திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

வீடு நிறையப் பெரும்பொருளைச் சேர்த்து வைத்துவிட்டு, கஞ்சத்தனத்தால் அதனைத் தானும் அனுபவிக்காமல் பிறர்க்கும் கொடுத்து உதவாமல் வாழ்கின்றவன் உயிருடன் இருந்தாலும் செத்த பிணத்தைப் போன்றவனே ஆவான்; அவனது செல்வத்தால் ஒரு நற்பயனும் உண்டாகப் போவதில்லை.

• வாய் சான்ற பெரும்பொருள் வைத்தான் = தன் வீடு நிறையப் பெரும் பொருளைச் சேர்த்து வைத்துவிட்டு,

• அஃது உண்ணான் = கஞ்சத்தனத்தால் அதனைத் தானும் நுகராமல் பிறர்க்கும் கொடுக்காதவன்,

• செத்தான் = உயிருடன் வாழ்ந்தாலும் இறந்த பிணத்திற்கே சமமாவான்;

• செயக்கிடந்தது இல் = அவனால் அந்தச் செல்வத்தால் செய்ய முடிந்த பயன் ஒன்றுமே இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய பூட்டு தயாரிப்பாளரும் கஞ்சனின் பூட்டிய நிலவறையும்The elder master locksmith and the hoarder's dead vault

பழைய பித்தளைப் பூட்டுகளைச் செய்யும் முதிய பூட்டுத் தொழிலாளி சுந்தரத்தை அழைத்த பெருஞ்செல்வந்தன் காசிநாதன், தன் பாதாள நிலவறையின் இரும்புப் பெட்டிகளுக்குப் புதிய இரட்டைப் பூட்டுகளைப் போடுமாறு கட்டளையிட்டான். வீடு முழுவதும் பொற்காசுகளும் நவரத்தினங்களும் குவிந்து கிடந்தாலும், காசிநாதன் பழைய கந்தல் ஆடையை உடுத்தி, வற்றிய உடலோடு குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டு ஒரு வேளைக் கஞ்சியைக் குடித்து வாழ்ந்து வந்தான். "சுந்தரம், என் வீடு நிறையப் பொன் குவிந்திருக்கிறது; இந்த ஊரிலேயே நான்தான் மிகப்பெரிய செல்வந்தன்" என்று பெருமையோடு கூறினான். தூசியும் ஒட்டடையும் படிந்திருந்த அந்த இருட்டு நிலவறையைப் பார்த்த சுந்தரம், தன் கருவிகளைத் தரையில் வைத்துவிட்டு அமைதியாகப் பேசினார். "வணிகரே, பூட்டு என்பது திருடர்களைத் தடுப்பதற்காகப் போடப்படுவது; ஆனால் நீங்கள் உங்கள் உயிரையே இந்தப் பூட்டுக்குள் புதைத்துவிட்டீர்கள். வீடு நிறையப் பெரும்பொருளைச் சேர்த்து வைத்துவிட்டு, கஞ்சத்தனத்தால் அதனைத் தானும் அனுபவிக்காமல் பிறர்க்கும் கொடுத்து உதவாமல் வாழ்கின்றவன் உயிருடன் இருந்தாலும் செத்த பிணத்தைப் போன்றவனே ஆவான்; அவனது செல்வத்தால் ஒரு நற்பயனும் உண்டாகப் போவதில்லை (வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொருள் அஃதுண்ணான் செத்தான் செயக்கிடந்தது இல்). பொன் பெட்டிக்குள் இருக்கிறது; ஆனால் நீங்கள் பிணத்தைப் போல வாழ்கிறீர்கள்" என்றார். அப்போது காசிநாதனின் மகள் குளிரில் இருமிய சத்தம் கேட்டது; சுந்தரத்தின் சொற்களைக் கேட்டுத் தன் நிலையை எண்ணிய காசிநாதன், உடனே ஒரு பொற்காசை எடுத்து மருத்துவரை அழைத்து வரப் பணி ஆட்களை அனுப்பிவிட்டுத் தன் மகளைக் கதகதப்பான கம்பளியால் போர்த்தினான்.

Inside a bustling market township, master brass locksmith Sundaram was summoned by a notorious hoarder named Kasinathan to fit intricate double-bolted iron padlocks across five subterranean treasure chests. Though the basement vaults were packed from floor to ceiling with gold bullion and gemstones, Kasinathan wore ragged, moth-eaten tunics, ate spoiled rice gruel, and shivered in the damp cold. "Sundaram, look at these mountain-high chests of gold; I command greater riches than anyone in the district," the miser boasted with sunken eyes. Setting his iron files and brass keys upon the flagstones, Sundaram surveyed the moldy, airless cellar before looking directly into Kasinathan's hollow face. "Merchant, locks are forged to secure treasure against thieves, yet you have locked your own soul inside a tomb. A person who amasses housefuls of vast riches but out of bitter stinginess neither consumes them nor uses them for the good of his household is merely a walking corpse; no lasting benefit or purpose is ever accomplished by his useless hoard (வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொருள் அஃதுண்ணான் செத்தான் செயக்கிடந்தது இல்). Your gold sits buried in dust, and you walk among living men as a ghost." At that moment, the faint, shivering cough of Kasinathan's unattended child echoed down the stairway. Pierced to the heart, the miser unlocked a chest, handed a gold coin to his servant to fetch the township physician, and wrapped his daughter in a warm woolen blanket.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பொருளினால் மட்டுமே உலகில் எல்லாவற்றையும் சாதித்துவிடலாம் என்று மயங்கி, பிறருக்குச் சிறிதும் ஈயாமல் கஞ்சத்தனத்தோடு பணத்தைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் அறியாமையால், ஒருவனுக்கு எந்த நற்பயனும் தராத இழிவான பிறவியே உண்டாகும்.

• பொருளான் எல்லாம் ஆம் என்று = செல்வத்தால் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் சாதிக்க முடியும் என்று தவறாக எண்ணி,

• ஈயாது = வறியவர்க்குக் கொடுத்து உதவாமல்,

• இவறும் மருளான் = செல்வத்தை மட்டுமே இறுகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் அறியாமையினால்,

• மாணாப் பிறப்பு ஆம் = ஒருவனுக்கு எவ்விதப் பெருமையும் இல்லாத இழிவான பேய்ப்பிறவி உண்டாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மாட்டு வண்டித் தொழிலாளியும் பேராசைக் கந்துவட்டிக்காரனும்The elder cartwright and the moneylender's ghost-like curse

சந்தை வீதியில் மாட்டு வண்டிகளுக்கு இரும்புப் பட்டைகளை அடித்துப் பொருத்திக் கொண்டிருந்த முதிய தச்சர் மாறப்பனின் பட்டறை வாசலில், தாகத்தாலும் பசியாலும் மயங்கி விழுந்தார் ஒரு முதிய கூட்டிப் பெருக்கும் தொழிலாளி. அருகில் இருந்த கந்துவட்டிக்காரன் மாணிக்கவேல், ஒரு வாய் தண்ணீர் கூடத் தராமல் அவரை விரட்டினான். "பணம் இருந்தால் உலகத்தில் எதையும் வாங்கலாம்; இந்த அற்ப மனிதர்களுக்குக் காசையோ உணவையோ செலவழிப்பது முட்டாள்தனம்" என்று கத்தினான். தன் வேலையை நிறுத்திவிட்டுத் தன் மண் கூஜாவில் இருந்த குளிர்ந்த நீரை அந்த முதியவரின் வாயில் ஊற்றி அவரைத் தூக்கி அமர வைத்த மாறப்பன், மாணிக்கவேலை நோக்கிக் கோபத்தோடு பேசினார். "மாணிக்கவேல், பணம் எல்லாவற்றையும் தராது; உயிர் போகும் போது ஒரு மூச்சுக் காற்றைக் கூட அதனால் வாங்க முடியாது. பொருளினால் மட்டுமே உலகில் எல்லாவற்றையும் சாதித்துவிடலாம் என்று மயங்கி, பிறருக்குச் சிறிதும் ஈயாமல் கஞ்சத்தனத்தோடு பணத்தைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் அறியாமையால், ஒருவனுக்கு எந்த நற்பயனும் தராத இழிவான பிறவியே உண்டாகும் (பொருளானாம் எல்லாமென்று ஈயாது இவறும் மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு). பொன் குவியலின் நடுவே அமர்ந்திருந்தாலும் உன் உள்ளம் பேயைப் போலப் பசியால் அலைகிறது" என்றார். மாறப்பனின் சொற்களைக் கேட்டுச் சந்தையில் இருந்த மற்ற தொழிலாளர்களும் மாணிக்கவேலை அருவருப்போடு பார்த்தனர்; அதனால் நிலைகுலைந்த மாணிக்கவேல், தன் கடைப் பையனை அழைத்துச் சந்தைத் தொழிலாளர்கள் அனைவருக்கும் நீர் மோர் வழங்குமாறு கட்டளையிட்டான்.

Outside the marketplace wheelwright shop where elder craftsman Marappan fitted iron rims onto heavy wooden freight wagons, an elderly municipal street sweeper collapsed onto the dusty cobbles from dehydration and exhaustion. Standing in the adjacent doorway, a ruthless moneylender named Manikavel chased the fainting man away, refusing even a cup of water. "With gold, a man commands armies and buys palaces; squandering resources on destitute beggars is the folly of simpletons!" Manikavel barked. Dropping his mallet, Marappan rushed forward, supported the fallen sweeper, and poured cool water from his earthen jug into his mouth. Standing up, the wheelwright confronted the moneylender with righteous anger. "Manikavel, gold cannot purchase a single heartbeat when life ebbs away. Deluded by the blind obsession that money alone can achieve all things, refusing to bestow aid upon the suffering and clutching wealth with grasping avarice breeds a wretched, unfulfilled existence akin to a starving, tormented phantom (பொருளானாம் எல்லாமென்று ஈயாது இவறும் மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு). Though you sit atop sacks of coin, your spirit wanders in the barren torment of a living ghost." Seeing the surrounding artisans nod in contemptuous agreement, Manikavel flushed with humiliation. Retiring his ledgers, he ordered his shop boy to bring out clay pots of cool buttermilk to distribute to all laborers across the square.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

செல்வத்தைச் சேர்ப்பது ஒன்றையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவும் அறத்தையும் புகழையும் விரும்பாத கஞ்ச மனிதர்கள் இவ்வுலகில் வாழ்வது, இந்தப் பூமிக்கு வீணான பெரும் பாரமேயாகும்.

• ஈட்டம் இவறி = பிறரை விட அதிகமாகப் பொருள் சேர்க்க வேண்டும் என்ற பேராசையோடு செல்வத்தைச் சேர்ப்பதையே விரும்பி,

• இசை வேண்டா = அதனால் வரக்கூடிய அறத்தையும் புகழையும் விரும்பாத,

• ஆடவர் தோற்றம் = கஞ்ச மனிதர்களின் உடம்பும் வாழ்க்கையும்,

• நிலக்குப் பொறை = இந்தப் பூமிக்குத் தாங்க முடியாத வீண் பாரமே தவிர வேறொன்றும் இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய விவசாயப் பெரியவரும் பேராசை நிலக்கிழாரின் தானியக் குவியலும்The elder tenant farmer and the hoarder's dead weight upon the earth

வெள்ளத்தால் ஊர் மக்கள் பயிர்களை இழந்து தவித்த காலத்தில், ஐந்நூறு ஏக்கர் நிலத்திற்குச் சொந்தக்காரனான நிலக்கிழார் தர்மலிங்கம், தன் நிலவறை தானியக் கிடங்குகளில் ஆயிரக்கணக்கான நெல் மூட்டைகளைப் பூட்டி வைத்தான்; ஊர் நிவாரண நிதிக்கு ஒரு படி தானியம் கூடத் தர மறுத்துவிட்டான். "எனக்கு ஊர் புகழோ தர்மமோ தேவையில்லை; என் கிடங்குகளில் மூட்டைகள் குவிய வேண்டும்; அதுவே எனக்குப் போதும்" என்று செருக்கோடு பேசினான். களத்து மேட்டில் இருந்த வளமான வண்டல் மண்ணை ஒரு கைப்பிடி அள்ளித் தன் விரல்களுக்கிடையே வழியவிட்ட முதிய உழவர் கருப்பையா, தர்மலிங்கத்தை நோக்கி அழுத்தமாகப் பேசினார். "நிலக்கிழாரே, பூமித்தாய் தானியங்களை விளைவிப்பது மனிதர்களின் பசியைப் போக்கத்தானே தவிர, இருட்டு அறைகளில் பூட்டி வைத்து அழுகச் செய்வதற்கு அல்ல. செல்வத்தைச் சேர்ப்பது ஒன்றையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவும் அறத்தையும் புகழையும் விரும்பாத கஞ்ச மனிதர்கள் இவ்வுலகில் வாழ்வது, இந்தப் பூமிக்கு வீணான பெரும் பாரமேயாகும் (ஈட்டம் இவறி இசைவேண்டா ஆடவர் தோற்றம் நிலக்குப் பொறை). மக்கள் பசியோடு இருக்கும்போது உங்கள் தானியக் குவியல் பூமிக்குச் சுமையே தவிர பெருமை அல்ல" என்றார். கருப்பையாவின் நேர்மையான பேச்சைக் கேட்டுச் சுற்றியிருந்த உழவர்கள் ஆமோதித்தனர்; தன் தானியக் கிடங்கில் நெல் வீணாவதைப் பார்த்த தர்மலிங்கம், தன் கிடங்குக் கதவுகளைத் திறந்து ஐம்பது மூட்டை நெல்லை வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வண்டிகளில் ஏற்றி அனுப்பினான்.

Following an unexpected flash flood that swept away the seasonal crops of tenant farming hamlets, a wealthy landowner named Dharmalingam bolted his massive underground granaries, refusing to contribute a single bushel of grain to the communal relief effort. Strutting across the threshing floor, he boasted arrogantly: "I care nothing for empty public accolades or moral praise; my sole ambition is to multiply my grain sacks and gold coin reserves year after year." Scooping a handful of rich river silt from the ground, veteran tenant farmer Karuppiah let the fertile earth sift between his calloused fingers before addressing the landowner with solemn clarity. "Landowner, mother earth brings forth bountiful harvests to nourish hungry children, not to let them rot inside dark vaults. Those men who lust solely to amass greater heaps of wealth without desiring righteous virtue and honorable fame are nothing more than a heavy, useless burden upon the face of this earth (ஈட்டம் இவறி இசைவேண்டா ஆடவர் தோற்றம் நிலக்குப் பொறை). While innocents starve, your hoarded silos are a curse upon the soil." Rallied by Karuppiah's words, the assembled farmers stood in silent solidarity. Shamed by the truth, Dharmalingam unbolted his granary gates, ordering his stewards to load fifty full sacks of seed grain onto the flood-relief wagons.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

எவருக்கும் எதுவும் கொடுத்து உதவாத காரணத்தால் ஒருவராலும் விரும்பப்படாத கஞ்சன், தன் காலத்திற்குப் பிறகு இவ்வுலகில் தன்னை நினைவுபடுத்தி நிற்கப்போகும் அழியாத புகழ் என்று எதனை நினைத்துப் பார்க்க முடியும்?

• ஒருவரால் நச்சப்படாதவன் = யாருக்கும் கொடுத்து உதவாத காரணத்தால் எவராலும் விரும்பப்படாத ஒரு கஞ்சன்,

• தான் இறந்த பிறகு = தான் இந்த உலகத்தை விட்டு மறைந்த பிறகு,

• எச்சம் என்று = தன் நினைவாக நிலைத்து நிற்கப் போகும் புகழ் என்று,

• என் எண்ணுங்கொல் = எதனை நினைத்துப் பார்ப்பானோ? (அவனுக்கு எந்தப் புகழும் எஞ்சாது).

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய கல்லறைச் சிற்பியும் கஞ்சனின் மரண சாசனமும்The elder memorial stonemason and the miser's forgotten tomb

நினைவுச் சின்னங்களையும் கல்வெட்டுகளையும் செதுக்கும் முதிய தலைமைச் சிற்பி சோமசேகரின் பட்டறைக்கு வந்த பெருஞ்செல்வந்தன் வைத்தியநாதன், தான் இறந்த பிறகு தன் நினைவாக ஊரிலேயே மிகப்பெரிய பளிங்குக் கல் தூணை எழுப்ப வேண்டும் என்று பொற்காசுகளைக் கொட்டினான். தன் வாழ்நாளில் ஒரு பைசா கூட யாருக்கும் கொடுக்காமல் வட்டி வாங்கி ஏழைகளை வதைத்த அவன், "வருங்காலத் தலைமுறையினர் என் பெயரைப் பார்த்து வியக்க வேண்டும்" என்று ஆணவத்தோடு கூறினான். பட்டறையில் இருந்த இரண்டு நடுகற்களைச் சுட்டிக்காட்டி சோமசேகர் அமைதியாகப் பேசினார். "வணிகரே, கல்வெட்டுகளால் ஒரு மனிதனை வாழ வைக்க முடியாது; மக்களின் நெஞ்சில் இருக்கும் அன்பே அவனை நிலைநிறுத்தும். எவருக்கும் எதுவும் கொடுத்து உதவாத காரணத்தால் ஒருவராலும் விரும்பப்படாத கஞ்சன், தன் காலத்திற்குப் பிறகு இவ்வுலகில் தன்னை நினைவுபடுத்தி நிற்கப்போகும் அழியாத புகழ் என்று எதனை நினைத்துப் பார்க்க முடியும்? (எச்சமென்று என்எண்ணுங் கொல்லோ ஒருவரால் நச்சப் படாஅ தவன்). வாழும்போது மனிதர்களை நேசிக்காதவனின் பளிங்குத் தூண் வெறுமனே காற்றில் புழுதி படிந்து அழியும்" என்றார். சோமசேகரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுத் தன் வாழ்நாளின் வெறுமையைக் கண்ட வைத்தியநாதன், ஆடம்பரக் கல் தூண் அமைக்கும் திட்டத்தைக் கைவிட்டு, வழிப்போக்கர்கள் இளைப்பாற ஒரு தர்ம சத்திரத்தையும் தண்ணீர்ப் பந்தலையும் கட்டத் தன் நிதியை ஒதுக்கினான்.

Inside his hillside masonry atelier where master carver Somasekar chiseled memorial steles and epitaphs for the departed, a wealthy but despised usurer named Vaidyanathan arrived with bags of silver coin. Having spent his life ruthlessly foreclosing on impoverished widows without bestowing a single copper in charity, he demanded a towering white marble obelisk to immortalize his name. "Future generations must gaze upon my monument and revere my greatness!" the miser declared boastfully. Gesturing with his mallet toward two memorial stones in the yard, Somasekar addressed him with gentle sorrow. "Merchant, polished stone cannot keep a name alive; only the warmth of human gratitude preserves a living legacy. When a man has never shared a grain of compassion and is consequently loved and desired by no living soul, what honorable remembrance does he imagine he will leave behind when he passes away? (எச்சமென்று என்எண்ணுங் கொல்லோ ஒருவரால் நச்சப் படாஅ தவன்). Without the blessings of living souls, your grand monument will stand in cold, desolate oblivion." Shaken by the master's insight, Vaidyanathan cancelled his grand tombstone. Instead, he commissioned Somasekar to construct a free pilgrim rest house and a public stone water fountain beside the desert highway.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தேவைப்படும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து உதவும் தர்மமும், தமக்குத் தேவையானவற்றைத் தாமே நுகர்ந்து மகிழும் இன்பமும் இல்லாத கஞ்சர்களிடம் கோடி கோடியாகப் பொருள் குவிந்திருந்தாலும், அதனால் ஒரு பயனும் இல்லாததாகவே முடியும்.

• கொடுப்பதூஉம் = வறியவர்க்குக் கொடுத்து உதவும் தர்மமும்,

• துய்ப்பதூஉம் = தேவையானவற்றைத் தாமே அனுபவிக்கும் இன்பமும்,

• இல்லார்க்கு = இல்லாத கஞ்சர்களிடத்தில்,

• அடுக்கிய கோடி உண்டாயினும் = பல கோடிக் கணக்கில் செல்வங்கள் அடுக்கடுக்காகக் குவிந்திருந்தாலும்,

• இல் = அதனால் அவனுக்கோ உலகத்திற்கோ எந்தப் பயனும் இல்லாததாகவே முடியும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நெசவுப் பட்டறைத் தலைவரும் கஞ்சனின் பாழடைந்த பெட்டகமும்The master silk weaver and the hoarder's empty millions

பட்டு நெசவுப் பட்டறையில் பொன் இழை ஆடையை நேர்த்தியாக நெய்து கொண்டிருந்த முதிய தலைமை நெசவாளர் ராமசாமியிடம் வந்த பெருஞ்செல்வந்தன் சதாசிவம், தன் தொழிலாளர்களுக்குரிய நியாயமான கூலியைக் கொடுக்காமல் இழுத்தடித்தான். ஐந்து அறைகளில் பல கோடி பொற்காசுகளைப் பூட்டி வைத்திருந்தாலும், கந்தல் ஆடையை அணிந்து, காய்ந்த கேழ்வரகு அடையை மட்டும் தின்று உடலை மெலிய வைத்து வாழ்ந்தான். "ராமசாமி, என்னிடம் கோடிக்கணக்கான பொன் அடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது; இந்த நாட்டிலேயே என்னை விடச் செல்வந்தன் யாரும் இல்லை" என்று பெருமையாகப் பேசினான். நெசவுக் குழலை இயக்கியவாறு ராமசாமி அவனைப் பரிவோடு பார்த்தார். "வணிகரே, பட்டு ஆடை மனிதனின் உடலை அலங்கரிக்க வேண்டும்; தானியம் உடலுக்கு ஊட்டமளிக்க வேண்டும். தேவைப்படும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து உதவும் தர்மமும், தமக்குத் தேவையானவற்றைத் தாமே நுகர்ந்து மகிழும் இன்பமும் இல்லாத கஞ்சர்களிடம் கோடி கோடியாகப் பொருள் குவிந்திருந்தாலும், அதனால் ஒரு பயனும் இல்லாததாகவே முடியும் (கொடுப்பதூஉம் துய்ப்பதூஉம் இல்லார்க்கு அடுக்கிய கோடியுண் டாயினும் இல்). ஏட்டளவில் கோடி இருந்தாலும் நீங்கள் அனுபவிக்காத வரை இந்த நெசவுத் தொழிலாளியை விடவும் ஏழையே ஆவீர்கள்" என்றார். ராமசாமியின் சொற்களைக் கேட்டுத் தன் மெலிந்த கைகளைப் பார்த்த சதாசிவம், உடனே தன் பணியாளர்களுக்குரிய நிலுவைக் கூலியை முழுமையாக வழங்கினான்; பட்டறையில் இருந்த தொழிலாளர்களுக்கு இனிப்புகளையும் புதிய ஆடைகளையும் வாங்கித் தந்து மகிழ்ந்தான்.

Inside his bustling textile atelier, master silk weaver Ramasamy was interlacing gleaming gold threads into wedding garments when a multimillionaire merchant named Sadasivam entered, disputing the modest wages owed to the workshop apprentices. Despite possessing vaults stacked with hundreds of thousands of gold coins across five separate storehouses, Sadasivam wore threadbare rags and subsisted on dry millet crusts, his body emaciated and sickly. "Ramasamy, my wealth is stacked to the rafters in solid gold; no merchant across the province can rival my fortune!" he boasted. Guiding the flying shuttle smoothly across the warp, Ramasamy paused and met Sadasivam's hollow gaze with gentle compassion. "Merchant, fine cloth is meant to warm and dignify living people, and food is meant to nourish the human body. For those who lack the open heart to give in charity to the destitute and lack the capacity to enjoy and nourish their own lives, even if millions upon millions of gold coins are stacked up in heaps, they are as utterly destitute as if they owned nothing at all (கொடுப்பதூஉம் துய்ப்பதூஉம் இல்லார்க்கு அடுக்கிய கோடியுண் டாயினும் இல்). Gold locked in darkness provides neither bread nor blessing." Confronted by this simple reality as he looked upon his own shaking, malnourished limbs, Sadasivam settled every apprentice's pending wage in full, purchased sweetmeats and fresh garments for his household, and shared provisions with the weavers.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தன் செல்வத்தைத் தானும் அனுபவிக்காமல், தகுதியுடைய ஏழைகளுக்கும் நல்லோர்களுக்கும் கொடுத்து உதவும் நல்ல குணமும் இல்லாதவனிடம் உள்ள பெருஞ்செல்வமானது, அவனுக்கும் அச்செல்வத்திற்கும் ஒரு தீராத பெருநோயாகவே அமையும்.

• தான் துவ்வான் = தன் செல்வத்தைத் தானும் நுகராமல்,

• தக்கார்க்கு ஒன்று ஈதல் = தகுதியுடைய நல்லோர்க்குக் கொடுத்து உதவும்,

• இயல்பு இலாதான் = நற்குணமும் இல்லாதவனிடம் இருக்கும்,

• பெருஞ்செல்வம் = மிகப் பெரிய செல்வமானது,

• ஏதம் = அவனுக்கும் அச்செல்வத்திற்கும் உண்டான தீராத நோயேயாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய பாரம்பரிய நாட்டு மருத்துவரின் சிகிச்சையும் கஞ்சப் பிரபுவும்The elder physician's diagnosis and the incurable disease of wealth

மலை மருந்தகத்தில் மூலிகை மருத்துவம் செய்து வந்த முதிய மருத்துவர் குருநாதனிடம் வந்த பெருஞ்செல்வந்தன் முத்துவேல், தனக்குத் தூக்கமின்மையும் தீராத வயிற்று வலியும் இருப்பதாகக் கூறி மருந்து கேட்டான். தன்னிடம் குவிந்திருந்த பொன் திருடு போய்விடுமோ என்ற பயத்தால் இரவெல்லாம் விழித்திருந்த அவன், சத்தான உணவை உண்ணாமலும், ஊர்ப் பள்ளிக்கூடத்திற்கு ஒரு காசு கூட உதவாமலும் வாழ்ந்து வந்தான். முத்துவேலின் நாடியைப் பரிசோதித்த குருநாதன், மருந்தகத்தின் பின்னால் தேங்கிப் புழுக்கள் நெளிந்த சாக்கடை நீரைக் காட்டிப் பேசினார். "முத்துவேல், ஓடும் நீர் தூய்மையாக இருக்கும்; ஆனால் தேங்கி நிற்கும் நீர் நோயைத்தான் உண்டாக்கும். தன் செல்வத்தைத் தானும் அனுபவிக்காமல், தகுதியுடைய ஏழைகளுக்கும் நல்லோர்களுக்கும் கொடுத்து உதவும் நல்ல குணமும் இல்லாதவனிடம் உள்ள பெருஞ்செல்வமானது, அவனுக்கும் அச்செல்வத்திற்கும் ஒரு தீராத பெருநோயாகவே அமையும் (ஏதம் பெருஞ்செல்வம் தான்துவ்வான் தக்கார்க்கொன்று ஈதல் இயல்பிலா தான்). உங்கள் செல்வத்தை நீங்கள் பூட்டி வைத்திருப்பதால் அதுவே உங்களுக்கு நோயாக மாறி உடலை அரிக்கிறது" என்றார். குருநாதனின் ஆழமான மருத்துவ விளக்கத்தைக் கேட்ட முத்துவேல், உடனே ஊர்ப் பள்ளிக் கூடக் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான புத்தகங்களையும் உணவையும் வழங்கினான்; தன் வீட்டுப் பணியாளர்களுக்கு நல்ல ஊதியம் கொடுத்துத் தானும் சத்தான உணவை உண்டு அமைதியாகத் தூங்கத் தொடங்கினான்.

Suffering from severe insomnia and agonizing digestive ulcers, a wealthy landlord named Muthuvel visited elder physician Gurunathan at his mountain dispensary. Paralyzed by perpetual dread that thieves would dig into his gold vaults, Muthuvel spent nights pacing the corridors, refused to purchase nutritious food, and turned away requests to fund the village children's school. "Physician, brew me an herb that cures my stomach and grants me sleep," he pleaded. Checking the landlord's rapid, tense pulse, Gurunathan pointed out the window toward a stagnant, foul-smelling pool of trapped rainwater breeding insects in the ditch. "Muthuvel, flowing streams remain crystal pure, but trapped, stagnant water rots into pestilence. Immense wealth possessed by a person who neither enjoys it for his own health nor possesses the generous spirit to bestow aid upon worthy souls is an incurable disease and torment to both the possessor and the wealth itself (ஏதம் பெருஞ்செல்வம் தான்துவ்வான் தக்கார்க்கொன்று ஈதல் இயல்பிலா தான்). Your hoarded hoard is the very toxin devouring your stomach." Grasping the physician's diagnosis, Muthuvel funded the school's textbooks and nutritious midday meals for the children. Returning home, he settled generous wages upon his laborers, ate wholesome food, and slept peacefully through the night.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

வறியவர்க்கு எதுவும் தந்து உதவாத கஞ்சனின் செல்வமானது, பேரழகு வாய்ந்த ஒரு பெண் எவராலும் மணக்கப்படாமல் தனியாகவே வாழ்ந்து முதுமையடைந்து வீணாவதைப் போலப் பயனின்றிக் கழிந்து போகும்.

• அற்றார்க்கு ஒன்று ஆற்றாதான் செல்வம் = ஒன்றுமில்லாத வறியவர்களுக்கு எதுவும் கொடுத்து உதவாத கஞ்சனின் செல்வமானது,

• மிகநலம் பெற்றாள் = மிகுந்த அழகும் சிறந்த நற்குணங்களும் வாய்க்கப் பெற்ற ஒரு பெண்,

• தமியள் மூத்தற்று = எவருக்கும் மணம் முடிக்கப்படாமல் தனிமையிலேயே இருந்து முதுமையடைந்து வீணாவதைப் போன்றதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய ஓவிய ஆசிரியரும் பூட்டிய மாளிகையின் வண்ண ஓவியங்களும்The elder master portraitist and the beauty that withered in isolation

ஓவியக் கூடத்தில் வண்ணங்களைத் தீட்டி வந்த முதிய ஓவியர் இளங்கோவிடம் வந்த பெருஞ்செல்வந்தன் சண்முகம், தன் அறைகளில் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும் விலைமதிப்பற்ற நவரத்தினங்களையும் பொன் நகைகளையும் காட்டித் தன் செல்வத்தைப் பெருமையாக வரைந்து தருமாறு கேட்டான். பஞ்சத்தால் மக்கள் தவித்த போதும் ஒரு பைசா கூடக் கொடுக்காத அவன், "என் செல்வத்தின் அழகை இந்த உலகமே பார்க்க வேண்டும்" என்று கர்வம் பேசினான். தன் தூரிகையைக் கீழே வைத்த இளங்கோ, அங்கே வரைந்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பேரழகியின் ஓவியத்தைக் காட்டினார்; அந்த ஓவியத்தில் இருந்த பெண், மணவாழ்க்கை இன்றித் தனிமையிலேயே சிறைப்பட்டு நரைமுடியோடும் சுருங்கிய தோலோடும் முதுமையடைந்து வாடியிருந்தாள். "வணிகரே, வறியவர்க்கு எதுவும் தந்து உதவாத கஞ்சனின் செல்வமானது, பேரழகு வாய்ந்த ஒரு பெண் எவராலும் மணக்கப்படாமல் தனியாகவே வாழ்ந்து முதுமையடைந்து வீணாவதைப் போலப் பயனின்றிக் கழிந்து போகும் (அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம் பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று). பிறர் பசியைப் போக்காத பொன்னும், தனிமையில் வாடும் அழகும் ஒன்றுதான்; இரண்டும் வீணாக மண்ணோடு மண்ணாகும்" என்றார் இளங்கோ. அந்த ஓவியத்தில் தெரிந்த தனிமையின் சோகத்தைப் பார்த்த சண்முகம், தன் கையில் இருந்த நகைப் பெட்டியை மூடினான்; உடனே பஞ்சத்தால் வாடிய உழவர் குடும்பங்களுக்கு உணவு தானியங்களையும் உடைகளையும் வழங்கினான்.

Inside his fresco studio, master portrait painter Elango was mixing natural pigments when a wealthy hoarder named Shanmugam arrived, displaying chests of uncut diamonds and rare rubies to commission a portrait celebrating his massive fortune. Despite a severe rural drought that left farming hamlets starving, Shanmugam had refused to contribute a single grain, boasting: "The world must witness the incomparable splendor of my accumulated treasures!" Setting his brush aside, Elango gestured toward a completed canvas on the easel depicting a woman of breathtaking grace who had spent her youth locked in a solitary tower, now depicted with silver hair and deeply lined features, aging in sorrowful isolation. "Merchant, the wealth of a man who bestows nothing upon the destitute is like a maiden blessed with peerless beauty who, finding no companion, withers away in solitary isolation in absolute vanity (அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம் பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று). Grandeur that brings joy to no human heart is mere dust, and hoarded gold buried in darkness is an empty tragedy." Confronted by the tragic canvas, Shanmugam closed his jewel chest. Abandoning the commissioned painting, he immediately dispatched cartloads of food grains, clean clothing, and seed stores to relieve drought-stricken farming families.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவாததால் எவராலும் விரும்பப்படாத கஞ்சனின் செல்வம், ஊர் நடுவே நிற்கும் நச்சு மரம் பழங்களைப் பழுத்துக் குலுங்குவதைப் போல, அருகில் இருந்தும் எவராலும் உண்ணப்படாமல் தீமையையே தரும்.

• நச்சப்படாதவன் செல்வம் = பிறர்க்கு ஈயாததால் எவராலும் விரும்பப்படாத கஞ்சனிடம் குவிந்துள்ள செல்வமானது,

• நடுவூருள் = ஊரின் நடுவே நின்ற,

• நச்சு மரம் = நச்சுத்தன்மை கொண்ட எட்டி மரம்,

• பழுத்தற்று = கொத்துக் கொத்தாகப் பழங்களைப் பழுத்துக் குலுங்குவதைப் போன்றதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மரப் பயிர்ப்பாட்டாளரும் ஊர் நடுவே நின்ற எட்டி மரமும்The elder orchardist and the poisonous fruit in the village center

ஊரின் பொது வழிகளில் மா மரங்களையும் பலா மரங்களையும் நட்டு, ஏழை எளிய மக்கள் அனைவரும் பழங்களைப் பறித்து உண்ண வழிவகுத்து வந்தார் முதிய தோட்டக்கலைஞர் தங்கமுத்து. ஆனால் ஊரின் மையக் கூடும் இடத்தில் பெரிய மாளிகையைக் கட்டி வாழ்ந்த கந்துவட்டிக்காரன் நீலகண்டன், ஏழைகளை ஏமாற்றிச் சேர்த்த பொற்காசுகளைத் தன் பால்கனியில் இருந்து காட்டி ஏளனம் செய்தான்; "ஊரின் நடுவே என் மாளிகை எவ்வளவு கம்பீரமாக நிற்கிறது பார்த்தாயா!" என்று ஆணவத்தோடு கூச்சலிட்டான். அந்தச் சந்தைக்கட்டின் நடுவே நின்ற எட்டி மரத்தைக் காட்டித் தங்கமுத்து அமைதியாகப் பேசினார். "நீலகண்டா, அந்த எட்டி மரத்தில் கொத்துக் கொத்தாகப் பழங்கள் பழுத்துக் குலுங்குகின்றன; ஆனால் பசியால் வாடும் ஒரு குழந்தையாவது அதைத் தொட முடியுமா? பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவாததால் எவராலும் விரும்பப்படாத கஞ்சனின் செல்வம், ஊர் நடுவே நிற்கும் நச்சு மரம் பழங்களைப் பழுத்துக் குலுங்குவதைப் போல, அருகில் இருந்தும் எவராலும் உண்ணப்படாமல் தீமையையே தரும் (நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள் நச்சு மரம்பழுத் தற்று). பசிக்கு உதவாத உன் செல்வக் குவியல் நச்சுப் பழத்தைப் போன்றது" என்றார். தங்கமுத்துவின் சொற்களைக் கேட்டுத் தன்னைச் சுற்றிலும் நின்ற மக்களின் வெறுப்பான முகங்களைப் பார்த்த நீலகண்டன், தன் செருக்கு அடங்கித் தலைகுனிந்தான்; தன் வீட்டு வாசலைத் திறந்து பசியோடு நின்ற குழந்தைகளுக்கு உணவும் பாலும் வழங்கித் தன் தவற்றைத் திருத்தத் தொடங்கினான்.

Along the public roadways, elder orchardist Thangamuthu planted mango, guava, and jackfruit trees so that impoverished wayfarers and laborers could freely pick fruit to satisfy their hunger. At the central village crossroads, a ruthless usurer named Neelakandan built an opulent stone mansion with profits extorted from tenant farmers, flaunting bags of gold coins from his high balcony. "Look at my palace towering in the very heart of the township; all must acknowledge my greatness!" he boasted. Pointing toward a wild strychnine tree growing beside the communal well that was laden with glistening, ripe orange fruit, Thangamuthu addressed the usurer with solemn gravity. "Neelakandan, observe that poisonous tree bearing clusters of ripe fruit in the middle of town; can a single starving child eat from its boughs and survive? The abundant wealth of a despised miser who is loved by no one because he helps no soul is exactly like a deadly poisonous tree bearing fruit in the center of a village (நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள் நச்சு மரம்பழுத் தற்று). Your unshared gold brings only fear, bitterness, and destruction." Witnessing the revulsion in the eyes of the villagers gathered below, Neelakandan's arrogance shattered. Opening his courtyard gates, he brought out large platters of cooked grain and warm milk to feed the hungry children.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

சுற்றத்தாரிடம் அன்பு காட்டாமல், தானும் உண்ணாமல் தன்னைத்தானே வருத்திக்கொண்டு, தர்மத்தையும் நினையாமல் சேர்த்துக் குவித்த செல்வத்தை, இறுதியில் அவனுக்குத் தொடர்பில்லாத வேறு யாரோ கொண்டுபோய் அனுபவிப்பார்கள்.

• அன்பு ஒரீஇ = சுற்றத்தாரிடம் அன்பு செலுத்துவதைக் கைவிட்டு,

• தன் செற்று = நல்ல உணவையும் உடைகளையும் அனுபவிக்காமல் தன்னைத்தானே வருத்திக்கொண்டு,

• அறம் நோக்காது = எளியவர்க்குக் கொடுக்கும் தர்மத்தையும் எண்ணாமல்,

• ஈட்டிய ஒண்பொருள் = சேர்த்து வைத்த சிறந்த செல்வத்தை,

• கொள்வார் பிறர் = அவனுக்குப் பின் சம்பந்தமில்லாத வேறு யாரோ கொண்டுபோய் அனுபவிப்பார்கள்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய நகை மதிப்பீட்டாளரும் கஞ்சனின் இரும்புப் பெட்டகமும்The elder master jeweler and the stranger's windfall

பொன் மற்றும் ரத்தினங்களை எடைபோடும் முதிய நகை மதிப்பீட்டாளர் கந்தசாமியின் கடைக்கு வந்த முதிய வணிகன் சிதம்பரம், தான் அறுபது ஆண்டுகளாகச் சேர்த்து வைத்த தங்கக் கட்டிகளை எடைபோடக் கொடுத்தான். தன் பிள்ளைகளை வீட்டை விட்டுத் துரத்திவிட்டு, நல்ல உணவை உண்ணாமல் உடலை வருத்தி, யாருக்கும் ஒரு பைசா தர்மம் செய்யாமல் சேர்த்த அந்தப் பொன்னைப் பார்த்து அவன் கர்வம் கொண்டான்; "இந்தத் தங்கத்தை என்னைத் தவிர வேறு எவரும் தொட முடியாது" என்று பெருமையாகக் கூறினான். தராசில் தங்கக் கட்டிகளை வைத்த கந்தசாமி, சிதம்பரத்தின் ஒட்டிய வயிறையும் கிழிந்த உடையையும் பார்த்துப் பரிதாபத்தோடு பேசினார். "சிதம்பரம், இந்த உயிரற்ற உலோகத்திற்காக உன் பிள்ளைகளின் அன்பைத் துறந்து, உன் உடலையும் வருத்திச் சேர்த்தாயே; இதனால் என்ன பயன்? சுற்றத்தாரிடம் அன்பு காட்டாமல், தானும் உண்ணாமல் தன்னைத்தானே வருத்திக்கொண்டு, தர்மத்தையும் நினையாமல் சேர்த்துக் குவித்த செல்வத்தை, இறுதியில் அவனுக்குத் தொடர்பில்லாத வேறு யாரோ கொண்டுபோய் அனுபவிப்பார்கள் (அன்பொரீஇத் தற்செற்று அறநோக்காது ஈட்டிய ஒண்பொருள் கொள்வார் பிறர்). நீ இறந்த பின் உனக்குத் தொடர்பில்லாத அந்நியர்கள் உன் பொன்னை வாரிச் செல்வார்கள்; நீயோ வெறும் கையோடு மண்ணுக்குள் போவாய்" என்றார். கந்தசாமியின் சொற்களைக் கேட்டு கண்கலங்கிய சிதம்பரம், உடனே தன் பிள்ளைகளைத் தேடிச் சென்று அவர்களைக் கட்டித் தழுவி மன்னிப்புக் கேட்டான்; தன் பொற்காசுகளைக் கொண்டு குடும்பத்திற்கு நல்ல இல்லத்தைக் கட்டி ஏழைகளுக்கும் தர்மம் செய்யத் தொடங்கினான்.

Visiting the gemstone assay office of veteran jeweler Kandasamy, an elderly merchant named Chidambaram presented bars of unrefined gold accumulated over sixty years to be weighed and certified. Having disowned his children to avoid wedding expenses, starved himself on watery porridge to hoard coin, and refused every charitable plea, he gloated with hollow eyes: "Not a single soul will ever lay hands on this magnificent treasure but me!" Placing the gleaming bullion upon the bronze scale pans, Kandasamy observed the merchant's sunken cheeks and ragged attire with deep sorrow. "Chidambaram, you sacrificed the love of your family and starved your own body for these cold metal ingots. That glittering fortune which a person accumulates by abandoning love for kin, tormenting and starving his own physical body, and disregarding all righteousness and charity, will ultimately be seized and enjoyed by total strangers (அன்பொரீஇத் தற்செற்று அறநோக்காது ஈட்டிய ஒண்பொருள் கொள்வார் பிறர்). When your heart ceases to beat tomorrow, distant litigants will squander your gold, while you return to the dust empty-handed." Shattered by the jeweler's warning as he looked upon the barren gold, Chidambaram sought out his estranged children that very evening, embracing them in tears. Rebuilding their family home, he established a trust to provide food and schooling for impoverished orphans across the town.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பிறர்க்குக் கொடுத்துப் புகழ்பெற்ற பெருந்தன்மை கொண்ட செல்வந்தர்களுக்கு ஏற்படும் தற்காலிக வறுமையானது, உலகிற்குக் கொடுக்கும் மழைமேகம் சிறிது காலம் மழை பொழியாமல் வறண்டு நிற்பதைப் போன்றதாகும்; அது விரைவில் நீங்கி மீண்டும் மழையாகப் பொழியும்.

• சீர் உடைச் செல்வர் = பிறர்க்குக் கொடுத்துப் புகழ்பெற்ற நல்ல பண்புடைய செல்வந்தர்களுக்கு,

• சிறுதுனி = ஏற்படுகின்ற தற்காலிகமான சிறிய வறுமை நிலையானது,

• மாரி = உலகத்தைக் காக்கும் மழை மேகமானது,

• வறங்கூர்ந்தனையது உடைத்து = சிறிது காலம் பொழியாமல் வறண்டு நிற்பதைப் போன்ற தன்மையுடையதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய கப்பல் கட்டும் தலைவரும் வள்ளல் வணிகரின் மறுமலர்ச்சியும்The elder master shipwright and the dry rain cloud's return

துறைமுகத்தில் கப்பல்களைக் கட்டி வந்த முதிய தலைமைத் தச்சர் கருணாகரனின் பட்டறைக்கு வந்த வள்ளல் வணிகர் தேவநாதன், கடலில் ஏற்பட்ட புயலால் தன் வணிகக் கப்பல்களை இழந்து தற்காலிகமாகப் பொருள் இழப்பைச் சந்தித்திருந்தார். ஊருக்கே மருத்துவமனைகளையும் அன்னதானக் கூடங்களையும் கட்டிக் கொடுத்த அவரைப் பார்த்து ஒரு கஞ்சப் பணக்காரன் ஏளனம் செய்தான்; "அன்று அள்ளிக் கொடுத்தாயே; இன்று நீயும் பிச்சைக்காரனைப் போல ஆகிவிட்டாயே!" என்று கேலி பேசினான். தன் அளவுக் கோலை கீழே வைத்துவிட்டு தேவநாதனை மரியாதையோடு தழுவிக்கொண்ட கருணாகரன், அந்தக் கஞ்சனை நோக்கிக் கம்பீரமாகப் பேசினார். "கஞ்சனே, உனக்கு வானத்தைப் பற்றியும் தெரியாது, கடலைப் பற்றியும் தெரியாது. பிறர்க்குக் கொடுத்துப் புகழ்பெற்ற பெருந்தன்மை கொண்ட செல்வந்தர்களுக்கு ஏற்படும் தற்காலிக வறுமையானது, உலகிற்குக் கொடுக்கும் மழைமேகம் சிறிது காலம் மழை பொழியாமல் வறண்டு நிற்பதைப் போன்றதாகும்; அது விரைவில் நீங்கி மீண்டும் மழையாகப் பொழியும் (சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து). மழை மேகம் எப்போதும் காய்ந்து போகாது; அது மீண்டும் பொழியும்" என்றார். கருணாகரனின் அழைப்பை ஏற்றுத் துறைமுக உழைப்பாளர்களும் மாலுமிகளும் திரண்டு வந்து, தேவநாதனுக்கு ஒரு புதிய வணிகக் கப்பலை இலவசமாக உருவாக்கிக் கொடுத்தனர்; தேவநாதனும் தன் வணிகத்தை மீண்டும் தொடங்கி முன் போலவே ஏழை மக்களுக்கு அள்ளிக் கொடுத்துப் புகழோடு வாழ்ந்தார்.

At a bustling coastal seaport shipyard where master shipwright Karunakaran constructed deep-sea merchant vessels, a revered, generous patron named Devanathan faced temporary financial ruin after losing three trade ships in a catastrophic seasonal cyclone. Having spent his lifetime establishing public dispensaries and rescuing impoverished debt-laborers, he was taunted by a visiting miser: "You squandered your fortunes on empty charity; now look at you, reduced to wearing coarse cotton like a beggar!" Setting his wooden surveying square aside, Karunakaran embraced Devanathan with deep reverence before the assembled port artisans and addressed the miser with majestic authority. "Miser, you understand neither the ocean winds nor the majesty of the sky. The brief, temporary poverty experienced by noble benefactors who spent their wealth for public good is like a life-giving rain cloud temporarily drying up in the skies (சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து). A rain cloud never remains barren; it gathers moisture and returns to pour torrential blessings across the earth." Rallied by the master shipwright, hundreds of sailors, carpenters, and merchants whom Devanathan had aided in past years contributed timber, sails, and labor, constructing a magnificent new ocean-going ship for him free of charge. Resuming his maritime voyages, Devanathan restored his prosperity and continued his boundless charity.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.