திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1007

ஓவியக் கூடத்தில் வண்ணங்களைத் தீட்டி வந்த முதிய ஓவியர் இளங்கோவிடம் வந்த பெருஞ்செல்வந்தன் சண்முகம், தன் அறைகளில் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும் விலைமதிப்பற்ற நவரத்தினங்களையும் பொன் நகைகளையும் காட்டித் தன் செல்வத்தைப் பெருமையாக வரைந்து தருமாறு கேட்டான். பஞ்சத்தால் மக்கள் தவித்த போதும் ஒரு பைசா கூடக் கொடுக்காத அவன், "என் செல்வத்தின் அழகை இந்த உலகமே பார்க்க வேண்டும்" என்று கர்வம் பேசினான். தன் தூரிகையைக் கீழே வைத்த இளங்கோ, அங்கே வரைந்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பேரழகியின் ஓவியத்தைக் காட்டினார்; அந்த ஓவியத்தில் இருந்த பெண், மணவாழ்க்கை இன்றித் தனிமையிலேயே சிறைப்பட்டு நரைமுடியோடும் சுருங்கிய தோலோடும் முதுமையடைந்து வாடியிருந்தாள். "வணிகரே, வறியவர்க்கு எதுவும் தந்து உதவாத கஞ்சனின் செல்வமானது, பேரழகு வாய்ந்த ஒரு பெண் எவராலும் மணக்கப்படாமல் தனியாகவே வாழ்ந்து முதுமையடைந்து வீணாவதைப் போலப் பயனின்றிக் கழிந்து போகும் (அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம் பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று). பிறர் பசியைப் போக்காத பொன்னும், தனிமையில் வாடும் அழகும் ஒன்றுதான்; இரண்டும் வீணாக மண்ணோடு மண்ணாகும்" என்றார் இளங்கோ. அந்த ஓவியத்தில் தெரிந்த தனிமையின் சோகத்தைப் பார்த்த சண்முகம், தன் கையில் இருந்த நகைப் பெட்டியை மூடினான்; உடனே பஞ்சத்தால் வாடிய உழவர் குடும்பங்களுக்கு உணவு தானியங்களையும் உடைகளையும் வழங்கினான்.

Inside his fresco studio, master portrait painter Elango was mixing natural pigments when a wealthy hoarder named Shanmugam arrived, displaying chests of uncut diamonds and rare rubies to commission a portrait celebrating his massive fortune. Despite a severe rural drought that left farming hamlets starving, Shanmugam had refused to contribute a single grain, boasting: "The world must witness the incomparable splendor of my accumulated treasures!" Setting his brush aside, Elango gestured toward a completed canvas on the easel depicting a woman of breathtaking grace who had spent her youth locked in a solitary tower, now depicted with silver hair and deeply lined features, aging in sorrowful isolation. "Merchant, the wealth of a man who bestows nothing upon the destitute is like a maiden blessed with peerless beauty who, finding no companion, withers away in solitary isolation in absolute vanity (அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம் பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று). Grandeur that brings joy to no human heart is mere dust, and hoarded gold buried in darkness is an empty tragedy." Confronted by the tragic canvas, Shanmugam closed his jewel chest. Abandoning the commissioned painting, he immediately dispatched cartloads of food grains, clean clothing, and seed stores to relieve drought-stricken farming families.