திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1008

ஊரின் பொது வழிகளில் மா மரங்களையும் பலா மரங்களையும் நட்டு, ஏழை எளிய மக்கள் அனைவரும் பழங்களைப் பறித்து உண்ண வழிவகுத்து வந்தார் முதிய தோட்டக்கலைஞர் தங்கமுத்து. ஆனால் ஊரின் மையக் கூடும் இடத்தில் பெரிய மாளிகையைக் கட்டி வாழ்ந்த கந்துவட்டிக்காரன் நீலகண்டன், ஏழைகளை ஏமாற்றிச் சேர்த்த பொற்காசுகளைத் தன் பால்கனியில் இருந்து காட்டி ஏளனம் செய்தான்; "ஊரின் நடுவே என் மாளிகை எவ்வளவு கம்பீரமாக நிற்கிறது பார்த்தாயா!" என்று ஆணவத்தோடு கூச்சலிட்டான். அந்தச் சந்தைக்கட்டின் நடுவே நின்ற எட்டி மரத்தைக் காட்டித் தங்கமுத்து அமைதியாகப் பேசினார். "நீலகண்டா, அந்த எட்டி மரத்தில் கொத்துக் கொத்தாகப் பழங்கள் பழுத்துக் குலுங்குகின்றன; ஆனால் பசியால் வாடும் ஒரு குழந்தையாவது அதைத் தொட முடியுமா? பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவாததால் எவராலும் விரும்பப்படாத கஞ்சனின் செல்வம், ஊர் நடுவே நிற்கும் நச்சு மரம் பழங்களைப் பழுத்துக் குலுங்குவதைப் போல, அருகில் இருந்தும் எவராலும் உண்ணப்படாமல் தீமையையே தரும் (நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள் நச்சு மரம்பழுத் தற்று). பசிக்கு உதவாத உன் செல்வக் குவியல் நச்சுப் பழத்தைப் போன்றது" என்றார். தங்கமுத்துவின் சொற்களைக் கேட்டுத் தன்னைச் சுற்றிலும் நின்ற மக்களின் வெறுப்பான முகங்களைப் பார்த்த நீலகண்டன், தன் செருக்கு அடங்கித் தலைகுனிந்தான்; தன் வீட்டு வாசலைத் திறந்து பசியோடு நின்ற குழந்தைகளுக்கு உணவும் பாலும் வழங்கித் தன் தவற்றைத் திருத்தத் தொடங்கினான்.

Along the public roadways, elder orchardist Thangamuthu planted mango, guava, and jackfruit trees so that impoverished wayfarers and laborers could freely pick fruit to satisfy their hunger. At the central village crossroads, a ruthless usurer named Neelakandan built an opulent stone mansion with profits extorted from tenant farmers, flaunting bags of gold coins from his high balcony. "Look at my palace towering in the very heart of the township; all must acknowledge my greatness!" he boasted. Pointing toward a wild strychnine tree growing beside the communal well that was laden with glistening, ripe orange fruit, Thangamuthu addressed the usurer with solemn gravity. "Neelakandan, observe that poisonous tree bearing clusters of ripe fruit in the middle of town; can a single starving child eat from its boughs and survive? The abundant wealth of a despised miser who is loved by no one because he helps no soul is exactly like a deadly poisonous tree bearing fruit in the center of a village (நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள் நச்சு மரம்பழுத் தற்று). Your unshared gold brings only fear, bitterness, and destruction." Witnessing the revulsion in the eyes of the villagers gathered below, Neelakandan's arrogance shattered. Opening his courtyard gates, he brought out large platters of cooked grain and warm milk to feed the hungry children.