திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1328

வீட்டு மாடியில் பூங்குழலி மர வில்லின் நாணைத் தெறித்துப் பஞ்சுகளை அடித்து வெண் மேகங்கள் போல மென்மையாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் நெடுஞ்சேரல் அவளருகே அமர்ந்து, காலையில் ஊடல் தீர்ந்த பின் இருவரும் நெற்றி வியர்க்கத் தழுவி மகிழ்ந்த அந்தத் தித்திக்கும் கூடல் இன்பத்தை நினைத்துப் புன்னகைத்தான். அவன் அருகில் இருந்த தங்கை வடிவுவிடம் வேடிக்கையாகப் பேசினான். "வடிவு, உன் அக்காவிடம் மீண்டும் ஒருமுறை செல்லமாக ஊடல் கொள்ளலாமா என்று என் உள்ளம் ஆசைப்படுகிறது! (ஊடிப் பெறுகுவம் கொல்லோ நுதல்வெயர்ப்பக் கூடலில் தோன்றிய உப்பு). நெற்றியில் வியர்வை அரும்பும்படி கூடலில் உண்டான அந்தத் தித்திக்கும் பேரின்பத்தை, மீண்டும் இவளோடு செல்லமாக ஊடல் கொள்வதன் வழியாக நாம் பெற முடியுமோ? ஊடலுக்குப் பின் நிகழும் அந்த அணைப்பின் சுவைக்கு ஈடு இணையே இல்லை!" என்றான். கணவனின் மொழிகளைக் கேட்டுப் பூங்குழலி நாணத்துடன் வாய் பொத்திச் சிரித்தாள். வடிவு தூய்மை செய்த பஞ்சுகளை மூங்கில் தட்டுகளில் பரப்பி வைத்தாள்.

On the sunny roof terrace, Poonguzhali was striking raw cotton fibers with her wooden bow, carding them into soft, airy billows. Her husband Neduncheral was sitting beside her on the bench, fondly reminiscing about the breathtaking joy of their morning reconciliation, when their dewy brows had touched in a deeply passionate embrace following a brief disagreement. Turning to her younger sister Vadivu with a playful gleam in his eyes, Neduncheral remarked, "Vadivu, my heart yearns to stage yet another gentle quarrel with your sister! (Shall we ever experience again that exquisite sweetness of reunion that leaves the brow dewed with sweat, by entering into another lovers' spat?). The thrilling bliss that leaves our foreheads damp with passion upon making peace is so sublime that one longs for another tender quarrel just to taste that reunion anew!" Poonguzhali covered her mouth with the edge of her veil and giggled with bashful delight. Vadivu spread the fluffy cotton fleece across broad woven bamboo trays.