குறள் 1121Kural 1121
மெல்லிய இனிய மொழிகளைப் பேசுகின்ற என் காதலியின் வெண்முத்துப் பற்களிடையே ஊறிவரும் நீர், பசும்பாலோடு தூய தேனைக் கலந்து பருகும்போது உண்டாகும் இணையற்ற சுவையைப் போன்றதாகும்!
• பணிமொழி = மெல்லிய இனிய மொழிகளைப் பேசும் என் காதலியின்,
• வாலெயிறு ஊறிய நீர் = வெண்மையான பற்களிடையே ஊறிவரும் சுவையான உமிழ்நீரானது;
• பாலொடு தேன் கலந்தற்று = சுவையான பசும்பாலுடன் தூய தேனைக் கலந்து பருகும் இனிய கலவையைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய ஆயர் பொன்னம்பலமும் இளம் கண்ணனும்
மண்ணாலான பாண்டத்தில் கறந்த பசும்பாலோடு மலை உச்சியிலிருந்து எடுத்து வந்த தூய காட்டுத் தேனைக் கலந்து பருகிய இளம் ஆயர் கண்ணன், அதன் சுவையைக் காட்டிலும் தன் அன்பு மனைவியின் மென்மொழியும் இதழ்களின் சுவையும் அத்தனை இனியதாக இருப்பதை நினைத்துப் பூரித்தான். பாற் கிண்ணத்தைக் கீழே வைத்த கண்ணன், தன் மூத்த ஆயர் முதிய பொன்னம்பலத்திடம் தன் நெஞ்சத்துக் களிப்பைக் கூறினான். "ஆசானே, மெல்லிய இனிய மொழிகளைப் பேசுகின்ற என் காதலியின் வெண்முத்துப் பற்களிடையே ஊறிவரும் நீர், பசும்பாலோடு தூய தேனைக் கலந்து பருகும்போது உண்டாகும் இணையற்ற சுவையைப் போன்றதாகும் (பாலொடு தேன்கலந் தற்றே பணிமொழி வாலெயிறு ஊறிய நீர்)!" என்று கூறினான். பொன்னம்பலம் மரக் கரண்டியால் மண்பானையில் இருந்த வெதுவெதுப்பான பாலைக் கலக்கினார்; தேன் கலந்த மண்கிண்ணத்தைப் பனை ஓலை விரிப்பில் பத்திரமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1122Kural 1122
இந்த இளம் காதலிக்கும் எனக்குமான காதல் பிணைப்பானது, உடம்போடு கலந்து நிற்கும் உயிருக்கு உள்ள பிரிக்க முடியாத தொடர்பு எத்தன்மையதோ, அத்தகைய இரண்டறக் கலந்த உறவாகும்!
• மடந்தையொடு எம்மிடை நட்பு = இந்த இளம் பெண்ணோடு எனக்கு ஏற்பட்டுள்ள காதல் பிணைப்பானது;
• உடம்பொடு உயிரிடை என்ன = உடலுக்கும் உயிருக்கும் இடையே பிரிக்க முடியாத தொடர்பு எத்தகையதோ,
• அன்ன = அத்தகைய பிரிக்க முடியாத தன்மை கொண்டதாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய வெண்கலச் சிற்பி சிவலிங்கமும் இளம் மாறனும்
பட்டறையில் செப்பு உருக்குக் குழம்பை மண் வார்ப்புக்குள் ஊற்றி, இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்து ஒரு சிலையாக உருப்பெறுவதைக் கண்ட இளம் சிற்பி மாறன், தனக்கும் தன் அன்பு மனைவிக்கும் இடையே உள்ள ஆழமான பிணைப்பை எண்ணி நெகிழ்ந்தான். குறடை நிலத்தில் வைத்த மாறன், தன் தலைமை ஆசான் முதிய சிவலிங்கத்திடம் தன் மனத்துணிவைக் கூறினான். "ஆசானே, இந்த இளம் காதலிக்கும் எனக்குமான காதல் பிணைப்பானது, உடம்போடு கலந்து நிற்கும் உயிருக்கு உள்ள பிரிக்க முடியாத தொடர்பு எத்தன்மையதோ, அத்தகைய இரண்டறக் கலந்த உறவாகும் (உடம்பொடு உயிரிடை என்னமற் றன்ன மடந்தையொடு எம்மிடை நட்பு)!" என்று கூறினான். சிவலிங்கம் மரச் சுத்தியலால் களிமண் அச்சின் மேல்பாகத்தைத் தட்டி உடைத்தார்; குளிர்ந்து இறுகிய வெண்கலத் திருவுருவை நீர்த் தொட்டியில் அமிழ்த்திக் கழுவினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1123Kural 1123
என் கண்ணின் கருமணியில் குடியிருக்கும் பாவையே! நீ அங்கிருந்து சற்று விலகிப் போய்விடு; நான் உயிரென நேசிக்கும் அழகிய நெற்றியையுடைய என் காதலி என் கண்ணுக்குள் நிரந்தரமாகக் குடியிருக்க இடம் போதவில்லையே!
• கருமணியிற் பாவாய் நீ போதாய் = என் கண்ணின் கருமணியில் குடியிருக்கும் கண் பாவையே, நீ அங்கிருந்து விலகிப் போய்விடு;
• யாம் வீழும் திருநுதற்கு = எம்மால் உயிரென விரும்பப்படும் அழகிய நெற்றியையுடைய என் காதலி என் கண்ணுக்குள் தங்குவதற்கு,
• இடம் இல்லை = நீயும் இருந்தால் அங்கே அவளுக்கு இடம் போதவில்லையே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மணிக் கலைஞர் நாகராஜனும் இளம் அழகப்பனும்
பட்டறையில் பூனைக்கண் மணிக்கல்லைப் பெருக்கும் கண்ணாடியின் வழியே உற்றுப்பார்த்து, அதன் நடுவே மின்னும் கருமணிப் பாவையைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் கலைஞர் அழகப்பன், தன் பார்வை முழுவதும் நிறைந்திருக்கும் தன் மனைவியின் பேரழகை நினைத்துப் புன்னகைத்தான். மணிக் கோலை மேசையில் வைத்த அழகப்பன், தன் ஆசான் முதிய நாகராஜனிடம் தன் செல்லக் கற்பனையைப் பகிர்ந்தான். "ஆசானே, என் கண்ணின் கருமணியில் குடியிருக்கும் பாவையே! நீ அங்கிருந்து சற்று விலகிப் போய்விடு; நான் உயிரென நேசிக்கும் அழகிய நெற்றியையுடைய என் காதலி என் கண்ணுக்குள் நிரந்தரமாகக் குடியிருக்க இடம் போதவில்லையே (கருமணியிற் பாவாய்நீ போதாயாம் வீழும் திருநுதற்கு இல்லை இடம்)!" என்று கூறினான். நாகராஜன் மெருகேற்றப்பட்ட இரத்தினக் கல்லை மெழுகுத் தாங்கியில் பொருத்தினார்; உருப்பெருக்கும் கண்ணாடியைத் தோல்பைக்குள் பத்திரமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1124Kural 1124
அழகிய நகைகளை அணிந்த என் காதலி, என்னைத் தழுவிக் கூடும் போது உடலோடு உயிர் இணைந்து வாழும் வாழ்வைப் போன்றவள்; என்னை விட்டுப் பிரியும் போதோ, உடலை விட்டு உயிர் பிரியும் சாவைப் போன்ற துயரத்தைத் தருபவளாவாள்!
• ஆயிழை = சிறந்த அழகிய அணிகலன்களை அணிந்த இவள்,
• உயிர்க்கு வாழ்தல் அன்னள் = என்னைத் தழுவிக் கூடும் போது என் உடலோடு உயிர் இணைந்து இன்பமாக வாழ்வதைப் போன்றவள்;
• நீங்கும் இடத்து = என்னை விட்டுப் பிரியும் போதோ,
• அதற்குச் சாதல் அன்னள் = அந்த உடலை விட்டு உயிர் பிரிந்து போகும் சாவைப் போன்ற துயரத்தைத் தருகிறாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய எல்லைக் காவல் படைத்தலைவர் வீரபத்திரனும் இளம் இளஞ்சேரனும்
நீண்ட எல்லைக் காவல் பணிக்காகக் குதிரையில் ஏறுவதற்கு முன் தோல் கவசத்தை அணிந்து கொண்டிருந்த இளம் வீரன் இளஞ்சேரன், விடைபெற்று நின்ற தன் மனைவியைப் பிரிந்து செல்வதால் உண்டாகும் நெஞ்சுப் பிளக்கும் வேதனையை எண்ணிப் பெருமூச்சு விட்டான். வாள் உறையை இடையில் கட்டிய இளஞ்சேரன், தன் மூத்த படைத்தலைவர் வீரபத்திரனிடம் தன் உள்ளத் துயரத்தைப் பகிர்ந்தான். "படைத்தலைவரே, அழகிய நகைகளை அணிந்த என் காதலி, என்னைத் தழுவிக் கூடும் போது உடலோடு உயிர் இணைந்து வாழும் வாழ்வைப் போன்றவள்; என்னை விட்டுப் பிரியும் போதோ, உடலை விட்டு உயிர் பிரியும் சாவைப் போன்ற துயரத்தைத் தருபவளாவாள் (வாழ்தல் உயிர்க்கன்னள் ஆயிழை சாதல் அதற்கன்னள் நீங்கும் இடத்து)!" என்று கூறினான். வீரபத்திரன் குதிரையின் சேணக் கயிற்றை இழுத்து இறுகக் கட்டினார்; இரும்பு நீர்க் குடுவையைச் சேணத்தின் கொக்கியில் மாட்டி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1125Kural 1125
ஒளிரும் அழகிய விழிகளையுடைய என் காதலியின் இனிய குணங்களை நான் மறந்திருந்தால் அல்லவா அவளை நினைத்துப் பார்ப்பதற்கு? ஒரு கணமும் நான் அவளை மறப்பதே இல்லை!
• ஒள் அமர்க் கண்ணாள் குணம் = ஒளிரும் போர் விழிகளையுடைய என் காதலியின் சிறந்த நற்குணங்களை,
• யான் மறப்பின் உள்ளுவன் = நான் ஒருபொழுதாவது மறந்திருந்தால் தானே மீண்டும் நினைத்துப் பார்ப்பதற்கு?
• மறப்பு அறியேன் = அவளை ஒரு கணமும் மறக்கவே அறியாதவன் நான்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய வணிகக் கணக்கர் சதாசிவமும் இளம் கந்தனும்
வணிக மாளிகையில் மிளகு மற்றும் பட்டுச் சுருள்களின் கணக்குகளைப் பனை ஓலைகளில் எழுதிக் கொண்டிருந்த இளம் கணக்கர் கந்தன், பணிக்கு நடுவே தன் மனைவியின் நற்குணங்களையும் ஒளிவீசும் கண்களையும் ஒரு கணமும் பிரியாமல் தன்னுள் வாழ்வதை நினைத்து நெகிழ்ந்தான். எழுத்தாணியை மேசையில் வைத்த கந்தன், தன் தலைமை ஆசான் முதிய சதாசிவத்திடம் தன் உள்ளத்து ஒருமைப்பாட்டைக் கூறினான். "ஆசானே, ஒளிரும் அழகிய விழிகளையுடைய என் காதலியின் இனிய குணங்களை நான் மறந்திருந்தால் அல்லவா அவளை நினைத்துப் பார்ப்பதற்கு? ஒரு கணமும் நான் அவளை மறப்பதே இல்லை (உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன் ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்)!" என்று கூறினான். சதாசிவம் கணக்கு எழுதிய ஓலைச் சுவடிகளை மஞ்சள் கயிற்றால் கட்டினார்; எலும்பால் செய்யப்பட்ட எழுத்தாணியை மரப் பெட்டியில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1126Kural 1126
என் அன்புக் காதலர் எப்போதும் என் கண்களை விட்டு எங்கும் போகாமல் கண்ணுக்குள்ளேயே வாழ்கிறார்; நான் கண் இமைத்தாலும் கூட அவர் நெரிசலில் வருந்துவதில்லை; அவ்வளவு நுட்பமான அருவ வடிவில் அவர் என் கண்களுக்குள் நிறைந்திருக்கிறார்!
• எம் காதலவர் = என் அன்புக் காதலர்;
• கண்ணுள்ளின் போகார் = எப்போதும் என் கண்களை விட்டு எங்கும் அகன்று போக மாட்டார்;
• இமைப்பின் பருவரார் = நான் அறியாமல் கண்ணை இமைத்தாலும் அதனால் அவர் துன்பப்பட மாட்டார்;
• நுண்ணியர் = அவர் அவ்வளவு நுட்பமான வடிவில் என் கண்ணுக்குள் வாழ்கிறார்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த பட்டு நெசவாளி அன்னபூரணியும் இளம் அமுதாவும்
பட்டுத் துணியில் தங்க நூலால் மலர் வேலைப்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் கலைஞர் அமுதா, தன் கணவர் வாணிகத்திற்காக வெளியூர் சென்றிருந்த வேளையிலும், தன் உள்ளத்தில் துளி அளவும் பிரிவுத் துயரின்றி முகம் மலர்ந்து நின்றாள். அமுதாவின் அமைதியைக் கண்டு வியந்த மூத்த தோழி அன்னபூரணி காரணம் கேட்டாள். அமுதா தன் நெஞ்சத்து உண்மையைப் பகிர்ந்தாள். "அக்கா, என் அன்புக் காதலர் எப்போதும் என் கண்களை விட்டு எங்கும் போகாமல் கண்ணுக்குள்ளேயே வாழ்கிறார்; நான் கண் இமைத்தாலும் கூட அவர் நெரிசலில் வருந்துவதில்லை; அவ்வளவு நுட்பமான அருவ வடிவில் அவர் என் கண்களுக்குள் நிறைந்திருக்கிறார் (கண்ணுள்ளின் போகார் இமைப்பின் பருகுவரா நுண்ணியர்எம் காத லவர்)!" என்று புன்னகைத்தாள். அன்னபூரணி வெண்கலக் கத்திரிக்கோலால் தங்க நூலை வெட்டி முடித்தார்; பூ வேலைப்பாடு முடிந்த செம்பட்டுத் துணியை மடித்து மர மேசையில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1127Kural 1127
என் காதலர் எப்போதும் என் கண்களுக்குள்ளேயே குடியிருக்கிறார்; கண்களுக்கு அஞ்சனம் தீட்டினால் அந்த நொடிப்பொழுதில் அவர் உருவம் மறைந்து விடுமோ என்று பயந்து, நான் என் கண்களுக்கு மைகூடத் தீட்டாமல் இருக்கிறேன்!
• காதலவர் கண்ணுள்ளார் ஆக = என் அன்புக் காதலர் எப்போதும் என் கண்களுக்குள்ளேயே குடி கொண்டிருப்பதால்;
• கரப்பாக்கு அறிந்து = கண்ணுக்கு மை தீட்டும் போது அந்தச் சிறு நேரத்தில் அவர் என் பார்வையிலிருந்து மறைந்து விடுவாரோ என்று அஞ்சி,
• கண்ணும் எழுதேம் = கண்களுக்கு மையைக் கூட எழுதாமல் தவிக்கிறேன்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த வளையல் கலைஞர் செல்லம்மாளும் இளம் மதிவதனியும்
பட்டறையில் வண்ணக் கண்ணாடி வளையல்களை வரிசையாகக் கோர்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் கலைஞர் மதிவதனியிடம், மாலையில் விழாவிற்குச் செல்லும்போது கண்களுக்கு மை தீட்டிக் கொள்ளுமாறு கூறிச் சிறிய வெள்ளி மைச்சிமிழை நீட்டினாள் அவளது மூத்த தமக்கை செல்லம்மாள். மை தீட்டும் வெள்ளிக் குச்சியை மென்மையாகத் தள்ளிவைத்த மதிவதனி, தன் அக்காவிடம் தன் நெஞ்சத்து உண்மையைக் கூறினாள். "அக்கா, என் காதலர் எப்போதும் என் கண்களுக்குள்ளேயே குடியிருக்கிறார்; கண்களுக்கு அஞ்சனம் தீட்டினால் அந்த நொடிப்பொழுதில் அவர் உருவம் மறைந்து விடுமோ என்று பயந்து, நான் என் கண்களுக்கு மைகூடத் தீட்டாமல் இருக்கிறேன் (கண்ணுள்ளார் காத லவராகக் கண்ணும் எழுதேம் கரப்பாக்கு அறிந்து)!" என்று கூறினாள். செல்லம்மாள் வெள்ளி மைச்சிமிழின் மூடியைத் திருகி மூடினாள்; முடிக்கப்பட்ட கண்ணாடி வளையல்களைப் பனை ஓலைக் கூடையில் அழகாக அடுக்கி வைத்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1128Kural 1128
என் காதலர் எப்போதும் என் நெஞ்சத்திற்குள்ளேயே வாழ்கிறார்; ஆதலால் சூடான உணவை உண்டால் அந்த வெப்பம் உள்ளே வாழும் என் காதலரைச் சுட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சி, சூடாக உண்ணவும் பயப்படுகிறேன்!
• காதலவர் நெஞ்சத்தார் ஆக = என் காதலர் எப்போதும் என் நெஞ்சத்திற்குள்ளேயே குடியிருப்பதால்;
• வெய்து உண்டல் = சூடான உணவை உண்ணும் போது,
• வேபாக்கு அறிந்து = அந்தச் சூடு உள்ளிருக்கும் என் காதலரைச் சுட்டு வருத்தி விடுமோ என்று பயந்து,
• அஞ்சுதும் = சூடான உணவை உண்ணவும் அஞ்சுகிறேன்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தாய் மாரியம்மாளும் இளம் செண்பகமும்
அடுமனையில் சமைக்கப்பட்ட சுடச்சுட இருந்த தினைக்கஞ்சியையும் பருப்புக் குழம்பையும் வாழை இலையில் பரிமாறிய போது, உணவு முற்றிலும் ஆறும் வரை அமைதியாகக் காத்திருந்தாள் இளம் பெண் செண்பகம். "சூடாக இருக்கும்போதே சாப்பிடம்மா" என்று அன்புடன் கூறிய தாய் மாரியம்மாளிடம் செண்பகம் தன் மென்மையான காதலை விவரித்தாள். "தாயே, என் காதலர் எப்போதும் என் நெஞ்சத்திற்குள்ளேயே வாழ்கிறார்; ஆதலால் சூடான உணவை உண்டால் அந்த வெப்பம் உள்ளே வாழும் என் காதலரைச் சுட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சி, சூடாக உண்ணவும் பயப்படுகிறேன் (நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல் அஞ்சுதும் வேபாக் கறிந்து)!" என்று மெல்லிய குரலில் கூறினாள். மாரியம்மாள் மர அகப்பையால் பருப்புக் குழம்பை வாழை இலையில் ஊற்றினார்; அடுப்பில் இருந்த மண்பானையின் மீது சுடுமண் தட்டை வைத்து மூடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1129Kural 1129
கண் இமைத்தால் கண்ணுக்குள் இருக்கும் காதலர் பார்வைக்கு மறைந்து விடுவார் என்று அறிந்து நான் இமைக்காமல் விழித்திருக்கிறேன்; ஆனால் என் நிலை புரியாத இந்த ஊரார், 'தூங்க விடாமல் துன்பம் தரும் அன்பில்லாதவர்' என்று என் காதலரைப் பழிக்கின்றனர்!
• இமைப்பின் கரப்பாக்கு அறிவல் = கண்ணை இமைத்தால் உள்ளிருக்கும் காதலர் பார்வைக்கு மறைவார் என்பதை அறிந்து இமைக்காமல் விழித்திருக்கிறேன்;
• அனைத்திற்கே = இந்தத் தூக்கமின்மையைக் கண்டு,
• இவ்வூர் = இந்த ஊரார் என் உள்ளம் அறியாமல்,
• ஏதிலர் என்னும் = என்னைத் தூங்கவிடாமல் பிரிந்து துன்புறுத்தும் அன்பில்லாதவர் என்று அவரைக் குறை கூறுகின்றனர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை நாச்சியாரும் இளம் பூங்கொடியும்
இரவு முழுவதும் தூங்காமல் நூல் நூற்றுக் கொண்டிருந்த இளம் நெசவுப் பெண் பூங்கொடியைப் பார்த்து, "வெளியூர் சென்றிருக்கும் உன் கணவர் உன்னைத் தூங்கவிடாமல் வாட்டி வதைக்கும் அன்பில்லாதவர்" என்று ஊர் மக்கள் வீணாகப் பேசிச் சென்றனர். நூல் தக்ளியை நிறுத்திய பூங்கொடி, தன் மூத்த அத்தை நாச்சியாரிடம் ஊராரின் அறியாமையைக் கூறினாள். "அத்தை, கண் இமைத்தால் கண்ணுக்குள் இருக்கும் காதலர் பார்வைக்கு மறைந்து விடுவார் என்று அறிந்து நான் இமைக்காமல் விழித்திருக்கிறேன்; ஆனால் என் நிலை புரியாத இந்த ஊரார், 'தூங்க விடாமல் துன்பம் தரும் அன்பில்லாதவர்' என்று என் காதலரைப் பழிக்கின்றனர் (இமைப்பின் கரப்பாக்கு அறிவல் அனைத்திற்கே ஏதிலர் என்னும்இவ் வூர்)!" என்று கூறினாள். நாச்சியார் நூற்ற பருத்தி நூலை மரக் கந்தலில் சுற்றினார்; அகல் விளக்கைத் திண்ணையின் சுவரில் இருந்த மாடக் குழியில் எடுத்து வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1130Kural 1130
என் காதலர் எப்போதுமே என் உள்ளத்திற்குள்ளேயே மகிழ்வோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் இதனை அறியாத இந்த ஊர்மக்கள், 'அவர் இவளைப் பிரிந்து தொலைவில் வாழ்கிறார், அன்பில்லாதவர்' என்று வீணாகப் பழிக்கின்றனர்!
• என்றும் உள்ளத்துள் உவந்து உறைவர் = என் காதலர் எப்போதும் என் உள்ளத்திற்குள்ளேயே மகிழ்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்;
• இவ்வூர் = ஆனால் இந்த ஊரார் அதனை அறியாமல்,
• இகந்து உறைவர் = 'அவர் இவளைப் பிரிந்து எங்கோ வாழ்கிறார்,
• ஏதிலர் என்னும் = இவள் மீது அன்பில்லாதவர்' என்று வீணாகப் பழித்துப் பேசுகின்றனர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மூலிகை மருத்துவர் மீனாட்சியும் இளம் கயல்விழியும்
மூலிகைத் தோட்டத்தில் துளசிச் செடிகளுக்கு நீர் பாய்ச்சிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழியைப் பார்த்து, "கடல் கடந்து வாணிகத்திற்குச் சென்றிருக்கும் உன் கணவன் உன்னை விட்டுப் பிரிந்து வாழ்கிறான், அன்பில்லாதவன்" என்று சிலர் புறம்பேசிச் சென்றதை மூத்த மருத்துவர் மீனாட்சி கூறினாள். நீர்க் குடத்தைக் கீழே வைத்த கயல்விழி, தன் உள்ளத்து எல்லையற்ற அமைதியோடு புன்னகைத்தாள். "தாயே, என் காதலர் எப்போதுமே என் உள்ளத்திற்குள்ளேயே மகிழ்வோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் இதனை அறியாத இந்த ஊர்மக்கள், 'அவர் இவளைப் பிரிந்து தொலைவில் வாழ்கிறார், அன்பில்லாதவர்' என்று வீணாகப் பழிக்கின்றனர் (உவந்துறைவர் உள்ளத்துள் என்றும் இகந்துறைவர் ஏதிலர் என்னும்இவ் வூர்)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி பறித்த பச்சையான துளசி இலைகளைத் தன் மடித் துணியில் சேர்த்தார்; வெண்கலக் கெண்டியில் இருந்த நீரை மல்லிகைப் புதரின் வேர்ப்பகுதியில் ஊற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.