திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 345

மறுபிறவித் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு முக்தி அடைய விரும்பிய சன்னியாசி பிரம்மதேவன், குடும்பத்தைத் துறந்து ஆசிரமம் அமைத்தார்; ஆனால் சில காலத்திலேயே ஆசிரமத்தின் நிலப் பத்திரங்கள், நிர்வாகக் கணக்குகள், பட்டுத் திரைகள், பணியாட்களின் மேற்பார்வை ஆகியவற்றில் மூழ்கிப் பெரும் சுமையைச் சுமக்கத் தொடங்கினார். அவ்வழியே வந்த முதிய அவதூத ஞானி, பிரம்மதேவனைப் பார்த்து நகைத்தார்: பிரம்மதேவா! பிறவித் தளையை அறுத்தெறிந்து முக்தி பெற விரும்பும் ஆன்மாவிற்கு, பசியும் நோயும் கொண்ட இந்த ஊன் உடம்பே ஒரு பெரிய கூடுதல் சுமையாகும்; நிலைமை இப்படி இருக்க, உடம்பிற்கும் மேலாக நிலங்களையும் நிர்வாகப் பொறுப்புகளையும் சுமந்து கொண்டு ஏன் அலைகிறாய்? உடலின் பாரமே போதும், மற்ற உலகத் தொடர்புகளை உடனே அறுத்தெறிந்து விடுதலையடை என்றார். பிரம்மதேவன் தன் நிர்வாகப் பற்றுக்களை விட்டுவிட்டு முழுமையான தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்.

Seeking ultimate liberation from the perpetual cycle of rebirth and suffering, a renunciant named Brahmadevan established a quiet forest retreat. Within a few seasons, however, he found himself managing estate deeds, collecting agricultural tithes, overseeing junior novices, and maintaining ornamental silk pavilions, buried under administrative paperwork once again. A visiting wandering avadhuta sage burst into hearty laughter: Brahmadevan, to a seeker ardently striving to shatter the chains of mortal rebirth, even feeding, washing, and enduring the daily ailments of this mortal body is a heavy, unavoidable burden. When the physical frame itself is an encumbrance to the soul, what madness compels you to strap land ledgers, estates, and worldly attachments onto your back? Cast aside all superfluous ties and walk in unencumbered freedom. Chastened, Brahmadevan renounced all administrative clinging and dissolved into pure contemplation.