திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

பெருவெற்றியிலும் உவகைக் களிப்பிலும் மயங்கி விழிப்புணர்வை இழந்து கடமையை மறப்பது, எல்லைமீறிய கொடிய கோபத்தால் ஏற்படும் இழப்பை விடவும் பெரும் அழிவை உண்டாக்கும்.

• சிறந்த உவகை மகிழ்ச்சியின் சோர்வு = அளவு கடந்த வெற்றியாலும் மகிழ்ச்சியாலும் மயங்கி கடமையை மறக்கும் விழிப்புணர்வின்மை,

• இறந்த வெகுளியின் = வரம்பு மீறிய கொடிய கோபத்தால் வரும் தீமையை விடவும்,

• தீதே = மிகக் கொடுமையான தீமையாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வெற்றிக் கொண்டாட்டமும் கோட்டைக் கதவின் கவனக்குறைவும்The victory revelry and the peril of careless celebration

எல்லைப் போரில் எதிரிகளை விரட்டியடித்த பெருவெற்றியின் களிப்பில் ஆழ்ந்த கோட்டைக் காவற்படையினர், இரவு முழுவதும் எக்காள முழக்கத்தோடு மதுவருந்தி ஆடல் பாடல்களில் திளைத்தனர். பெருவெற்றியின் மமதையிலும் மயக்கத்திலும் தங்களின் வழக்கமான விழிப்புணர்வை இழந்து, கோட்டையின் அடிப்பகுதியில் பாயும் நதி மதகுக் கதவின் இரும்புத் தாழ்ப்பாளைப் பூட்ட மறந்து அனைவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினர்; நள்ளிரவில் அந்தத் திறந்த மதகு வழியாக அமைதியாக உள்ளே நுழைந்த எதிரி நாட்டு ஒற்றர் படை, கோட்டையை எளிதாகக் கைப்பற்றி தளபதியைக் கைது செய்தது. விலங்கிடப்பட்டுக் கிடந்த காவல் தளபதியிடம் முதிய ஆலோசகர் மாறவர்மன் விளக்கினார்: 'தளபதியே! வரம்பு மீறிய கொடிய கோபம் கூட ஒருவனுக்குப் பேரழிவைத்தான் தரும் (இறந்த வெகுளியின் தீதே); ஆனால், பெரும் வெற்றியின் உவகைக் களிப்பில் மயங்கி விழிப்புணர்வை இழந்து கடமையை மறப்பது (சிறந்த உவகை மகிழ்ச்சியிற் சோர்வு), அந்தக் கொடிய கோபத்தை விடவும் பன்மடங்கு பேரழிவை உண்டாக்கிவிடும்!' மாறவர்மன் கல் சுவரில் திறந்துகிடந்த துருப்பிடித்த மதகுப் பூட்டைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

Exulting in the triumphant euphoria of routing a border raiding party, the fortress sentries indulged in raucous midnight feasts, wine drinking, and loud victory music atop the ramparts. Intoxicated by victorious arrogance and drunken revelry, the guards abandoned their standard night vigilance, forgetting to bolt the heavy submerged iron watergate that channeled the moat river; in the dead of night, a small enemy patrol slipped through the unlatched watergate, capturing the citadel without firing a single arrow. Looking upon the shackled fortress commander in the courtyard, veteran military strategist Maravarman counseled: 'Commander, unbounded rage causes devastating ruin (IRandha veguLi); yet self-forgetfulness, slumber, and loss of vigilance born of victorious euphoria (SiRandha uvagai magizhssiyit sOrvu) is infinitely more catastrophic than the fiercest wrath!' (TheedhE).' Maravarman pointed to the dripping, rusted iron watergate lock hanging open against the dark stone wall.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தொடர்ந்து வாட்டும் வறுமை ஒருவனுடைய கூர்ந்த அறிவை மழுங்கடித்து அழிப்பது போல, விழிப்புணர்வின்றிச் செய்யும் கவனக்குறைவான மறதி ஒருவன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஈட்டிய நற்புகழை அடியோடு அழித்துவிடும்.

• நிச்ச நிரப்பு = நாள்தோறும் வாட்டும் கொடிய வறுமையானது,

• அறிவினைக் கொன்றாங்கு = ஒருவனின் கூர்ந்த அறிவை அழித்துவிடுவது போல,

• பொச்சாப்பு = விழிப்புணர்வில்லாத கவனக்குறைவான மறதியானது,

• புகழைக் கொல்லும் = ஒருவன் ஈட்டிய நற்புகழை அடியோடு அழித்துவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

ஆயுர்வேத வைத்தியரும் மருந்துக் கூட்டின் கவனக்குறைவும்The master physician and the fatal cost of absentmindedness

முப்பது ஆண்டுகள் கடினமாக உழைத்து நாடெங்கும் பெரும் நற்பெயர் ஈட்டியிருந்த தலைமை மருத்துவர் சோமேஸ்வரன், ஒருநாள் தனது மருந்தகத்தில் வந்தவர்களிடம் பேசிக்கொண்டே கவனக்குறைவாக மருந்துப் பொடிகளை மாற்றி, நச்சு மூலிகைக் கிழங்கைச் சேர்த்து மருந்தைக் கலந்து விட்டார் (பொச்சாப்பு). நோயாளி சரியான நேரத்தில் மாற்று மருந்து கொடுத்துக் காப்பாற்றப்பட்ட போதிலும், மருத்துவரின் அந்த ஒரு நொடி கவனக்குறைவு மற்றும் மறதியால், அவரது முப்பதாண்டு கால நற்புகழும் மதிப்பும் ஒரே நாளில் முற்றிலுமாகத் தரைமட்டமானது. கலங்கி நின்ற சோமேஸ்வரனிடம் அவரது முதிய குரு தேவகணேசர் அறிவுறுத்தினார்: 'சோமேஸ்வரா! ஒருவனை விடாமல் தொடர்ந்து வாட்டும் அன்றாட வறுமையானது அவனது கூர்ந்த அறிவை மழுங்கடித்து அழித்து விடுவது போல (அறிவினை நிச்ச நிரப்புக் கொன்றாங்கு), ஒரு நொடி ஏற்படும் விழிப்புணர்வற்ற கவனக்குறைவான மறதியானது வாழ்நாள் முழுவதும் ஈட்டிய பெரும் புகழை அடியோடு கொன்று அழித்துவிடும்!' (பொச்சாப்புக் கொல்லும் புகழை). சோமேஸ்வரன் வெண்கல உரலையும் உலக்கையையும் மெல்லிய வெண்துணியால் துடைத்துத் தூய்மை செய்தார்.

Renowned across the province for thirty years of spotless medical healing, master apothecary Someswaran casually ground an herbal potion while chatting with visitors in his dispensary, absentmindedly mistaking a toxic root for a cooling herb due to a momentary lapse of attention (Pochchaappu). Although the poisoned patient was swiftly revived with a neutralizing antidote, news of the physician's fatal absentmindedness swept through the town, shattering his clinic's trust and annihilating his thirty-year medical reputation in a single afternoon. Weeping before his venerable preceptor Devaganesar, his master counseled: 'Someswaran, just as grinding, unceasing daily poverty inexorably crushes and suffocates a sharp intellect (ARivinai nichcha nirappuk kONRaangu), a single fleeting moment of careless, forgetful negligence will ruthlessly murder a lifetime of hard-won fame and honor!' (Pochchaappuk kollum pugazhai).' Someswaran wiped his heavy bronze mortar and pestle clean with a fresh linen cloth.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

கவனக்குறைவும் மறதியும் கொண்டு விழிப்புணர்வின்றிச் செயல்படுபவர்களுக்கு உலகில் நிலையான நற்புகழ் கிடைக்காது; இது உலகில் உள்ள அனைத்து நீதி நூல்களையும் வகுத்த அறிஞர்களின் ஒருமித்த முடிவான கருத்தாகும்.

• பொச்சாப்பார்க்கு = விழிப்புணர்வின்றி மறதியும் கவனக்குறைவும் உடையவர்களுக்கு,

• புகழ்மை இல்லை = நிலைத்து நிற்கும் நற்புகழ் ஒருபோதும் உண்டாகாது;

• அது = இந்த உண்மையே,

• உலகத்து எப்பால் நூலோர்க்கும் = உலகில் உள்ள அனைத்துத் துறை அறிஞர்களுக்கும் நீதி நூல்களுக்கும்,

• துணிவு = ஒருமித்த உறுதியான முடிவாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

சோதிடக் கூடமும் மறதியால் தவறிய கணிதமும்The royal astronomical observatory and the universal verdict of sages

வானியல் சாஸ்திரத்திலும் கணித நுணுக்கங்களிலும் அரிய ஆற்றல் பெற்றிருந்த கணிப்பாளர் தேவநாதன், தனது கவனக்குறைவு மற்றும் மறதியால் கிரகணக் கணிப்புகளையும் நாள்காட்டி ஏடுகளையும் முறையாகப் பதிவு செய்யாமல் அலட்சியமாக இருந்ததால், அவரது அரசவைக் கணிப்புகள் பெரும் பிழையாகித் தனது தலைமைப் பதவியை இழந்தார். தன் துரதிர்ஷ்டத்தை எண்ணி முதிய சான்றோர் மாதவனிடம் சென்று வருந்திய போது, மாதவர் தனது நூலகத்தில் இருந்த நீதி, மருத்துவம், அரசியல், மற்றும் தத்துவ ஏடுகளை அவனுக்குக் காட்டி அறிவுறுத்தினார். மாதவர் போதித்தார்: 'தேவநாதா! எந்தத் துறையிலாக இருந்தாலும் விழிப்புணர்வின்றி மறதியோடும் கவனக்குறைவோடும் செயல்படுபவர்களுக்கு (பொச்சாப்பார்க்கு), இந்த உலகத்தில் ஒருபோதும் நிலையான நற்புகழ் உண்டாகாது (புகழ்மை இல்லை); இது உலகத்தில் உள்ள எவ்வகை நீதி நூல்களுக்கும் ஒருமித்த முடிவான துணிவான கருத்தாகும்!' (அது உலகத்து எப்பால் நூலோர்க்கும் துணிவு). மாதவர் வானியல் சுவடியைச் சுருட்டி வெண்ணிறப் பருத்தி நூலால் கட்டினார்.

Possessing profound mathematical genius in celestial geometry, royal astronomer Devanathan nevertheless suffered from casual absentmindedness, frequently misplacing observation tablets and neglecting to double-check equinox calculations through careless forgetfulness. When an erroneous solar eclipse forecast humiliated the royal court, Devanathan was stripped of his astronomer's robes; lamenting his bitter misfortune before the venerable scholar Madhavan, the elder pointed to the centuries-old scrolls of law, medicine, mechanics, and philosophy lining the library. Madhavan instructed: 'Devanathan, regardless of talent, to those who live and work in habitual, forgetful negligence (Pochchaappaarkku), there is no enduring praise or lasting renown! (Pugazhmai illai); this is the unanimous, unshakable conclusion of master scholars across every branch of wisdom in the world!' (Adhu ulagaththu eppaal noolOrkkum thuNivu).' Madhavan rolled up the palm-leaf astronomical scroll and tied it firmly with an unbleached cotton cord.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

கோழைகளுக்கு எத்தகைய பாதுகாப்பு அரண்களாலும் பயனில்லை; அதுபோலவே, விழிப்புணர்வின்றி மறதியும் கவனக்குறைவும் கொண்டு வாழ்பவர்களுக்கு எத்தனை பெரிய செல்வமும் நல்வாய்ப்புகளும் இருந்தாலும் எந்த நன்மையும் உண்டாகாது.

• அச்சம் உடையார்க்கு = மனத்தில் பயமும் கோழைத்தனமும் உள்ளவர்களுக்கு,

• அரண் இல்லை = மலை மற்றும் கோட்டை போன்ற பாதுகாப்பு அரண்களால் எந்தப் பயனும் இல்லை;

• ஆங்கு = அதுபோலவே,

• பொச்சாப்பு உடையார்க்கு = கவனக்குறைவும் மறதியும் கொண்டு விழிப்புணர்வின்றி இருப்பவர்களுக்கு,

• நன்கு இல்லை = எவ்வளவு பெரிய செல்வமும் வாய்ப்புகளும் இருந்தாலும் எந்த நன்மையும் உண்டாகாது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

கருங்கல் கோட்டையும் கவனக்குறைவால் இழந்த செல்வமும்The granite bastion and the futility of resources without vigilance

உயரமான கருங்கல் மதில் சுவர்களும் இரும்புக்கதவுகளும் கொண்ட மாளிகைக் கோட்டையில் வாழ்ந்த பெருஞ்செல்வந்தர் பத்மநாபன், தன் கருவூலச் சாவிகளை முற்றத்துத் திண்ணைகளில் ஆங்காங்கே மறந்து வைத்துவிட்டுச் செல்வதும், கணக்கு ஏடுகளை மாதக்கணக்கில் தணிக்கை செய்யாமல் விடுவதுமாக அலட்சியமாக வாழ்ந்து வந்தான் (பொச்சாப்பு). அவனது இந்தத் தொடர்ந்த கவனக்குறைவைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட கயவர்கள், அவனது பெரும் செல்வத்தைச் சிறிது சிறிதாகத் திருடிக் கருவூலத்தைக் காலி செய்தனர்; இத்தனை பாதுகாப்பான கோட்டை இருந்தும் தன் செல்வம் அழிந்துவிட்டதே என்று வருந்திய பத்மநாபனிடம் நகர நீதிபதி சதாசிவம் விளக்கினார். சதாசிவம் அறிவுறுத்தினார்: 'பத்மநாபா! உள்ளத்தில் கோழைத்தனமும் பயமும் நிறைந்தவர்களுக்கு எப்பேர்ப்பட்ட பலமான கோட்டைகளாலும் எந்தப் பயனும் இருப்பதில்லை (அச்சமுடையார்க்கு அரண் இல்லை); அதுபோலவே, அகத்தில் விழிப்புணர்வின்றி மறதியும் கவனக்குறைவும் கொண்டவர்களுக்கு எவ்வளவு செல்வமும் வசதிகளும் இருந்தாலும் அவற்றால் எந்த நன்மையும் உண்டாகாது!' (ஆங்கில்லை பொச்சாப்புடையார்க்கு நன்கு). சதாசிவம் திண்ணையில் கேட்பாரற்றுக் கிடந்த வெண்கலச் சாவியை எடுத்துப் பத்மநாபனின் கைகளில் கொடுத்தார்.

Dwelling inside a fortified stone estate protected by towering granite parapets, iron gates, and armed watchmen, affluent landholder Padmanabhan lived in careless absentmindedness, frequently leaving his bronze treasury keys unattended upon outdoor benches and neglecting ledger audits for months (Pochchaappu). Exploiting his chronic negligence, dishonest stewards quietly siphoned away bags of gold and precious gems until the vaults were nearly emptied; when Padmanabhan lamented how his impenetrable walls failed to preserve his fortune, magistrate Sadasivam counseled him. 'Padmanabhan, to inner cowards paralyzed by trembling fear, even the most formidable mountain bastion offers zero protection (Achchamudaiyaarkku araNilai); in the exact same manner, to those plagued by forgetful, absentminded negligence, no amount of wealth or external fortifications can ever yield lasting good!' (Aangillai pochchaappudaiyaarkku nanku).' Sadasivam picked up the unattended bronze key from the courtyard bench and placed it into Padmanabhan's hands.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

துன்பங்கள் வருவதற்கு முன்பே விழிப்புணர்வோடு தற்காத்துக் கொள்ளாமல் மறதியால் தவறியவன், ஆபத்து நேரில் வந்து தாக்கிய பின்னர் அதிலிருந்து மீள முடியாமல் தன் கவனக்குறைவை எண்ணி வருந்துவான்.

• முன்னுறக் காவாது = ஆபத்துகள் வருவதற்கு முன்பே விழிப்புடன் சிந்தித்துப் பாதுகாத்துக் கொள்ளாமல்,

• இழுக்கியான் = மறதியால் கவனக்குறைவாக இருந்த ஒருவன்,

• பின் ஊறு = பின்னர் அத்துன்பம் வந்து தாக்கும் போது,

• தன்பிழை இரங்கி விடும் = தடுக்க முடியாமல் தன் முந்தைய பிழையை எண்ணி மனம் வருந்துவான்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

ஆற்று வரப்பும் மழைக்காலத்துத் துயரமும்The cracked river bund and the grief of neglected precaution

மழைக்காலம் தொடங்குவதற்கு முன்பாகவே தன் விளைநிலத்தின் பலவீனமான ஆற்று வரப்பைப் பலப்படுத்தும்படி ஊர்ப் பெரியவர்கள் பலமுறை எச்சரித்தும், சோம்பலாலும் மறதியாலும் அதைச் சீரமைக்காமல் நாட்களைக் கடத்தினான் உழவர் சாமிநாதன் (முன்னுறக் காவாது இழுக்கியான்). அடைமழை பெய்து ஆற்றில் பெருவெள்ளம் வந்த நள்ளிரவில், பலவீனமான மண் வரப்பு அடியோடு உடைந்து அவனது இருபது ஏக்கர் அறுவடை நெற்பயிர்களையும் கொட்டகைகளையும் முற்றிலுமாக மூழ்கடித்து அழித்தது. மறுநாள் காலை சேற்று வயலில் நின்று தலையிலடித்துக் கொண்டு கண்ணீர் வடித்த சாமிநாதனிடம், பக்கத்து வீட்டு முதியவர் கந்தையா அறிவுறுத்தினார்: 'சாமிநாதா! துன்பங்கள் வருவதற்கு முன்பே விழிப்புணர்வோடு சிந்தித்துத் தற்காத்துக் கொள்ளாமல் மறதியால் தவறியவன் (முன்னுறக் காவாது இழுக்கியான்), பேரழிவு வந்து தாக்கிய பிறகு அதிலிருந்து தப்ப முடியாமல் தன் முந்தைய கவனக்குறைவை எண்ணிக் கண்ணீர் வடித்துத் தீராத துயரடைவான்!' (பின்னூறு தன்பிழை இரங்கி விடும்). கந்தையா களிமண் வெட்டும் மர மண்வெட்டியைச் சாமிநாதனின் கைகளில் கொடுத்தார்.

Though senior farmers repeatedly urged him to shore up the weakened mud embankment separating his twenty-acre paddy fields from the swollen river before the seasonal storms arrived, farmer Saminathan procrastinated in careless, absentminded neglect (MunnuRak kaavaadhu izhukkiyaan). When an unseasonal midnight cloudburst sent a torrential crest downriver, the unreinforced bund breached in roaring waves, completely submerging his standing harvest, haystacks, and cattle sheds in destructive floodwaters. As Saminathan stood weeping bitterly amid the mud and ruined crops the following morning, elder neighbor Kanthaiya counseled: 'Saminathan, one who fails to take prudent, vigilant precautions before perils strike and neglects duty through careless forgetfulness (MunnuRak kaavaadhu izhukkiyaan), will inevitably weep in helpless remorse over his own folly once catastrophic ruin arrives!' (PinnooRu thanpizhai irangividum).' Kanthaiya handed a wooden mud spade into Saminathan's trembling hands.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

யாரிடத்திலும் எக்காலத்திலும் விழிப்புணர்வை இழந்து கடமையை மறக்காத விழிப்புணர்வுப் பண்பு ஒருவருக்குத் தவறாமல் அமையுமானால், அவருக்கு அதைவிட நன்மை தரக்கூடிய சிறந்த ஆற்றல் உலகில் வேறு எதுவும் இல்லை.

• யார்மாட்டும் = யாரிடத்திலும்,

• என்றும் = எக்காலத்திலும்,

• இழுக்காமை = மறதியால் விழிப்புணர்வை இழக்காத பண்பு,

• வழுக்காமை வாயின் = சிறிதும் பிசகாமல் ஒருவனுக்கு உறுதியாகக் கிடைக்குமானால்,

• அது ஒப்பது இல் = அதற்கு இணையான பெருநன்மை உலகத்தில் வேறு எதுவும் இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

கலங்கரை விளக்கமும் தளராத விழிப்புணர்வின் ஒளியும்The headland lighthouse and the peerless power of unbroken vigilance

பவளப்பாறைகள் நிறைந்த ஆபத்தான கடற்பகுதியில் கப்பல்களுக்கு வழிகாட்டும் கலங்கரை விளக்கத்தின் காவலர் ரமணன், நாற்பது ஆண்டுகளாகக் கடும் புயல் அடித்தாலும் பண்டிகை வந்தாலும் ஒரு நாளும் மறக்காமல் மாலையில் திரிகளைச் சீரமைத்து விளக்கை ஏற்றி விழிப்புணர்வோடு காத்து வந்தார் (என்றும் வழுக்காமை). அரசரின் பெரிய வணிகக் கப்பலாக இருந்தாலும், எளிய ஏழை மீனவனின் சிறிய மரப் படகாக இருந்தாலும், அவர் எவருக்கும் எந்தப் பாகுபாடும் காட்டாமல் சமமான எச்சரிக்கையோடு தனது கடமையாற்றினார் (யார்மாட்டும் இழுக்காமை); அவரது இந்த இடைவிடாத விழிப்புணர்வால் நாற்பதாண்டுகளில் ஒரு கப்பல் கூடப் பாறைகளில் மோதி அழியவில்லை. கடல் வாணிகர் சபையில் ரமணனைப் பாராட்டிய தலைமை மாலுமி போதித்தார்: 'மாலுமிகளே! எவரிடத்திலும் எக்காலத்திலும் விழிப்புணர்வை இழக்காமல் கடமையை மறக்காத விழிப்புணர்வுப் பண்பு ஒருவருக்குத் தவறாமல் வாய்க்குமாயின் (இழுக்காமை யார்மாட்டும் என்றும் வழுக்காமை வாயின்), அதற்கு இணையான பேராற்றலும் நன்மையும் இந்த உலகத்தில் வேறு எதுவுமே இல்லை!' (அதுவொப்பது இல்). ரமணன் சிறிய பித்தளைக் கத்தரிகோலால் விளக்கின் பருத்தித் திரியின் கரிந்த முனையை நறுக்கினார்.

Guarding the storm-lashed headland beacon that guided seafaring vessels through treacherous razor reefs, lighthouse keeper Ramanan ascended the stone spiral tower every evening for forty years through gale-force monsoons, freezing rains, and festival holidays without missing a single watch (Endrum vazhukkaamai). Whether guiding an imperial three-masted flagship or a humble wooden fishing raft, he maintained the exact same unbroken, vigilant attention toward every soul at sea (Yaarmaattum izhukkaamai); through his unslumbering mindfulness, not a single vessel broke upon the rocks across four decades. Honoring Ramanan before the regional maritime guild, the chief harbor pilot declared: 'Navigators, if the peerless virtue of unswerving, unbroken vigilance toward all beings in every circumstance takes permanent root in a person (Izhukkaamai yaarmaattum endrum vazhukkaamai vaayin), there is no greater asset or blessing in the entire world that can ever equal it!' (AdhuvOppadhu il).' Ramanan trimmed the burned carbon tip of the thick cotton lamp wick with small brass scissors.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

விழிப்புணர்வு என்னும் இடைவிடாத கவனத்தைக் கருவியாகக் கொண்டு சிந்தித்துச் செயல்பட்டால், 'செய்வதற்கு அரியது' என்று முடியாத காரியம் என்று உலகில் எதுவுமே இல்லை; எதையும் வெற்றிகரமாகச் செய்து முடிக்கலாம்.

• பொச்சாவாக் கருவியால் = மறதியற்ற விழிப்புணர்வு என்னும் மனக்கருவியைக் கொண்டு,

• போற்றிச் செயின் = கவனத்தோடு சிந்தித்துப் பாதுகாத்துச் செயல்பட்டால்,

• அரிய என்று = 'இது மிகவும் கடினமானது' என்று சொல்லப்பட்டு,

• ஆகாத இல்லை = செய்து முடிக்க முடியாத காரியம் என்று உலகத்தில் எதுவுமே இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மலையுச்சிக் கோயிலும் விழிப்புணர்வால் வடித்த சிற்பமும்The mountain cliff shrine and the triumph of unbroken vigilance

செங்குத்தான மலை உச்சியில் பாறைகள் பிளந்து விழுந்துவிடாமல் அறுபது அடி உயர ஒற்றைக்கல் கற்றளிக் கோயிலைக் குடைந்து அமைக்கும் சவாலான பணியை, 'இது மனிதனால் முடியாத காரியம்' என்று பல மூத்த கட்டிடப் பொறியாளர்கள் கைவிட்டனர். ஆனால், தலைமைச் சிற்பி குணாளனோ, மறதியற்ற விழிப்புணர்வு என்னும் அகக்கருவியைக் கொண்டு (பொச்சாவாக் கருவியால்), பாறையின் நுண்ணிய நரம்புகளையும் பணியாளர்களின் கயிறுப் பாதுகாப்பையும் தினந்தோறும் ஒரு நொடியும் கவனக்குறைவின்றித் திட்டமிட்டுச் செதுக்கினான் (போற்றிச் செயின்). இரண்டே ஆண்டுகளில் கம்பீரமான கற்றளிக் கோயில் உருவான போது, நேரில் வந்த தலைமை அமைச்சர் குணாளனைப் பாராட்டிப் போற்றினார்: 'குணாளா! மறதியற்ற விழிப்புணர்வு என்னும் சிறந்த கருவியைக் கொண்டு கவனமாகப் பாதுகாத்துச் செயல்பட்டால் (பொச்சாவாக் கருவியால் போற்றிச் செயின்), செய்வதற்கு அரியது என்று சாதிக்க முடியாத செயல் இந்த உலகத்தில் எதுவுமே இல்லை!' (அரியவென்று ஆகாத இல்லை). குணாளன் புதிதாகச் செதுக்கப்பட்ட கருவறை வாசற்படியின் மீதிருந்த மெல்லிய கருங்கல் துகள்களை மெதுவாக ஊதி அகற்றினார்.

Challenged with carving a monolithic sixty-foot granite sanctuary directly out of a sheer, fractured mountain precipice, several senior imperial architects abandoned the undertaking, declaring it structurally impossible for human hands. Master builder Gunalan, however, embraced the task by utilizing the razor-sharp inner instrument of unswerving, unslumbering mindfulness (Pochchaavaak karuviyaal); he inspected geological fault lines at dawn, tested safety tethers before every shift, and directed each chisel strike with continuous, vigilant care (POttris seyin). When the breathtaking cliff sanctuary was unveiled without a single fracture or casualty, the royal minister marveled: 'Gunalan, if any great enterprise is guarded and executed with the instrument of unfailing vigilance (Pochchaavaak karuviyaal pOttris seyin), there is nothing deemed too difficult or impossible in this world that cannot be accomplished!' (Ariyavendru aagaadha illai).' Gunalan blew away the fine granite stone dust gently from the newly carved sanctum threshold.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

சான்றோர்கள் நன்மையானவை என்று புகழ்ந்து போற்றிய கடமைகளை விழிப்புணர்வோடு கடைப்பிடித்துச் செய்ய வேண்டும்; அவ்வாறு செய்யாமல் கவனக்குறைவால் புறக்கணிப்பவர்களுக்கு எக்காலத்திலும் நல்வாழ்வு அமையாது.

• புகழ்ந்தவை = சான்றோர்கள் உயர்ந்தவை என்று போற்றிய நற்செயல்களை,

• போற்றிச் செயல் வேண்டும் = விழிப்புணர்வோடு விரும்பிப் போற்றிச் செய்ய வேண்டும்;

• செய்யாது இகழ்ந்தார்க்கு = அவ்வாறு செய்யாமல் மறதியாலும் அலட்சியத்தாலும் புறக்கணிப்பவர்களுக்கு,

• எழுமையும் இல் = எக்காலத்திலும் எந்தப் பிறவியிலும் நன்மை உண்டாகாது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பாரம்பரிய நெல் விதைகளும் மூதாதையரின் ஞானமும்The heirloom seed heritage and ancestral wisdom honored

மண்ணின் இயற்கை வளத்தைக் காக்கும் பாரம்பரிய உழவு முறைகளையும், வறட்சியைத் தாங்கும் நாட்டு நெல் விதைகளையும் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று முன்னோர்கள் புகழ்ந்துரைத்த அறநெறிகளைப் பழைய மூடநம்பிக்கை என்று ஏளனம் செய்து புறக்கணித்தான் இளைஞன் வேலப்பன் (செய்யாது இகழ்ந்தான்). செயற்கை உப்பு உரங்களால் அவனது வளமான மண் பாழாகி, பூச்சிகள் தாக்கிப் பயிர்கள் கருகியதால் அவன் பெரும் கடனாளியாகி நிலத்தைத் தரிசாக விட்டு நின்றான்; தரிசு வயலில் நின்று அழுத வேலப்பனிடம் முதிய இயற்கை உழவர் மாரிமுத்து எடுத்துரைத்தார். மாரிமுத்து அறிவுறுத்தினார்: 'வேலப்பா! சான்றோர்கள் உயர்ந்தவை என்று புகழ்ந்து வழிகாட்டிய உன்னதமான நற்பணிகளை விழிப்புணர்வோடு போற்றிச் செய்ய வேண்டும் (புகழ்ந்தவை போற்றிச் செயல்வேண்டும்); அவ்வாறு செய்யாமல் அலட்சியத்தாலும் அகந்தையாலும் புறக்கணிப்பவர்களுக்கு (செய்யாது இகழ்ந்தார்க்கு), எந்தக் காலத்திலும் எந்தப் பிறவியிலும் உண்மையான நல்வாழ்வு அமையாது!' (எழுமையும் இல்). மாரிமுத்து ஒரு கைப்பிடி கரிய மண்புழு உரக் களிமண்ணை எடுத்து வேலப்பனின் திறந்த கைகளில் வைத்தார்.

Disdaining the time-tested agricultural wisdom of preserving traditional drought-resilient heirloom seeds and organic composting that ancestral sages praised as sacred lifelines, arrogant young farmer Velappan mocked the elders as superstitious and neglected the heritage through careless disdain (Seyyaadhu igazhndhaan). Within four seasons, harsh chemical salts scorched his topsoil, invasive pests devastated the weakened crops, and crippling debt forced him onto barren fallow land; as Velappan wept over his cracked fields, veteran organic farmer Marimuthu counseled him. 'Velappan, one must vigilantly protect and practice the noble ways commended by the wise (Pugazhndhavai pOttris seyalvaendum); to those who carelessly neglect and disdain such proven virtues through arrogance (Seyyaadhu igazhndhaarkku), no true blessing or well-being will ever abide across any generation or birth!' (Ezhumaiyum il).' Marimuthu scooped a handful of rich, dark compost soil and poured it gently into Velappan's open hands.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

வெற்றியின் மகிழ்ச்சியால் மயங்கி விழிப்புணர்வை இழந்து மமதை கொள்ளும் போதெல்லாம், முற்காலத்தில் அதே போன்ற கவனக்குறைவாலும் அலட்சிய மறதியாலும் அழிந்து போனவர்களை நினைவுகூர்ந்து எச்சரிக்கையோடு இருக்க வேண்டும்.

• தாம் தம் மகிழ்ச்சியின் = தாம் அடைந்த வெற்றியின் மகிழ்ச்சியில் மயங்கி,

• மைந்து உறும் போழ்து = விழிப்புணர்வை இழந்து தலைக்கனம் கொள்ளும் போதெல்லாம்,

• இகழ்ச்சியின் கெட்டாரை = அலட்சியத்தாலும் கவனக்குறைவான மறதியாலும் அழிந்து போனவர்களை,

• உள்ளுக = நினைத்துப் பார்த்து உடனே தன்னை எச்சரித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வணிகக் கப்பலின் வெற்றிக் கொண்டாட்டமும் மாலுமியின் எச்சரிக்கையும்The merchant flagship banquet and the navigator's solemn remembrance

ஜாவா தீவு கடல் வாணிபத்தில் பெரும் செல்வத்தோடு தாய்நாடு திரும்பிய இளம் கப்பல் தளபதி வரதன், வெற்றிக் களிப்பில் மூழ்கி இரவுக் கப்பல் சுக்கான் கண்காணிப்பைக் கவனிக்காமல் தளத்தில் மது அருந்திக் கொண்டாடித் தலைக்கனம் கொண்டான் (தாம் தம் மகிழ்ச்சியின் மைந்துறும் போழ்து). ஆபத்தான பவளப்பாறைகள் கப்பலின் பாதையில் நெருங்கி வருவதை உணர்ந்த முதிய மாலுமி சுந்தரம், வரதனை அழைத்துக் கடலின் அலைகளுக்கு இடையே உடைந்து முட்டிக் கிடக்கும் பழைய கப்பல்களின் மர எச்சங்களைக் காட்டினார். சுந்தரம் எச்சரித்தார்: 'வரதா! பெற்ற வெற்றியின் மகிழ்ச்சியால் மயங்கி விழிப்புணர்வை இழந்து மமதை கொள்ளும் போதெல்லாம் (மகிழ்ச்சியின் மைந்துறும் போழ்து), முற்காலத்தில் அதே போன்ற அலட்சியத்தாலும் கவனக்குறைவான மறதியாலும் அழிந்து போனவர்களை நினைத்துப் பார்த்து எச்சரிக்கையாக இரு!' (இகழ்ச்சியின் கெட்டாரை உள்ளுக). சுந்தரம் கனத்த தேக்கு மரச் சுக்கானை உறுதியாகப் பற்றி மூன்று பாகை வடக்கு நோக்கித் திருப்பினார்.

Returning home with hold-loads of spices and gold bullion from the Indonesian archipelago, young fleet captain Varadan celebrated with wild feasts on the quarterdeck, becoming thoroughly intoxicated with victorious euphoria and abandoning the critical midnight helm watch (Thaam tham magizhssiyin maindhuRum pOzhdhu). Hearing the unmistakable roar of surf breaking over hidden coral reefs nearby, veteran sea navigator Sundaram seized Varadan's shoulder, led him to the prow, and pointed toward the blackened, shattered ribs of sunken galleons piercing the dark waves. Sundaram warned: 'Varadan, whenever excessive joy and triumphant pride overwhelm your senses and tempt you to abandon vigilant mindfulness (Magizhssiyin maindhuRum pOzhdhu), call solemnly to mind all those who were brought to catastrophic ruin in the past through the exact same careless negligence!' (Igazhssiyin kettaarai uLLuga).' Sundaram gripped the heavy teak steering wheel firmly and swung the rudder three points northward into safe deep waters.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தான் அடைய விரும்பும் உயர்ந்த இலட்சியத்தை மறதியில் நழுவ விடாமல் இடைவிடாது மனத்தில் நினைத்து விழிப்புணர்வோடு செயலாற்றினால், நினைத்த வெற்றியை நினைத்தபடியே எளிதில் அடையலாம்.

• தான் உள்ளியது உள்ளப் பெறின் = தான் அடைய நினைத்த இலட்சியத்தை மறக்காமல் இடைவிடாது நினைத்து விழிப்புடன் இருந்தால்,

• உள்ளியது எய்தல் = அவன் எண்ணிய குறிக்கோளை எண்ணியவாறே அடைவது,

• எளிது மன் = மிகவும் எளிதானதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வில்வித்தை இலக்கும் இடைவிடாத கவனக்குவிப்பும்The archery bullseye and the supreme power of constant focus

காற்று வீசும் திறந்த வெளியில் நூலில் தொங்கவிடப்பட்ட சிறிய இரும்பு வளையத்தைத் துளைக்கும் வில்விதைப் போட்டிக்காகப் பயிற்சி செய்த இளம் வீரன் இளங்கோ, தன் எண்ணங்களை வீண் சிதறல்களில் அலைய விடவில்லை. உணவருந்தும் போதும், நடை பயிலும் போதும், உறங்கும் போதும் அந்த இலக்கின் மையப் புள்ளியையே தன் மனக்கண்ணில் ஒரு நொடியும் மறக்காமல் இடைவிடாது நிறுத்தி விழிப்புணர்வோடு எண்ணிப் பயிற்சி செய்தான் (தான் உள்ளியது உள்ளப் பெறின்). போட்டியில் காற்று பலமாக வீசியபோதும், அவனது அம்பு முதல் முறையிலேயே வளையத்தின் மையத்தைத் துளைத்து வெற்றியை ஈட்டியது; தலைமை ஆசான் சோமதேவர் வாழ்த்தினார்: 'வீரர்களே! தான் அடைய நினைத்த உயர்ந்த இலக்கை மறதியில் நழுவ விடாமல் இடைவிடாது மனத்தில் நினைத்து விழிப்புணர்வோடு செயலாற்ற முடிந்தால் (தான் உள்ளியது உள்ளப் பெறின்), நினைத்த காரியத்தை நினைத்தபடியே சாதிப்பது மிகவும் எளிதானதாகும்!' (உள்ளியது எய்தல் எளிதுமன்). இளங்கோ தனது வளைந்த ஈட்டிமர வில்லை நாணேற்றிப் பின் தளர்த்தித் துணி உறையினுள் வைத்தார்.

Preparing for the imperial archery tournament where competitors had to pierce a tiny iron ring swaying in unpredictable crosswinds, young archer Ilango never allowed his mind to wander into idle distractions. Whether taking his meals, walking the perimeter, or resting at night, he held the exact center of the swaying ring vividly fixed in his inner vision with unbroken, unslumbering mindfulness (Thaan uLLiyadhu uLLap peRin). On tournament day, while rival archers wavered under the gusts, Ilango released his shaft and pierced the swaying ring clean through on his very first attempt; master archer Somadevar proclaimed to the ranks: 'Warriors, if a person can hold their intended goal continuously in their mind with unwavering, unslumbering focus without a moment of forgetfulness (Thaan uLLiyadhu uLLap peRin), achieving whatever was envisioned (ULLiyadhu eyidhal) is effortlessly easy and certain!' (ELidhu man).' Ilango unstrung his curved rosewood recurve bow and set it smoothly into its padded cloth sheath.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.