திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 346

பேரரசர் வெற்றிவர்மன், நாடெங்கும் நூறு பிரம்மாண்ட கருங்கல் கோபுரங்களைக் கட்டி, அனைத்திலும் 'இவை அனைத்தும் என்னால் கட்டப்பட்டவை; என் ஆட்சி, என் புகழ்' என்று தன் பெயரைப் பொறித்து அகங்காரம் கொண்டிருந்தார்; அவ்வழியே சென்ற ஞானியிடம், 'என்னுடைய இந்த மாபெரும் சாதனைகளைப் பார்த்தீர்களா' என்று கர்வத்தோடு கேட்டார். ஞானி அமைதியாகச் சிரித்துவிட்டுத் தரையில் இருந்த ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்து அரசரின் கையில் கொடுத்தார்: மன்னா! பிறப்பதற்கு முன்பு மண்ணாக இருந்து, இறந்தபின் சாம்பலாகப் போகும் இந்த ஊன் உடம்பை 'நான்' என்றும், பல மன்னர்கள் ஆண்டுவிட்டு மறைந்துபோன இந்த மண்ணையும் கற்களையும் 'என்னுடையது' என்றும் கர்வம் கொள்வது மாயையல்லவா? உடலை 'நான்' என்றும் பொருட்களை 'எனது' என்றும் மயங்கும் இந்த இருவித செருக்கையும் எவன் ஒருவன் தன் உள்ளத்திலிருந்து அடியோடு வேரறுக்கிறானோ, அவன் தேவர்களுக்கும் எட்டாத மிக உயர்ந்த முக்தி உலகத்தை அடைவான் என்றார். அரசர் தன் அகங்காரம் அழிந்து ஞானியின் திருவடிகளில் பணிந்தார்.

Emperor Vetrivarman erected a hundred colossal granite towers across the empire, carving his royal titles on every lintel and boasting: Behold MY imperial achievements, MY sovereign territory, and MY eternal glory! When an enlightened sage walked through the courtyard without offering obeisance, the emperor demanded: Do you not recognize WHO I am, and what is MINE? The sage smiled serenely, scooped up a handful of dry road dust, and poured it into the emperor's jeweled palms: Sovereign monarch, this mortal body was lifeless clay before birth and will dissolve into ash tomorrow—how can you call it 'I'? These lands and stones were ruled by hundreds of dead dynasties before you and will remain long after your breath ceases—how can you call them 'Mine'? He who cuts down and eradicates the twin conceits of 'I' and 'Mine' shall transcend all mortal planes, entering the supreme realm of divine liberation far above the celestial gods. Overcome with illumination, the emperor surrendered his pride at the sage's feet.