திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 343

இளம் சீடன் சத்யசீலன், தன் ஐம்புலன்களை அடக்கி மன ஒருமைப்பாடு பெற வேண்டும் என்று ஆசிரமத்தில் தியானம் செய்தான்; ஆனால் அவனது குடிசையிலோ வாசனைத் திரவியங்களும், மென்மையான பட்டுத் தலையணைகளும், சுவையான தேன் குடுவைகளும் இரகசியமாக வைக்கப்பட்டிருந்தன; மனம் ஒருமுகப்படாமல் அலைபாய்வதைக் கண்டு அவன் வருந்தினான். இதனைக் கவனித்த குருநாதர், குடிசைக்குள் நுழைந்து வாசனைத் திரவியங்களையும் தேன் குடுவைகளையும் எடுத்து ஆசிரமத்திற்கு வெளியே எறிந்தார். சீடனைப் பார்த்து அமைதியாகக் கூறினார்: சத்யசீலா! விறகுகளைத் தொடர்ந்து உள்ளே போட்டுக் கொண்டே இருந்தால் எரியும் நெருப்பை உன்னால் எப்படி அணைக்க முடியும்? ஐம்பொறிகளின் வழியே எழும் ஆசைகளை அடக்க வேண்டுமானால், அந்தப் புலன்கள் விரும்புகின்ற உலகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் முழுமையாகத் துறந்துவிட வேண்டும்; தீனியை நிறுத்தினால் மட்டுமே ஐம்புலன்களின் காட்டுத்தீ அடங்கி சாந்தமாகும் என்றார். சத்யசீலன் ஆடம்பரப் பொருட்களைத் துறந்து முழு மன அமைதி பெற்றான்.

Aspiring to master his restless mind and meditate upon divine reality, novice Sathyaseelan sat in daily contemplation; yet inside his forest tent, he secretly hoarded jars of sweet spiced honey, bottles of imported musk perfume, and soft goose-down pillows. Despite hours of effort, his thoughts continually wandered toward taste, fragrance, and bodily comfort. Entering the tent, his spiritual preceptor gathered every jar of honey, flask of scent, and velvet cushion, carrying them outside and casting them away. The preceptor smiled knowingly: Sathyaseelan, how do you expect to extinguish a blazing hearth fire while continually tossing dry timber and oil into the flames? If you earnestly wish to conquer the clamoring desires of the five senses, you must simultaneously and completely cast aside all the material objects and luxuries that feed those senses. Cut off the fuel, and the wildfire of sensory desire naturally subsides into the radiant stillness of pure consciousness. Stripped of all indulgences, Sathyaseelan attained unbroken focus.