லை!).

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

தேவர் உலகிலும் அரிய இன்பம்Sweeter than the Heavens

நெசவுக் கூடத்தில் பூங்கொடி நீல வண்ண மற்றும் பொன்நிறக் கம்பள இழைகளை வரிசையாக முடிச்சிட்டுப் பிணைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் இளங்கோவனுடன் காலையில் ஏற்பட்ட சிறு ஊடல் தீர்ந்து, இருவரும் கூடி மகிழ்ந்த பிறகு பூங்கொடியின் முகம் முழு நிலவு போலப் பேரொளியுடன் திகழ்ந்தது. அவளது முகப் பொலிவைக் கண்ட அத்தை பொன்னம்மாள் சிரித்தபடி கூறினாள். "பூங்கொடி, ஊடல் தீர்ந்த பின் உங்கள் இருவரின் ஒற்றுமை நிலத்தில் கலந்த தண்ணீர் போல ஒன்றிவிட்டதே!" என்றாள். பூங்கொடி நெகிழ்ச்சியோடு விவரித்தாள். "அத்தை, உண்மைதான்! (புலத்தலிற் புத்தேள்நா டுண்டோ நிலத்தொடு நீரியைந் தன்னார் அகத்து). நிலத்தோடு நீர் கலந்து ஒன்றாவது போல நெஞ்சத்தோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட அன்புக் காதலரிடம் ஊடல் கொண்டு மகிழ்வதைக் காட்டிலும், இன்பம் தருகின்ற தேவர் உலகம் என்று ஒன்று தனியாக இருக்க முடியுமா? இந்த இல்லறக் கூடலின் இன்பத்திற்கு முன் சொர்க்கமும் நிகராகாது!" என்றாள். பொன்னம்மாள் கம்பளத்தின் விளிம்புகளை வளைந்த கத்திரிக்கோலால் வெட்டிச் சீரமைத்தாள்.

In the textile atelier, Poongodi was knotting rich indigo and amber woolen yarns upon the upright loom frame. After a heartwarming reconciliation with her husband Ilangovan following their morning petulance, her face radiated with the calm brilliance of the full moon. Her aunt Ponnammal observed her bright joy and remarked with a maternal smile, "Poongodi, after your sweet quarrel dissolved, your hearts have become as united as rainwater soaking into rich soil!" Poongodi replied with profound emotion. "Aunt, truly there is no celestial bliss that surpasses this! (Is there any heavenly realm that provides greater delight than engaging in a lovers' quarrel with one who is as inseparable from our heart as water blending with earth?). When two souls are fused like rain and fertile soil, the delicate tension of a sulk and the ecstasy of reconciliation surpass all imagined paradises of the gods!" Ponnammal trimmed the woolen fringes along the border with curved steel shears.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

காதலரை இறுக்கமாகத் தழுவிக் கொண்டு விடாமல் இருப்பதற்கு காரணமான ஊடலினுள்ளேயே, என் பிடிவாதமான உள்ளத்தை வெல்லக்கூடிய அவரது பணிவான மொழிகள் என்னும் ஆயுதம் இருக்கிறது!

• புல்லி விடாப் புலவியுள் தோன்றும் = காதலரை இறுக்கமாகத் தழுவிக் கொண்டு விடாமல் இருப்பதற்கு காரணமான ஊடலினுள்ளேயே;

• என் உள்ளம் உடைக்கும் படை = என் ஊடல் கொண்ட உள்ளத்தை வெல்லக்கூடிய (அவரது பணிவும் வணக்கமுமாகிய) ஆயுதம் இருக்கிறது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

உள்ளத்தை உடைக்கும் படைThe Disarming Weapon

ஆற்றங்கரைப் பனை நிழலில் செல்வி நனைத்த கோரைப் புற்களைப் பலகையில் கோத்து மெல்லிய படுக்கைப் பாய் நெய்து கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் சேந்தன் காலையில் அவள் காட்டிய பிடிவாதமான ஊடலைத் தன் கனிவான பணிவு மொழிகளாலும் அன்பான கெஞ்சலாலும் முற்றிலுமாகக் கரைத்து, அவளை ஆரத் தழுவிச் சமாதானம் செய்திருந்தான். செல்வி தன் தங்கை மல்லிகாவிடம் புன்னகையுடன் விவரித்தாள். "மல்லிகா, நான் எவ்வளவுதான் முகம் திருப்பிப் பிடிவாதமாக நின்றாலும், என் கோபத்தைக் கரைக்க அவரிடம் ஒரு தனிப்படை இருக்கிறது! (புல்லி விடாஅப் புலவியுள் தோன்றுமென் உள்ளம் உடைக்கும் படை). காதலரை இறுக்கமாகத் தழுவிக் கொண்டு விடாமல் இருப்பதற்கு காரணமான ஊடலினுள்ளேயே, என் பிடிவாதமான நெஞ்சத்தை வெல்லக்கூடிய அவரது பணிவும் கனிவான வணக்கமுமாகிய ஆயுதம் இருக்கிறது! அவர் கரம் கூப்பிப் பணிந்து நின்றதும் என் பிடிவாதம் சுக்குநூறாக உடைந்துவிட்டது!" என்றாள். தங்கையின் முகத்தில் புன்னகை பூத்தது. மல்லிகா நெய்து முடித்த கோரைப் பாயைச் சுருட்டி சணல் கயிற்றால் கட்டினாள்.

Under the cool shade of riverside palmyras, Selvi was interlacing pliable river reeds into a fine sleeping mat on her low wooden frame. Earlier that morning, no matter how sternly she had maintained her playful petulance, her husband Sendhan had dissolved her resolve completely with his heartfelt supplications and tender, humble demeanor. Selvi shared her reflections with her younger sister Mallika, a fond smile gracing her lips. "Mallika, no matter how firmly I determine to stay estranged, he possesses an invincible weapon against my defenses! (Within the very sulk that eventually leads to an unyielding embrace, there emerges the weapon of his tender humility that breaks down my stubborn mind). The moment he folds his hands and speaks with gentle, yielding sweetness, every wall around my heart crumbles, leading straight into his embrace!" Mallika smiled warmly at her sister's happiness. She rolled the finished reed mat and tied it securely with hemp cord.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஆண்கள் எந்தக் குற்றமும் செய்யாதவர்களாக இருந்தாலும், காதலியின் செல்லமான ஊடலினால் அவளது மெல்லிய தோள்களைத் தழுவ முடியாமல் பிரிந்திருக்கும் அந்த இடைவெளியிலும் ஓர் அரிய இன்பம் உண்டு!

• தவறு இலர் ஆயினும் = ஆடவர்கள் தம்மிடம் எந்தக் குற்றமும் இல்லாதவர்களாக இருந்தாலும்;

• தாம் வீழ்வார் மென்தோள் அகறலின் = தாம் விரும்பும் காதலியின் மெல்லிய தோள்களை ஊடலால் கூடப் பெறாமல் விலகியிருப்பதிலும்;

• ஆங்கு ஒன்று உடைத்து = சொல்ல முடியாத ஓர் இனிய இன்பம் உண்டு!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பிரிந்திருக்கும் இடைவெளியின் இன்பம்The Sweetness of Estrangement

சிற்பப் பட்டறையில் மாறன் வெண்கல நடன மங்கையின் சிலைக்கு மெல்லிய உளியால் அணிகலன் வேலைப்பாடுகளைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி மலர்க்கொடி நெய் விளக்கை ஏந்தி அவனருகே நின்று ஒளிகாட்டினாள். பகல் பொழுதில் அவள் காட்டிய செல்லப் பிணக்கினால், அவளது மெல்லிய தோள்களைத் தழுவ முடியாமல் சிறிது நேரம் விலகி நின்ற அந்தத் தருணத்தை நினைத்து மாறன் அவளிடம் மென்மையாகப் பேசினான். "மலர்க்கொடி, இல்லறத்தில் ஆண்கள் எந்தக் குற்றமும் செய்யாத போதும், மனைவியின் செல்ல ஊடலால் விலகி நிற்பதில் ஒரு தனி சுகம் உண்டு! (தவறிலர் ஆயினும் தாம்வீழ்வார் மென்றோள் அகறலின் ஆங்கொன் றுடைத்து). நாம் எவ்விதத் தவறும் செய்யாத போதும், காதலியின் மென்மையான ஊடலினால் அவளது மெல்லிய தோள்களைத் தழுவ முடியாமல் பிரிந்திருக்கும் அந்த இடைவெளியிலும் சொல்ல முடியாத ஓர் அரிய இன்பம் இருக்கிறது! அந்தச் சிறு ஏக்கமே அடுத்த கணத்தில் நிகழும் தழுவலைத் தேனாக மாற்றுகிறது!" என்றான். கணவனின் கனிவான மொழிகளைக் கேட்டு மலர்க்கொடி நாணத்துடன் தலைகுனிந்து முகம் மலர்ந்தாள். மாறன் சிற்ப உளியைத் துடைத்து மரப்பெட்டியில் கவனமாக வைத்தான்.

In the bronze casting atelier, Maran was etching intricate jewelry patterns onto a sculpted dancer using a slender chisel. His wife Malarkkodi stood beside him, holding a brass oil lamp to illuminate the workspace. Recalling the brief interval earlier that afternoon when her playful sulk had kept him from embracing her soft shoulders, Maran spoke with tender warmth. "Malarkkodi, even when a husband is completely free of fault, there is an exquisite sweetness in being kept at a brief distance by feigned anger," Maran remarked with an affectionate smile. "(Even though they are free from any fault, when men are momentarily kept away from the tender shoulders of their beloved by a lover's quarrel, that very estrangement possesses its own unique charm). That brief, playful separation heightens the longing between two hearts so profoundly that the reunion that follows becomes pure nectar!" Hearing her husband's gentle observation, Malarkkodi lowered her gaze with a blossoming blush and smiled. Maran wiped his sculpting chisels with clean linen and placed them carefully inside his wooden chest.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உணவை உண்பதை விட, உண்ட உணவு நன்றாகச் செரிப்பது உடலுக்கு இனிமை தருவது போல, காதலில் தொடர்ந்து கூடி மகிழ்வதை விட, இடையில் ஏற்படும் மெல்லிய ஊடலே பேரின்பத்தைத் தரும்!

• உணலினும் உண்டது அறல் இனிது = உண்பதை விட உண்ட உணவு நன்றாகச் செரிப்பது உடலுக்கு இனிமை தருவது போல;

• காமம் புணர்தலின் ஊடல் இனிது = காதலில் கூடி மகிழ்வதை விட ஊடல் கொள்வதே பேரின்பத்தைத் தரும்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

செரித்தலும் ஊடலின் சுவையும்Digestion and the Relish of Love

கடற்கரைப் பட்டறையில் கனிமொழி வெண் சங்குகளை வாளால் அறுத்து மெல்லிய கை வளையல்களாகச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தோழி செண்பகவல்லி ஆற்று மணலையும் தேங்காய் எண்ணெயையும் கொண்டு சங்குகளைத் தேய்த்துப் பளபளப்பாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். காதலில் எப்போதும் கூடி இருப்பதைக் காட்டிலும் எது காதலுக்கு அதிக இன்பம் தருகிறது என்பதைப் பற்றி அவர்கள் உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். கனிமொழி அழகிய உவமையுடன் தன் தோழிக்கு விளக்கினாள். "செண்பகம், உணவை உண்பதை விட அதைச் செரிப்பது உடலுக்கு எவ்வளவு சுகமோ, அதுபோலத்தான் காதலில் ஊடலும்! (உணலினும் உண்ட தறலினிது காமம் புணர்தலின் ஊடல் இனிது). உணவை உண்பதை விட, உண்ட உணவு நன்றாகச் செரிப்பது உடலுக்குப் புத்துணர்ச்சியும் இனிமையும் தருவது போல, காதலில் தொடர்ந்து கூடி மகிழ்வதை விட, இடையில் தோன்றும் மெல்லிய ஊடலே பேரின்பத்தைத் தரும்! இடைவெளியால் ஏற்படும் பசியே அடுத்த உணவை அமுதமாக்குகிறது!" என்றாள். தோழியின் சொற்களைக் கேட்டுச் செண்பகவல்லி வியந்து புன்னகைத்தாள். செண்பகவல்லி மெருகேற்றிய வெள்ளைச் சங்கு வளையல்களைப் பனை ஓலைத் தட்டில் கவனமாக அடுக்கினாள்.

In the seaside workshop, Kanimozhi was sawing spiral conch shells into smooth wrist bangles. Her close companion Shenbagavalli was rubbing the sliced shells with river sand and coconut oil to draw forth their natural pearlescent luster. As they worked, they reflected on the subtle dynamics of romance and what keeps passion perpetually alive. Kanimozhi offered an illuminating comparison with a warm smile. "Shenbagam, consider how our physical body experiences food," she explained. "(Just as digesting the food one has eaten is sweeter and healthier than eating itself, in the realm of love, a tender quarrel is sweeter than perpetual union). Eating continuously without pause dulls the appetite, but allowing the meal to digest awakens a keen hunger that makes the next feast delicious; similarly, a gentle sulk creates a longing that makes reunion a supreme delight!" Shenbagavalli smiled with admiring agreement. She arranged the polished white conch bangles neatly upon a woven palm platter.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஊடல் என்னும் விளையாட்டில் யார் முதலில் பணிந்து தோற்றுப் போகிறார்களோ அவரே உண்மையில் வெற்றி பெற்றவர் ஆவார்; அந்த வெற்றி ஊடல் முடிந்து கூடித் தழுவும் பேரின்பத்தில் இனிதாக விளங்கும்!

• ஊடலில் தோற்றவர் வென்றார் = ஊடல் என்னும் போரில் யார் பணிந்து தோற்றுப் போகிறார்களோ அவரே உண்மையான வெற்றி பெற்றவர் ஆவார்;

• அது கூடலில் காணப்படும் = அந்த வெற்றி ஊடல் முடிந்து கூடித் தழுவும் பேரின்பத்தில் இனிது விளங்கும்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

தோற்றவரே வென்றவர்The Victorious Surrender

பட்டு நெசவுப் பட்டறையில் சிவகாமி மெல்லிய பொன்நிற பட்டு இழைகளை ராட்டினத்தில் சுழற்றி நூலாக உருட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் மாறன் பட்டறைக்குள் நுழைந்து, காலையில் சிவகாமி காட்டிய செல்லப் பிணக்கின் போது தான் பணிந்து தோற்று அவளைச் சமாதானப்படுத்திய விதத்தைத் தோழி மீனாட்சியிடம் விவரித்தான். "மீனாட்சி, காதலர்களின் ஊடல் போரில் யார் பணிகிறார்களோ அவர்கள்தான் உண்மையான வெற்றியாளர்கள்! (ஊடலில் தோற்றவர் வென்றார் அதுமன்னும் கூடலிற் காணப் படும்). ஊடல் என்னும் போரில் யார் தன் பிடிவாதத்தை விட்டு முதலில் பணிந்து தோற்றுப் போகிறார்களோ அவரே உண்மையில் வெற்றி பெற்றவர் ஆவார்; அந்த வெற்றி ஊடல் முடிந்து இருவரும் கூடித் தழுவும் பேரின்பத்தில் இனிதாக விளங்கும்! நான் சிவகாமியிடம் பணிந்து தோற்றதால்தான் அவளது தித்திக்கும் அணைப்பை முழுமையாகப் பெற்றேன்!" என்றான். கணவனின் கனிவான மொழிகளைக் கேட்டுச் சிவகாமி நாணத்துடன் தலைகுனிந்து முகம் சிவந்தாள். மீனாட்சி நூற்கப்பட்ட பட்டு நூல்கண்டுகளை மூங்கில் கூடையில் எடுத்து வைத்தாள்.

In the silk reeling workshop, Sivakami was spinning gossamer threads from golden cocoons onto a whirring wooden wheel. Her husband Maran stepped into the airy shed, recounting with an affectionate smile how he had willingly surrendered to Sivakami's morning sulk, bowing before her and earning back her radiant smile. Turning to her close friend Meenakshi, Maran explained with cheerful warmth, "Meenakshi, in the delicate contest of a lovers' quarrel, the one who yields is the true victor! (In a lovers' dispute, those who surrender and lose are the real winners; and that triumph is brightly witnessed in the bliss of their reunion). Whoever casts away pride and yields with loving humility wins the supreme reward of an ecstatic, undivided embrace; by yielding to her petulance, I claimed the sweetest prize of love!" Hearing her husband's heartfelt words, Sivakami lowered her gaze with a bashful blush and smiled. Meenakshi gathered the finished silk spools and placed them into a woven bamboo basket.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நெற்றியில் வியர்வை அரும்பும்படி கூடலில் உண்டான தித்திக்கும் பேரின்பத்தை, மீண்டும் இவளோடு செல்லமாக ஊடல் கொள்வதன் வழியாக நாம் பெற முடியுமோ?

• நுதல் வெயர்ப்பக் கூடலில் தோன்றிய உப்பு = நெற்றியில் வியர்வை அரும்பும்படி கூடலில் உண்டான தித்திக்கும் இன்பத்தை;

• ஊடிப் பெறுகுவம் கொல்லோ = மீண்டும் இவளோடு ஊடல் கொண்டு நாம் பெற முடியுமோ?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வியர்வை அரும்பிய கூடலின் சுவைThe Dewy Brow of Reunion

வீட்டு மாடியில் பூங்குழலி மர வில்லின் நாணைத் தெறித்துப் பஞ்சுகளை அடித்து வெண் மேகங்கள் போல மென்மையாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் நெடுஞ்சேரல் அவளருகே அமர்ந்து, காலையில் ஊடல் தீர்ந்த பின் இருவரும் நெற்றி வியர்க்கத் தழுவி மகிழ்ந்த அந்தத் தித்திக்கும் கூடல் இன்பத்தை நினைத்துப் புன்னகைத்தான். அவன் அருகில் இருந்த தங்கை வடிவுவிடம் வேடிக்கையாகப் பேசினான். "வடிவு, உன் அக்காவிடம் மீண்டும் ஒருமுறை செல்லமாக ஊடல் கொள்ளலாமா என்று என் உள்ளம் ஆசைப்படுகிறது! (ஊடிப் பெறுகுவம் கொல்லோ நுதல்வெயர்ப்பக் கூடலில் தோன்றிய உப்பு). நெற்றியில் வியர்வை அரும்பும்படி கூடலில் உண்டான அந்தத் தித்திக்கும் பேரின்பத்தை, மீண்டும் இவளோடு செல்லமாக ஊடல் கொள்வதன் வழியாக நாம் பெற முடியுமோ? ஊடலுக்குப் பின் நிகழும் அந்த அணைப்பின் சுவைக்கு ஈடு இணையே இல்லை!" என்றான். கணவனின் மொழிகளைக் கேட்டுப் பூங்குழலி நாணத்துடன் வாய் பொத்திச் சிரித்தாள். வடிவு தூய்மை செய்த பஞ்சுகளை மூங்கில் தட்டுகளில் பரப்பி வைத்தாள்.

On the sunny roof terrace, Poonguzhali was striking raw cotton fibers with her wooden bow, carding them into soft, airy billows. Her husband Neduncheral was sitting beside her on the bench, fondly reminiscing about the breathtaking joy of their morning reconciliation, when their dewy brows had touched in a deeply passionate embrace following a brief disagreement. Turning to her younger sister Vadivu with a playful gleam in his eyes, Neduncheral remarked, "Vadivu, my heart yearns to stage yet another gentle quarrel with your sister! (Shall we ever experience again that exquisite sweetness of reunion that leaves the brow dewed with sweat, by entering into another lovers' spat?). The thrilling bliss that leaves our foreheads damp with passion upon making peace is so sublime that one longs for another tender quarrel just to taste that reunion anew!" Poonguzhali covered her mouth with the edge of her veil and giggled with bashful delight. Vadivu spread the fluffy cotton fleece across broad woven bamboo trays.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஒளி பொருந்திய அணிகலன்களை அணிந்த என் காதலி மேலும் என்னோடு ஊடல் கொள்வாளாக; அந்த ஊடலைத் தணிக்க நான் அவளிடம் பணிந்து கெஞ்சும் இன்பத்தைப் பெறுவதற்காக இந்த இனிய இரவு விடியாமல் நீடிப்பதாக!

• ஒளி இழை ஊடுக மன் = ஒளி பொருந்திய அணிகலன்களை அணிந்த என் காதலி மேலும் என்னோடு ஊடல் கொள்வாளாக;

• யாம் இரப்ப இரா நீடுக மன் = அந்த ஊடலைத் தணிக்க நான் அவளிடம் பணிந்து கெஞ்சும் இன்பத்தைப் பெறுவதற்காக இந்த இரவு விடியாமல் நீடிப்பதாக!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

விடியாத இரவின் பேரானந்தம்The Endless Night of Pleading

நறுமணப் பண்டங்கள் விற்கும் அங்காடி முற்றத்தில் சேந்தன் வாசனைப் பொதிகளை இறக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி இளவேனில் ஒளிவீசும் பொன் வளையல்களையும் மணிகலன்களையும் அணிந்து வாயிற்படியில் நின்றாள். மாலை மயங்கும் வேளையில், அவளது முகத்தில் தெரிந்த மெல்லிய செல்லப் பிணக்கைக் கண்ட சேந்தன், தன் உள்ளத்தின் தீராத ஆசையை வெளிப்படுத்தினான். "இளவேனில், உன் செல்ல ஊடலை நான் எவ்வளவு விரும்புகிறேன் தெரியுமா? (ஊடுக மன்னோ ஒளியிழை யாமிரப்ப நீடுக மன்னோ இரா). ஒளி பொருந்திய அணிகலன்களை அணிந்த என் காதலி மேலும் என்னோடு ஊடல் கொள்வாளாக; அந்த ஊடலைத் தணிக்க நான் அவளிடம் பணிந்து கெஞ்சும் இன்பத்தைப் பெறுவதற்காக இந்த இனிய இரவு விடியாமல் நீடிப்பதாக! உன் பாதங்களில் அமர்ந்து உன் கோபத்தைத் தீர்க்க கெஞ்சுவதைக் காட்டிலும் எனக்கு வேறு பேரின்பம் எதுவும் இல்லை!" என்றான். கணவனின் கனிவான மொழிகளைக் கேட்டு இளவேனில் நாணத்துடன் முகம் சிவந்து சிரித்தாள். சேந்தன் மிளகு மூட்டைகளை மாட்டு வண்டியிலிருந்து இறக்கினான்.

In the courtyard of the spice exchange, Sendhan was unloading fragrant cargo sacks from his transport cart. His wife Ilavenil stood near the workshop entrance, adorned with gleaming golden bangles and shimmering necklaces, her eyes displaying a faint, playful pout. As twilight descended over the town, Sendhan gazed upon her radiant form and voiced the deepest yearning of his soul. "Ilavenil, do you know how intensely I cherish your delicate sulking?" he asked with profound affection. "(May she of gleaming jewels continue to feign anger, and may this sweet night prolong its reign endlessly so that I may keep pleading for her favor!). I pray that the morning dawn never arrives, allowing this night to stretch forever, so that I may spend every hour kneeling beside you, pouring out words of love to win back your embrace!" Hearing his heartfelt confession, Ilavenil blushed with deep tenderness and smiled. Sendhan lifted the remaining sacks of black pepper from the wooden cart.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

காதல் வாழ்க்கைக்கு எல்லையற்ற இன்பம் தருவது மென்மையான ஊடலே ஆகும்; அந்த ஊடலுக்கும் முழுமையான இன்பம் தருவது, ஊடல் நீங்கி இருவரும் ஒன்று கூடி இறுகத் தழுவிக் கொள்வதே ஆகும்!

• காமத்திற்கு இன்பம் ஊடுதல் = காதல் நுகர்ச்சிக்கு எல்லையற்ற இன்பம் தருவது மென்மையான ஊடலே ஆகும்;

• அதற்கு இன்பம் = அந்த ஊடலுக்கும் முழுமையான இன்பம் தருவது எதுவென்றால்;

• கூடி முயங்கப் பெறின் = ஊடல் தீர்ந்து காதலர்கள் ஒன்று கூடி இறுக்கமாகத் தழுவிக் கொள்ளுதலே ஆகும்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

ஊடலும் கூடலும் தந்த பேரின்பம்The Ultimate Crown of Love

துறைமுகக் கிடங்கில் நெடுஞ்சேரல் பெருங்கடல் நாவாய்களுக்குரிய பாய்மரத் துணிகளை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி பொற்கொடி அவனருகே புதிய மல்லிகைப் பூ மாலையுடன் நின்றாள். பகல் பொழுதில் இருவருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த சிறு ஊடல் முழுமையாகத் தீர்ந்து, இருவரும் உள்ளம் உருகி ஒன்று சேர்ந்து இறுகத் தழுவிக் கொண்டனர். அவர்களின் இனிய கூடலைக் கண்டு மகிழ்ந்த அக்கா வடிவுக்கரசியிடம் நெடுஞ்சேரல் நெகிழ்ச்சியோடு விவரித்தான். "அக்கா, மனித வாழ்க்கையின் காதல் இன்பத்திற்கு மணிமகுடமே இந்த ஊடலும் கூடலும்தான்! (ஊடுதல் காமத்திற் கின்பம் அதற்கின்பம் கூடி முயங்கப் பெறின்). காதல் வாழ்க்கைக்கு எல்லையற்ற இன்பம் தருவது மென்மையான ஊடலே ஆகும்; அந்த ஊடலுக்கும் முழுமையான இன்பம் தருவது, ஊடல் நீங்கி இருவரும் ஒன்று கூடி இறுகத் தழுவிக் கொள்வதே ஆகும்! இந்த மெய்யான அன்பின் அணைப்பில் உலகத்து இன்பங்கள் அனைத்தும் முழுமை பெறுகின்றன!" என்றான். பொற்கொடி அவனது தோளில் தலைசாய்த்து மெல்லப் புன்னகைத்தாள். வடிவுக்கரசி தடித்த பாய்மரத் துணிகளைத் தேக்கு மரப் பெட்டியில் மடித்து வைத்தாள்.

Inside the spacious harbor warehouse, Neduncheral was organizing heavy canvas sails and rigging ropes for his seafaring merchant vessels. His wife Porkodi stood beside him, holding a fragrant garland of freshly strung jasmine blossoms. The delicate quarrel that had separated them earlier had completely dissolved, uniting them in an impassioned, unbreakable embrace. Beholding their blissful reconciliation, his elder sister Vadivukkarasi smiled with deep contentment. Neduncheral turned to her and shared the ultimate essence of human affection with serene clarity. "Sister, the supreme crown of all marital love lies in this sacred rhythm of sweet petulance and reunion," he said with heartfelt tenderness. "(A feigned quarrel gives the highest zest to love; and that very quarrel attains its supreme bliss when the lovers melt together in an undivided, close embrace!). A delicate sulk is the seasoning that keeps love ever vibrant, and the crowning glory of that sulk is when both souls cast aside all distance in a tight embrace!" Porkodi rested her head against his broad shoulder with a peaceful smile. Vadivukkarasi folded the thick canvas sails neatly into the carved teak chest.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.