குறள் 341Kural 341
ஒரு மனிதன் எந்தெந்த உலகப் பொருட்களின் மீதிருந்த பற்றுகளை விட்டு விலகுகிறானோ, அந்தந்தப் பொருட்களால் வரும் துயரங்களிலிருந்தும் கவலைகளிலிருந்தும் அவன் முழுமையாக விடுபட்டு மன அமைதி பெறுகிறான்.
• யாதனின் யாதனின் = எந்தெந்த உலகப் பொருட்களிலிருந்தும் பற்றுகளிலிருந்தும்
• நீங்கியான் = ஒரு மனிதன் தன் ஆசையை முழுமையாகத் துறந்து விடுகிறானோ,
• அதனின் அதனின் = அந்தந்தப் பொருட்களால் உண்டாகக்கூடிய
• நோதல் இலன் = எந்தவிதத் துன்பத்தையும், மனக்கவலையையும் அவன் ஒருபோதும் அடைவதில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பந்தயக் குதிரைகளும் துறந்த மனத்தின் பேரமைதியும்
நிலக்கிழார் தேவராசன், விலையுயர்ந்த அரேபியப் பந்தயக் குதிரைகளையும், நவரத்தின நகைப் பெட்டகங்களையும் சேர்த்து வைத்திருந்தார்; ஆனால் இரவுகளில் அவரால் ஒரு கணம் கூட நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை; 'குதிரைகளுக்கு நோய் வந்துவிடுமோ, வைர நகைகளைத் திருடர்கள் தூக்கிச் சென்று விடுவார்களோ' என்று தூக்கமின்றி நெஞ்சு வலியால் துடித்தார். அவரது நிலை கண்ட ஞானி, 'தேவராசா! பற்றுக்களை ஒவ்வொன்றாக விட்டுப் பார்' என்றார். முதலில் தேவராசன் தன் பந்தயக் குதிரைகளை இலவசமாக உழவர்களுக்கும் சத்திரங்களுக்கும் தானமளித்துப் பற்றை விட்டார்; அடுத்த கணமே குதிரை நோயைப் பற்றிய பயமும் கவலையும் அவரை விட்டு அடியோடு நீங்கியது. அடுத்து, தன் உபரி நகைப் பெட்டகங்களை அறக்கட்டளைக்குக் கொடுத்துவிட்டு நிம்மதியாகத் தூங்கினார். தேவராசன் புன்னகையோடு உணர்ந்தார்: எந்தெந்தப் பொருளின் மீதான ஆசையையும் பற்றையும் ஒரு மனிதன் விட்டு விலகுகிறானோ, அந்தந்தப் பொருளால் வரும் துன்பமும் கவலையும் அவனை விட்டு உடனே நீங்கிவிடுகிறது என்பதை அனுபவத்தில் உணர்ந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 342Kural 342
துன்பமில்லாத நிலையான பேரின்பத்தை அடைய விரும்பினால், இளமையும் உடலாற்றலும் உள்ளபோதே உலகப் பற்றுகளைத் துறக்க வேண்டும்; அவ்வாறு பற்றுகளைத் துறந்த பிறகு இவ்வுலகிலேயே ஒருவன் பெறக்கூடிய அமைதியும் தெய்வீக இன்பங்களும் பலவாகும்.
• வேண்டின் = துன்பமற்ற நிலையான பேரின்பத்தை ஒருவன் விரும்பினால்,
• உண்டாகத் துறக்க = இளமையும் ஆற்றலும் உடம்பில் இருக்கும்போதே உலகப் பற்றுக்களைத் துறந்துவிட வேண்டும்;
• துறந்த பின் = அப்படித் துறந்த பிறகு,
• ஈண்டு இயற்பால = இவ்வுலகிலேயே ஒருவன் எளிதில் அனுபவித்து அடையக்கூடிய உயர் இன்பங்கள்
• பல = எண்ணிலடங்காத பலவாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இளமைத் துறவும் நிலத்தில் விளைந்த பேரின்பமும்
இளம் பிரபு சந்திரசேகரன், தன் இருபத்தைந்தாவது வயதிலேயே அரச போகங்களைத் துறந்து, கானகத்து ஆசிரமத்தில் ஆன்ம தவத்தில் ஆழ்ந்தார்; அவரது பழைய சிற்றின்பத் தோழர்கள் விலையுயர்ந்த பட்டாடைகளையும் தங்க நகைகளையும் அணிந்து ஆசிரமத்திற்கு வந்து, 'சந்திரசேகரா! இளமையிலேயே உலக இன்பங்களைத் துறந்து காட்டில் வாழ்கிறாயே; முதுமை வந்த பிறகு அறுபது வயதில் துறவு பூண்டிருக்கலாமே' என்று கேலி செய்தனர். சந்திரசேகரன் அவர்களைப் பார்த்துக் கனிவோடு புன்னகைத்தார்: நண்பர்களே! நீங்கள் அரண்மனையில் பகையுணர்வும், பதவி ஆசையும், சொத்து இழப்பு பயமும் கொண்டு நெஞ்சில் தீயோடு நிம்மதியின்றி வாழ்கிறீர்கள்; ஆனால் இளமையும் ஆற்றலும் உள்ளபோதே உலகப் பற்றுகளைத் துறந்ததால், என் மனம் எதற்கும் அஞ்சாத அமைதியோடும், இயற்கையோடு இணைந்த ஆயிரம் தெய்வீகப் பேரின்பங்களை இந்த பூமியிலேயே அனுபவிக்கிறது; பற்றுகளைத் துறந்த பிறகே மனிதன் இவ்வுலகில் மெய்யான பல இன்பங்களை அடைய முடியும் என்றார். தோழர்கள் அவரது ஒளிரும் முகத்தைக் கண்டு தலைவணங்கினர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 343Kural 343
ஐம்பொறிகளின் வழியே எழும் சிற்றின்ப ஆசைகளை மனவலிமையோடு வென்று அடக்க வேண்டும்; அவ்வாறு அடக்குவதற்கு அப்புலன்கள் விரும்புகின்ற உலகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் ஒரே சேர முழுமையாகத் துறந்துவிட வேண்டும்.
• ஐந்தன் புலத்தை = மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐம்பொறிகளின் வழியே எழும் ஆசைகளை
• அடல் வேண்டும் = மனவலிமையோடு வென்று அடக்க வேண்டும்;
• வேண்டிய எல்லாம் = அவ்வைந்து புலன்களும் நுகர விரும்புகின்ற உலகப் பொருட்கள் அனைத்தையும்
• ஒருங்கு விடல் வேண்டும் = ஒரே நேரத்தில் முழுமையாகத் துறந்துவிட வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
விறகும் தழலும் புலனடக்கத்தின் மெய்வழியும்
இளம் சீடன் சத்யசீலன், தன் ஐம்புலன்களை அடக்கி மன ஒருமைப்பாடு பெற வேண்டும் என்று ஆசிரமத்தில் தியானம் செய்தான்; ஆனால் அவனது குடிசையிலோ வாசனைத் திரவியங்களும், மென்மையான பட்டுத் தலையணைகளும், சுவையான தேன் குடுவைகளும் இரகசியமாக வைக்கப்பட்டிருந்தன; மனம் ஒருமுகப்படாமல் அலைபாய்வதைக் கண்டு அவன் வருந்தினான். இதனைக் கவனித்த குருநாதர், குடிசைக்குள் நுழைந்து வாசனைத் திரவியங்களையும் தேன் குடுவைகளையும் எடுத்து ஆசிரமத்திற்கு வெளியே எறிந்தார். சீடனைப் பார்த்து அமைதியாகக் கூறினார்: சத்யசீலா! விறகுகளைத் தொடர்ந்து உள்ளே போட்டுக் கொண்டே இருந்தால் எரியும் நெருப்பை உன்னால் எப்படி அணைக்க முடியும்? ஐம்பொறிகளின் வழியே எழும் ஆசைகளை அடக்க வேண்டுமானால், அந்தப் புலன்கள் விரும்புகின்ற உலகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் முழுமையாகத் துறந்துவிட வேண்டும்; தீனியை நிறுத்தினால் மட்டுமே ஐம்புலன்களின் காட்டுத்தீ அடங்கி சாந்தமாகும் என்றார். சத்யசீலன் ஆடம்பரப் பொருட்களைத் துறந்து முழு மன அமைதி பெற்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 344Kural 344
எந்தவொரு பொருளின் மீதும் பற்று இல்லாமல் உடைமையற்று வாழ்வதே துறவுக்குரிய இயற்கை நெறியாகும்; ஏதேனும் ஒரு பொருளின் மீது பற்று வைத்தாலும் கூட, அது தவத்தைக் குலைத்து மீண்டும் உலக ஆசை மயக்கத்திற்குள் மனிதனைத் தள்ளிவிடும்.
• ஒன்று இன்மை = எந்தவொரு பொருளின் மீதும் பற்று இல்லாமல் முற்றிலும் உடைமைகள் அற்றிருத்தலே
• நோன்பிற்கு இயல்பு ஆகும் = துறவு மற்றும் தவ வாழ்க்கைக்குரிய இயல்பான இலக்கணமாகும்;
• உடைமை = ஏதேனும் ஒரு பொருளின் மீது பற்று வைத்து உடைமையாக வைத்திருப்பதோ,
• பெயர்த்து = அந்த தவ நெறியைக் குலைத்து,
• மற்றும் மயல் ஆகும் = மீண்டும் உலக ஆசை என்னும் மயக்கத்திற்குள் மனிதனைத் தள்ளிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெண்கலக் கிண்ணமும் பற்றுகளின் சங்கிலித் தொடரும்
துறவி மாணிக்கம், தன் மாளிகைகளையும் நிலங்களையும் துறந்து, ஒரு மரத்தடியில் அமைதியாகத் தவம் செய்து வந்தார்; ஆனால் நீர் குடிப்பதற்காக ஒரு சிறிய வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த வெண்கலக் கிண்ணத்தை மட்டும் ஆசையாகத் தன் வசம் வைத்திருந்தார். கிண்ணத்தில் கீறல் விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஒரு பட்டுத் துணியை வாங்கினார்; துணியை எலிகள் கடிக்காமல் இருக்க ஒரு பூனையை வளர்த்தார்; பூனைக்குப் பால் தேவைப்பட்டதால் ஒரு பசுவை வாங்கினார்; பசுவுக்குப் புல் அறுக்க ஒரு வேலையாளை அமர்த்தினார்... ஓராண்டுக்குள் அந்த மரத்தடி ஒரு பெரிய பண்ணையாக மாறி, மாணிக்கம் மீண்டும் வரவு செலவுக் கணக்குகளிலும் கவலைகளிலும் மூழ்கிப் போனார். அப்போது குருநாதர் வந்து சிரித்துக் கொண்டே கேட்டார்: மாணிக்கா! ஒரு பற்றும் இல்லாத முழுமையான உடைமையின்மையே துறவுக்குரிய இயற்கை நெறி; ஆனால் ஒரே ஒரு சிறு கிண்ணத்தின் மீது நீ வைத்த ஆசை, உன்னை மீண்டும் எத்தகைய மாயைச் சுழலுக்குள் தள்ளிவிட்டது பார்த்தாயா? என்றார். அதிர்ச்சியடைந்த மாணிக்கம், அந்த வெண்கலக் கிண்ணத்தையும் பண்ணையையும் உடனே தானமளித்துவிட்டுப் பரிபூரண முக்தி நிலையை அடைந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 345Kural 345
மறுபிறவித் துன்பத்தை அடியோடு ஒழித்து முக்தி பெற விரும்பும் சான்றோர்களுக்கு, இந்த உடம்பே ஒரு தேவையற்ற கூடுதல் சுமையாகும்; நிலைமை அவ்வாறிருக்க, உடம்பிற்கும் மேலாக மற்ற உலகப் பொருட்களின் மீது பற்று வைத்து வாழ்வது எதற்காக?
• பிறப்பு அறுக்கல் உற்றார்க்கு = மறுபிறவித் தளையிலிருந்து விடுபட்டு முக்தி அடைய விரும்பும் ஞானிகளுக்கு,
• உடம்பும் மிகை = சுமந்து நிற்கும் இந்த சொந்த உடம்பே ஒரு கூடுதல் சுமையாக இருக்கும்போது,
• மற்றும் தொடர்ப்பாடு = அதற்கு மேலாக வேறு உலகப் பொருட்களுடனும் மனிதர்களுடனும் பற்று கொண்டு தொடர்பு வைத்திருப்பது
• எவன் கொல் = எதற்காக? (எந்தப் பயனும் இல்லாத வீண் சுமையாகும்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூட்டைச் சுமைகளும் பற்றறுத்த முக்தியும்
மறுபிறவித் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு முக்தி அடைய விரும்பிய சன்னியாசி பிரம்மதேவன், குடும்பத்தைத் துறந்து ஆசிரமம் அமைத்தார்; ஆனால் சில காலத்திலேயே ஆசிரமத்தின் நிலப் பத்திரங்கள், நிர்வாகக் கணக்குகள், பட்டுத் திரைகள், பணியாட்களின் மேற்பார்வை ஆகியவற்றில் மூழ்கிப் பெரும் சுமையைச் சுமக்கத் தொடங்கினார். அவ்வழியே வந்த முதிய அவதூத ஞானி, பிரம்மதேவனைப் பார்த்து நகைத்தார்: பிரம்மதேவா! பிறவித் தளையை அறுத்தெறிந்து முக்தி பெற விரும்பும் ஆன்மாவிற்கு, பசியும் நோயும் கொண்ட இந்த ஊன் உடம்பே ஒரு பெரிய கூடுதல் சுமையாகும்; நிலைமை இப்படி இருக்க, உடம்பிற்கும் மேலாக நிலங்களையும் நிர்வாகப் பொறுப்புகளையும் சுமந்து கொண்டு ஏன் அலைகிறாய்? உடலின் பாரமே போதும், மற்ற உலகத் தொடர்புகளை உடனே அறுத்தெறிந்து விடுதலையடை என்றார். பிரம்மதேவன் தன் நிர்வாகப் பற்றுக்களை விட்டுவிட்டு முழுமையான தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 346Kural 346
உடலை 'நான்' என்றும், உலகப் பொருட்களை 'என்னுடையது' என்றும் கருதும் இருவித ஆணவ மயக்கங்களை அடியோடு வேரறுப்பவன், தேவர்களாலும் அடைவதற்கு அரிய மிக உயர்ந்த முக்திப் பேரின்ப நிலையை அடைவான்.
• யான் என்னும் செருக்கு = அழியும் உடலை 'நான்' என்று எண்ணும் அகங்காரத்தையும்,
• எனது என்னும் செருக்கு = புறப் பொருட்களை 'என்னுடையது' என்று கருதும் மமதையையும்
• அறுப்பான் = தன் உள்ளத்திலிருந்து அடியோடு வேரறுத்து ஒழிப்பவன்,
• வானோர்க்கு உயர்ந்த உலகம் புகும் = தேவர்களுக்கும் எட்டாத மிக உயர்ந்த முக்தி உலகத்தை (பேரின்ப நிலையை) அடைவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கல்வெட்டுகளின் ஆணவமும் அகங்காரமற்ற முக்தியும்
பேரரசர் வெற்றிவர்மன், நாடெங்கும் நூறு பிரம்மாண்ட கருங்கல் கோபுரங்களைக் கட்டி, அனைத்திலும் 'இவை அனைத்தும் என்னால் கட்டப்பட்டவை; என் ஆட்சி, என் புகழ்' என்று தன் பெயரைப் பொறித்து அகங்காரம் கொண்டிருந்தார்; அவ்வழியே சென்ற ஞானியிடம், 'என்னுடைய இந்த மாபெரும் சாதனைகளைப் பார்த்தீர்களா' என்று கர்வத்தோடு கேட்டார். ஞானி அமைதியாகச் சிரித்துவிட்டுத் தரையில் இருந்த ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்து அரசரின் கையில் கொடுத்தார்: மன்னா! பிறப்பதற்கு முன்பு மண்ணாக இருந்து, இறந்தபின் சாம்பலாகப் போகும் இந்த ஊன் உடம்பை 'நான்' என்றும், பல மன்னர்கள் ஆண்டுவிட்டு மறைந்துபோன இந்த மண்ணையும் கற்களையும் 'என்னுடையது' என்றும் கர்வம் கொள்வது மாயையல்லவா? உடலை 'நான்' என்றும் பொருட்களை 'எனது' என்றும் மயங்கும் இந்த இருவித செருக்கையும் எவன் ஒருவன் தன் உள்ளத்திலிருந்து அடியோடு வேரறுக்கிறானோ, அவன் தேவர்களுக்கும் எட்டாத மிக உயர்ந்த முக்தி உலகத்தை அடைவான் என்றார். அரசர் தன் அகங்காரம் அழிந்து ஞானியின் திருவடிகளில் பணிந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 347Kural 347
உலகப் பற்றுகளையும் ஆசைகளையும் விடாமல் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களை, வாழ்க்கைத் துன்பங்களும் மனக்கவலைகளும் அவர்களை விடாமல் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு ஒருபோதும் நீங்காது.
• பற்றினைப் பற்றி விடாதவர்க்கு = 'நான்', 'எனது' என்கின்ற உலக ஆசைகளையும் பற்றுகளையும் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு விடாத மனிதர்களை,
• இடும்பைகள் = பிறவித் துன்பங்களும், மனக்கவலைகளும்
• பற்றி விடா = அவர்களை விடாமல் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு ஒருபோதும் நீங்காது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
குறுகிய குடுவையும் குரங்கின் மூடிய பிடியும்
பண்ணையார் பரந்தாமன், சொத்துத் தகராறுகளாலும், குடும்பப் பகைகளாலும், நீதிமன்ற வழக்குகளாலும் தினமும் நிம்மதியிழந்து அழுது, 'துன்பங்களும் நோய்களும் என்னை ஏன் விடாமல் பிடித்துக் கொண்டு வாட்டுகின்றன' என்று முதிய துறவியிடம் புலம்பினார். துறவி அவரைத் தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே மரத்தடியில் வேடன் ஒருவன் வைத்திருந்த குறுகிய வாயுடைய ஒரு மண்பானையைக் காட்டினார். அதற்குள் இருந்த கடலையை எடுப்பதற்காக ஒரு குரங்கு தன் கையை உள்ளே விட்டுப் பிடி நிறையக் கடலையை அள்ளியது; ஆனால் மூடிய கை பானையின் குறுகிய வாயிலிருந்து வெளியே வரவில்லை; கையைத் திறந்து கடலையை விட்டால் எளிதில் தப்பித்துவிடலாம்; ஆனால் கடலையை விட மனமில்லாமல் குரங்கு கதறியபடியே பிடிபட்டது. துறவி பரந்தாமனைப் பார்த்துக் கூறினார்: பரந்தாமா! பானை குரங்கைப் பிடிக்கவில்லை; கடலையை விடாத குரங்கின் மூடிய பிடியே அதைச் சிறைப்படுத்தியது! அதேபோலத்தான், உலகப் பற்றுகளையும் பேராசையையும் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு விடாதவர்களை, வாழ்க்கைத் துன்பங்களும் விடாமல் பற்றிக் கொண்டு தவிக்க விடும்; உன் பிடியைத் திறந்து பற்றுகளை விடு, துன்பங்கள் உன்னை விட்டு ஓடிவிடும் என்றார். பரந்தாமன் பற்றுகளை விட்டு அமைதி அடைந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 348Kural 348
அகப்பற்று, புறப்பற்று இரண்டையும் முழுமையாகத் துறந்தவர்களே முக்தி என்னும் தலையாய உயர்ந்த நிலையை அடைவார்கள்; அவ்வாறு முழுமையாகத் துறக்காத மற்றவர்களோ மாயை மயக்கத்தால் பிறவித் துன்பம் என்னும் கொடிய வலையில் சிக்கித் தவிப்பார்கள்.
• தீரத் துறந்தார் = உலகப் பற்றுகளையும் அகங்காரத்தையும் முழுமையாகத் துறந்த ஞானிகளே
• தலைப்பட்டார் = முக்தி என்னும் தலையாய உயர்ந்த பேரின்ப நிலையை அடைந்தவர்கள் ஆவர்;
• மற்றையவர் = அவ்வாறு முழுமையாகத் துறக்காத மற்ற மனிதர்களோ
• மயங்கி = உலக ஆசை என்னும் மாயை மயக்கத்தால்
• வலைப்பட்டார் = மீண்டும் மீண்டும் பிறவித் துன்பம் என்னும் கொடிய வலையில் சிக்கித் தவிப்பார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கடலின் மீன்களும் பிறவி வலையின் பிடியும்
குருகுலத்து இரு சீடர்களான சுந்தரனும் வரதனும் துறவு பூண்டனர்; சுந்தரன் தன் செல்வச் செழிப்பு, நிலங்கள், அகங்காரம் அனைத்தையும் உள்ளத்திலிருந்தே முழுமையாகத் தீரத் துறந்து, எதன் மீதும் பற்றின்றி மெய்ஞான தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். ஆனால் வரதனோ காவி உடுத்தியிருந்தாலும், மறைமுகமாக அரசவை அதிகாரிகளுடன் தொடர்பு வைத்துப் பொன் பரிசுகளையும் மடத்து அதிகாரத்தையும் அடைய ஆசைப்பட்டான். ஒருநாள் கடலோரத்தில் நடந்தபோது, மீனவர்கள் இழுத்த பெரும் மீன் வலையை அவர்கள் கண்டனர்; வலையின் மேலே முழு மூச்சோடு குதித்துத் தப்பிய மீன்கள் ஆழ்கடலின் எல்லையற்ற சுதந்திரத்தில் நீந்தின; ஆனால் தப்பிக்கத் தயங்கி வலையோரம் சுற்றிய மீன்களோ கொடிய கண்ணி வலையில் சிக்கிச் சுடுமணலில் விழுந்து துடித்தன. குருநாதர் இருவரையும் சுட்டிக்காட்டி விளக்கினார்: ஆழ்கடலில் சுதந்திரமாய் நீந்தும் மீனைப் போல, பற்றுகளை முழுமையாகத் தீரத் துறந்த சுந்தரன் முக்தி நிலையை எய்தினான்; ஆனால் தயங்கி அரைகுறையாய் நின்ற வரதனோ மயங்கிப் பிறவி வலையில் சிக்கித் தவிக்கிறான் என்றார். வரதன் வெட்கித் தன் போலி ஆசைகளை உதறித் தள்ளினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 349Kural 349
இருவகைப் பற்றுகளும் உள்ளத்திலிருந்து முழுமையாக நீங்கிய அந்த கணத்திலேயே பிறவித் தளை அறுபட்டு முக்தி உண்டாகும்; அவ்வாறு பற்றுகள் நீங்காத போது, மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறக்கும் நிலையற்ற துன்பச் சுழற்சியே தொடரும்.
• பற்று அற்ற கண்ணே = அகப்பற்று, புறப்பற்று ஆகிய இருவகைப் பற்றுகளும் உள்ளத்திலிருந்து அடியோடு நீங்கிய அப்பொழுதே,
• பிறப்பு அறுக்கும் = அது மனிதனின் பிறவித் துன்பச் சுழற்சியை வேரறுத்து முக்தி அளிக்கும்;
• மற்று = அவ்வாறு பற்றுக்கள் நீங்காத போது,
• நிலையாமை காணப்படும் = மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறந்து உழலும் நிலையற்ற துன்பமே ஒருவனிடம் தொடரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நங்கூரக் கயிறும் எல்லையற்ற பெருங்கடலும்
ஆன்ம சாதகர் மாணிக்கவேல், ஆசிரமத்தில் நீண்ட காலம் தியானம் செய்தும் தன் மனம் பிறவித் துயரங்களிலிருந்து விடுதலை பெறாமல் அல்லாடுவதாகக் குருவிடம் முறையிட்டார். குருநாதர் அவரை ஆற்றங்கரைக்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு படகில் ஏற்றினார்; மாணிக்கவேல் படகை ஆழ்கடலை நோக்கி வலிமையோடு துடுப்புப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தார்; ஆனால் படகோ ஆற்றங்கரை மரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த பலமான நங்கூரக் கயிற்றால் முன்செல்ல முடியாமல், ஆற்றுச் சுழலில் சிக்கி வட்டமிட்டு அலைபாய்ந்து கொண்டே இருந்தது. குருநாதர் சிரித்துக் கொண்டே ஒரு கூரிய வாளை அவரிடம் கொடுத்து, 'மாணிக்கவேல்! அந்தக் கயிற்றை அறுத்து எறி' என்றார். மாணிக்கவேல் கயிற்றை அறுத்த அந்த நொடியிலேயே, படகு சுழலிலிருந்து விடுபட்டுப் பெருங்கடலின் அமைதியான ஆழத்தை நோக்கி விரைந்து சென்றது. குருநாதர் விளக்கினார்: பற்றுகள் அனைத்தும் உள்ளத்திலிருந்து முழுமையாக அறுத்தெறியப்பட்ட அந்த நொடியிலேயே பிறவித் துன்பச் சுழற்சி அறுபட்டு ஆன்மா முக்திப் பெருங்கடலை அடையும்; பற்றுக் கயிற்றை அறுக்காவிட்டால், மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறக்கும் நிலையற்ற அலைக்கழிப்பே தொடரும் என்றார். மாணிக்கவேல் தெளிவடைந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 350Kural 350
எந்தப் பற்றும் இல்லாத முழுமுதல் இறைவனின் திருவடி அன்பை உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்; உலக மாயைப் பற்றுகளை அடியோடு விட்டொழிப்பதற்காகவே அந்த ஒப்பற்ற இறைப் பற்றை நாம் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.
• பற்று அற்றான் பற்றினை = எதன் மீதும் எந்தவித ஆசையும் பற்றும் இல்லாத முழுமுதல் இறைவனின் திருவடிப் பற்றை
• பற்றுக = ஒருவன் தன் நெஞ்சார உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்;
• அப்பற்றை = அந்த தெய்வீக பற்றை
• பற்று விடற்கு = மனிதன் மற்ற உலக ஆசைகளையும் மாயைப் பற்றுகளையும் விட்டொழிப்பதற்காகவே
• பற்றுக = பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அலைகடலின் பாறையும் கலங்கரை விளக்கின் தூணும்
பயணி நரசிம்மன், கடல் சீற்றத்தில் சிக்கி, வழுக்கும் பாறைகளின் மீது நின்றபடி, காலடியில் மிதந்து வந்த பாசி படர்ந்த மரத்துண்டுகளையும் கழிகளையும் பிடித்துக்கொண்டு தப்பிக்கப் போராடினான்; ஆனால் அவன் பிடித்த மரக்கட்டைகள் அனைத்தும் அலைகளில் உடைந்து அவனை மேலும் ஆழத்திற்கு இழுத்துச் சென்றன. அப்போது நடுக்கடலில் இருந்த கலங்கரை விளக்கின் உச்சிப் பாறையில் நின்ற முதிய கப்பல் தலைவர் கயிற்றை வீசி உரக்கக் கத்தினார்: நரசிம்மா! உன்னை மூழ்கடிக்கும் அந்தப் பலவீனமான மரத்துண்டுகளையும் பாசிகளையும் பிடிப்பதை உடனே விட்டுவிடு! எந்தப் புயலாலும் அசைக்க முடியாத இந்தக் கலங்கரை விளக்கின் உறுதியான கருங்கல் தூணை இறுகப் பற்றிக்கொள்; உன் கையில் உள்ள பலவீனமான அத்தனை மரக்கட்டைகளையும் விட்டுவிடுவதற்காகவே இந்த உறுதியான கல் தூணை நீ பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்! நரசிம்மன் கல் தூணை இறுகப் பற்றிக் கரையேறினான். தலைவர் புன்னகையோடு கூறினார்: எந்தப் பற்றும் இல்லாத முழுமுதல் இறைவனின் திருவடிப் பற்றை நாம் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; நம்மை மூழ்கடிக்கும் உலக மாயைப் பற்றுகளை விடுவித்துக் கொள்வதற்காகவே அந்தப் பரம்பொருளின் பற்றைப் பற்ற வேண்டும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.