திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1329

நறுமணப் பண்டங்கள் விற்கும் அங்காடி முற்றத்தில் சேந்தன் வாசனைப் பொதிகளை இறக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி இளவேனில் ஒளிவீசும் பொன் வளையல்களையும் மணிகலன்களையும் அணிந்து வாயிற்படியில் நின்றாள். மாலை மயங்கும் வேளையில், அவளது முகத்தில் தெரிந்த மெல்லிய செல்லப் பிணக்கைக் கண்ட சேந்தன், தன் உள்ளத்தின் தீராத ஆசையை வெளிப்படுத்தினான். "இளவேனில், உன் செல்ல ஊடலை நான் எவ்வளவு விரும்புகிறேன் தெரியுமா? (ஊடுக மன்னோ ஒளியிழை யாமிரப்ப நீடுக மன்னோ இரா). ஒளி பொருந்திய அணிகலன்களை அணிந்த என் காதலி மேலும் என்னோடு ஊடல் கொள்வாளாக; அந்த ஊடலைத் தணிக்க நான் அவளிடம் பணிந்து கெஞ்சும் இன்பத்தைப் பெறுவதற்காக இந்த இனிய இரவு விடியாமல் நீடிப்பதாக! உன் பாதங்களில் அமர்ந்து உன் கோபத்தைத் தீர்க்க கெஞ்சுவதைக் காட்டிலும் எனக்கு வேறு பேரின்பம் எதுவும் இல்லை!" என்றான். கணவனின் கனிவான மொழிகளைக் கேட்டு இளவேனில் நாணத்துடன் முகம் சிவந்து சிரித்தாள். சேந்தன் மிளகு மூட்டைகளை மாட்டு வண்டியிலிருந்து இறக்கினான்.

In the courtyard of the spice exchange, Sendhan was unloading fragrant cargo sacks from his transport cart. His wife Ilavenil stood near the workshop entrance, adorned with gleaming golden bangles and shimmering necklaces, her eyes displaying a faint, playful pout. As twilight descended over the town, Sendhan gazed upon her radiant form and voiced the deepest yearning of his soul. "Ilavenil, do you know how intensely I cherish your delicate sulking?" he asked with profound affection. "(May she of gleaming jewels continue to feign anger, and may this sweet night prolong its reign endlessly so that I may keep pleading for her favor!). I pray that the morning dawn never arrives, allowing this night to stretch forever, so that I may spend every hour kneeling beside you, pouring out words of love to win back your embrace!" Hearing his heartfelt confession, Ilavenil blushed with deep tenderness and smiled. Sendhan lifted the remaining sacks of black pepper from the wooden cart.