திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1002

சந்தை வீதியில் மாட்டு வண்டிகளுக்கு இரும்புப் பட்டைகளை அடித்துப் பொருத்திக் கொண்டிருந்த முதிய தச்சர் மாறப்பனின் பட்டறை வாசலில், தாகத்தாலும் பசியாலும் மயங்கி விழுந்தார் ஒரு முதிய கூட்டிப் பெருக்கும் தொழிலாளி. அருகில் இருந்த கந்துவட்டிக்காரன் மாணிக்கவேல், ஒரு வாய் தண்ணீர் கூடத் தராமல் அவரை விரட்டினான். "பணம் இருந்தால் உலகத்தில் எதையும் வாங்கலாம்; இந்த அற்ப மனிதர்களுக்குக் காசையோ உணவையோ செலவழிப்பது முட்டாள்தனம்" என்று கத்தினான். தன் வேலையை நிறுத்திவிட்டுத் தன் மண் கூஜாவில் இருந்த குளிர்ந்த நீரை அந்த முதியவரின் வாயில் ஊற்றி அவரைத் தூக்கி அமர வைத்த மாறப்பன், மாணிக்கவேலை நோக்கிக் கோபத்தோடு பேசினார். "மாணிக்கவேல், பணம் எல்லாவற்றையும் தராது; உயிர் போகும் போது ஒரு மூச்சுக் காற்றைக் கூட அதனால் வாங்க முடியாது. பொருளினால் மட்டுமே உலகில் எல்லாவற்றையும் சாதித்துவிடலாம் என்று மயங்கி, பிறருக்குச் சிறிதும் ஈயாமல் கஞ்சத்தனத்தோடு பணத்தைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் அறியாமையால், ஒருவனுக்கு எந்த நற்பயனும் தராத இழிவான பிறவியே உண்டாகும் (பொருளானாம் எல்லாமென்று ஈயாது இவறும் மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு). பொன் குவியலின் நடுவே அமர்ந்திருந்தாலும் உன் உள்ளம் பேயைப் போலப் பசியால் அலைகிறது" என்றார். மாறப்பனின் சொற்களைக் கேட்டுச் சந்தையில் இருந்த மற்ற தொழிலாளர்களும் மாணிக்கவேலை அருவருப்போடு பார்த்தனர்; அதனால் நிலைகுலைந்த மாணிக்கவேல், தன் கடைப் பையனை அழைத்துச் சந்தைத் தொழிலாளர்கள் அனைவருக்கும் நீர் மோர் வழங்குமாறு கட்டளையிட்டான்.

Outside the marketplace wheelwright shop where elder craftsman Marappan fitted iron rims onto heavy wooden freight wagons, an elderly municipal street sweeper collapsed onto the dusty cobbles from dehydration and exhaustion. Standing in the adjacent doorway, a ruthless moneylender named Manikavel chased the fainting man away, refusing even a cup of water. "With gold, a man commands armies and buys palaces; squandering resources on destitute beggars is the folly of simpletons!" Manikavel barked. Dropping his mallet, Marappan rushed forward, supported the fallen sweeper, and poured cool water from his earthen jug into his mouth. Standing up, the wheelwright confronted the moneylender with righteous anger. "Manikavel, gold cannot purchase a single heartbeat when life ebbs away. Deluded by the blind obsession that money alone can achieve all things, refusing to bestow aid upon the suffering and clutching wealth with grasping avarice breeds a wretched, unfulfilled existence akin to a starving, tormented phantom (பொருளானாம் எல்லாமென்று ஈயாது இவறும் மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு). Though you sit atop sacks of coin, your spirit wanders in the barren torment of a living ghost." Seeing the surrounding artisans nod in contemptuous agreement, Manikavel flushed with humiliation. Retiring his ledgers, he ordered his shop boy to bring out clay pots of cool buttermilk to distribute to all laborers across the square.