குறள் 51Kural 51
இல்வாழ்விற்கு ஏற்ற நற்குணம் கொண்டாள்!
கணவன் வளத்திற்கேற்ப நடந்தாள்!
அவளே சிறந்த வாழ்க்கைத் துணையாம்!
அவளே இல்லற வாழ்க்கைத் துணையாம்!
• மனைத்தக்க = குடும்ப வாழ்க்கைக்குப் பொருத்தமான
• மாண்பு உடையள் ஆகி = சிறந்த நற்குணங்களையும் நற்செயல்களையும் உடையவளாகி,
• தற்கொண்டான் = தன்னை மணந்துகொண்ட கணவனுடைய
• வளம் தக்காள் = பொருள் வருவாய்க்கு ஏற்பக் குடும்பத்தை நடத்துபவளே
• வாழ்க்கைத் துணை = சிறந்த வாழ்க்கைத் துணை (மனைவி) ஆவாள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறட்சியிலும் கடன் வாங்காத அன்னலட்சுமியின் குடும்ப மேலாண்மை
கிராமத்து உழவர் மாணிக்கத்திற்கு அந்த ஆண்டு பெய்த பருவமழை பொய்த்ததால், வயலில் விளைச்சல் பாதியாகக் குறைந்து வெறும் ஐம்பது மரக்கால் நெல்லே கிடைத்தது; பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் கந்துவட்டிக்காரர்களிடம் கையேந்தி நகைகளையும் நிலங்களையும் அடமானம் வைத்துத் திண்டாடினர். ஆனால் மாணிக்கத்தின் மனைவி அன்னலட்சுமி, சற்றும் கலங்காமல் தன் குடும்ப இல்லற நற்பண்புகளைக் கடைப்பிடித்தாள் (மனைத்தக்க மாண்புடையளாகி); கணவனின் குறைந்த வருமானத்தைக் கணக்கிட்டு (தற்கொண்டான் வளத்தக்காள்), கொல்லைப்புறத்தில் வளர்த்த கீரைகளையும் காய்கறிகளையும் கொண்டு சுவையான சத்தான உணவைச் சமைத்தாள்; வீண் ஆடம்பரச் செலவுகளைத் தவிர்த்து, பழைய ஆடைகளைப் பக்குவமாகத் தைத்து அணிவித்து, ஒரு காசுகூடக் கடன் வாங்காமல் தன் குடும்பத்தை அமைதியாகவும் கம்பீரமாகவும் நடத்தினாள்! விருந்தினர் வந்தபோதும் முகம் சுளிக்காமல் இன்முகத்தோடு உபசரித்து வழியனுப்பினாள். அந்த ஆண்டு முடிந்தபோது, மாணிக்கத்தின் குடும்பம் ஒரு பைசா கடனும் இல்லாமல் கௌரவமாக நிமிர்ந்து நின்றது. மாணிக்கம் கண்கலங்கித் தன் மனைவியின் கரங்களைப் பிடித்துக் கூறினான்: 'அன்னலட்சுமி! கணவனின் வருமானத்திற்குத் தகுந்தபடி மதிநுட்பத்தோடு சிக்கனமாக குடும்பத்தை நடத்தி, இல்லறத்தின் மாண்பைக் காக்கும் உன்னைப்போன்ற ஒரு நல்லாளே இந்த உலகத்தில் மனிதனுக்குக் கிடைத்த மெய்யான வாழ்க்கைத் துணையாவாள்!' (வாழ்க்கைத் துணை) என்று போற்றினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 52Kural 52
மனைக்கேற்ற நற்குணம் இல்லாதவிடின்!
வாழ்க்கை எத்தனைப் பெருமை பெற்றிடினும்!
அதிலே சிறிதும் பயனும் இல்லையே!
அதனில் ஒரு பெருமையும் இல்லையே!
• மனைமாட்சி = குடும்பத்திற்குரிய நற்குண நற்செய்கைகள்
• இல்லாள்கண் = மனைவியிடத்தில்
• இல்லாயின் = இல்லாமல் போனால்,
• வாழ்க்கை = அவனது குடும்ப வாழ்க்கையானது
• எனை மாட்சித்து ஆயினும் = வேறு எத்தனை கோடிப் பெருமைகளையும் செல்வங்களையும் பெற்றிருந்தாலும்
• இல் = ஒன்றுமே இல்லாத வீணான வாழ்க்கையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நவரத்தின மாளிகையின் நரக வேதனையும் நற்குணமற்ற மனைவியின் இல்லறமும்
பெருஞ்செல்வந்தர் விக்கிரமசிங்கன், தன் வாழ்நாளில் ஏழு கப்பல்களில் கடல் வாணிபம் செய்து டன் கணக்கில் தங்கத்தையும் நவரத்தினங்களையும் குவித்திருந்தார்; ஊருக்கு நடுவே பளிங்கு மாளிகை கட்டி, நூற்றுக்கணக்கான வேலைக்காரர்களை வைத்திருந்தார். ஆனால் அவரது மனைவி ரூபாவதியோ, அளப்பரிய ஆணவமும், பணத்திமிரும், குரூர குணமும் கொண்டவளாக இருந்தாள் (மனைமாட்சி இல்லாள்கண் இல்லாயின்); வீட்டுக்கு வரும் முதிய மாமனாரையும் மாமியாரையும் வசைபாடித் துரத்தினாள்; பசியோடு வந்த யாசகர்களை நாய்களை ஏவி விரட்டினாள்; கணவனின் முகத்தில் ஒரு நாளும் புன்னகையோடு பேசாமல் எந்நேரமும் பொன் நகைகளுக்காகவும் பகட்டுக்காகவும் கூச்சலிட்டுச் சண்டையிட்டாள்! விக்கிரமசிங்கன் தன் தங்கக் கட்டிலில் படுத்திருந்தபோதும் இரவு முழுவதும் தூக்கமின்றி நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு கண்ணீர் வடித்தார்; அவரது மாளிகையே ஒரு நரகக் கூடாரமாக மாறியது. அண்டை நாட்டு வணிகர் ஒருவர் மாளிகையின் செல்வச் செழிப்பைப் பார்த்துப் புகழ்ந்தபோது, விக்கிரமசிங்கன் விம்மி அழுது கூறினார்: 'நண்பரே! இல்லறத்திற்குரிய நற்குணமும் நற்செய்கையும் மனைவியிடம் இல்லாவிட்டால், அந்த வாழ்க்கை பொன்னாலும் மணியாலும் வேறு எத்தனை கோடிச் சிறப்புகளைப் பெற்றிருந்தாலும் அது ஒன்றுமே இல்லாத பாழடைந்த வெற்று வாழ்க்கையேயாகும்!' (வாழ்க்கை எனைமாட்சித்தாயினும் இல்) என்று தன் தீரா வேதனையை வெளிப்படுத்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 53Kural 53
மனைவி நல்ல பண்புடன் இருந்திடில்!
மனைவி நற்பண்பு இல்லாமல் போயிடில்!
அந்த இல்லத்தில் குறை ஒன்றும் இல்லையே!
அந்த இல்லத்தில் மிச்சம் ஒன்றும் இல்லையே!
• இல்லவள் = குடும்பத்தின் தலைவியான மனைவி
• மாண்பு ஆனால் = சிறந்த நற்குணங்கள் உடையவளாக அமைந்தால்
• இல்லது என் = அந்த வீட்டில் இல்லாத குறை என்ன இருக்கிறது? (எல்லாச் செல்வங்களும் நிறைந்திருக்கும்);
• இல்லவள் = அதே மனைவி
• மாணாக் கடை = நற்பண்புகள் இல்லாதவளாக அமைந்தால்
• உள்ளது என் = அந்த வீட்டில் மிஞ்சி இருப்பதுதான் என்ன? (எதுவுமே இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
திருமணப் பொருத்தம் கேட்ட இளைஞனும் இரண்டு வீடுகளின் முரண்பட்ட வாழ்க்கையும்
மணப்பருவத்தை அடைந்த இளைஞன் கார்த்திகேயன், தன் தந்தை முதியவர் வரதப்பனாரிடம் வந்து, 'அப்பா! எனக்கு வரன் பார்க்கும்போது, பெண் வீட்டாரிடம் பெரும் நிலபுலன்களும் வைர நகைகளும் அதிகம் உள்ளதா என்று பார்த்துப் பேசவா?' என்று கேட்டான். தந்தை புன்னகைத்து, அவனை அவ்வூரில் இருந்த இரண்டு வீடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்றார். முதல் வீடு, கூலி உழவர் கந்தசாமியின் சிறிய குடிசை; அங்கே கந்தசாமியின் மனைவி மரகதம், இன்முகத்தோடு விருந்தினர்களை வரவேற்று, சுத்தமான நீரைக் கொடுத்து, தன் கணவனின் கண்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, எளிய கஞ்சியையும் தேவாமிர்தமாகப் பரிமாறி அமைதியோடு குடும்பத்தை நடத்தினாள்; அந்தக் குடிசை முழுவதும் மகிழ்ச்சி பொங்கியது (இல்லதென் இல்லவள் மாண்பானால்). அடுத்ததாகச் சென்ற இரண்டாவது வீடு, நகரத்துப் பெருஞ்செல்வந்தர் தனகோடியின் அரண்மனை போன்ற வீடு; அங்கே ஏழெட்டுத் தங்கப் பெட்டகங்களும் வைர மாலைகளும் குவிந்து கிடந்தன; ஆனால் தனகோடியின் மனைவியோ அகங்காரத்தோடு வேலைக்காரர்களை அடித்து, கணவனை அசிங்கமாக ஏசி, வந்த விருந்தினர்களைத் துரத்தி, வீடெங்கும் கூச்சலிட்டுப் போர்க்களமாக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; தனகோடி மூலையில் தலையில் கைவைத்து அழுதுகொண்டிருந்தார் (இல்லவள் மாணாக்கடை உள்ளது என்). வரதப்பனார் மகனிடம் கேட்டார்: 'மகனே! இப்போது சொல்! நற்குணமிக்க மனைவி அமைந்துவிட்டால் அந்த எளிய குடிசையில் இல்லாத செல்வம் எதுவுமில்லை; ஆனால் நற்பண்பு இல்லாத பெண் மனைவியாக அமைந்துவிட்டால் அந்த தங்க மாளிகையிலேயே மிஞ்சி இருப்பதுதான் என்ன?' கார்த்திகேயன் வைர நகைகளை விட மனைவியின் நற்குணமே குடும்பத்தின் தலையாய செல்வம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 54Kural 54
கற்பென்னும் திண்மை பெண்ணிடம் இருந்தால்!
தூய ஒழுக்கம் அவளில் நிறைந்தால்!
அவளை விஞ்சிடும் செல்வம் வேறில்லை!
உலகில் அவளுக்கு நிகரில்லை!
• கற்பு என்னும் = ஒருமைப்பாடு மற்றும் தூய ஒழுக்க நெறி என்னும்
• திண்மை உண்டாகப் பெறின் = மன உறுதி ஒரு பெண்ணிடம் அமையப் பெற்றால்,
• பெண்ணின் = அத்தகைய பெருமைமிக்க பெண்ணை விட
• பெருந்தக்க யாவுள = உலகத்தில் மேலான சிறந்த செல்வம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வஞ்சகனின் பொன் மயக்கமும் கங்கம்மாளின் கற்பென்னும் இமயத்து மன உறுதியும்
போர்க்களத்திற்குச் சென்ற தன் கணவன் வேல்முருகன் திரும்பி வரப் பல மாதங்கள் தாமதமானதால், கிராமத்தில் தனித்திருந்த அவனது மனைவி கங்கம்மாள், வயல்களில் கூலி வேலை செய்து தன் குழந்தைகளைப் பாதுகாத்தாள். அவளது பேரழகையும் வறுமையையும் சாதகமாகப் பயன்படுத்த நினைத்த அவ்வூர் நிலக்கிழார் நீலமேகம், நள்ளிரவில் தன் பணியாள் மூலம் ஒரு கூடை நிறைய நவரத்தின மாலைகளையும், பொற்காசுகளையும், பட்டுச் சேலைகளையும் அனுப்பி வைத்து, 'நீ என் மாளிகைக்கு வந்தால் இந்தச் செல்வம் எல்லாம் உனக்கே சொந்தம்' என்று ஆசை காட்டினான். கங்கம்மாள் அந்தப் பொன் நகைகளைக் காலால் எட்டி உதைத்துத் தள்ளிவிட்டு, 'என் கணவன் வேல்முருகனின் அன்பும் நேர்மையும் தவிர, இந்த மூவுலகத்தின் பொன் மாளிகைகளும் எனக்குத் தூசியாகும்! இன்னொரு முறை என் வாசல் படியை மிதித்தால் அரிவாளால் வெட்டிப் போடுவேன்!' என்று சிங்கமெனக் கர்ஜித்து விரட்டினாள் (கற்பென்னும் திண்மை உண்டாகப் பெறின்)! சில வாரங்களில் போரிலிருந்து விழுப்புண்களோடு திரும்பிய வேல்முருகன், தன் மனைவியின் இமயமலை போன்ற ஒழுக்க உறுதியை அறிந்து ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தான். ஊர் மக்கள் கூடிப் போற்றினர்: 'கற்பு என்னும் இரும்பு போன்ற மன உறுதி ஒரு பெண்ணிடம் அமையப் பெற்றால், அவளை விடச் சிறந்த மேலான தெய்வீகப் பொக்கிஷம் இந்த அகிலத்தில் வேறு எதுவுமே இல்லை!' (பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள) என்று மெய்சிலிர்த்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 55Kural 55
தெய்வம் தொழாள் கொழுநனையே தொழுவாள்!
நாள்தோறும் அன்புடனே விழித்தெழுவாள்!
அவள் 'பெய்' என சொன்னால் மழை பெய்யுமே!
தூய்மைக்கு முன் இயற்கையும் பணியுமே!
• தெய்வம் தொழாஅள் = பிற தெய்வங்களைத் தனியே சென்று தொழாமல்,
• கொழுநன் = தன் கணவனையே சிறந்த துணையாக மதித்து
• தொழுது எழுவாள் = அன்பு கொண்டு தினமும் விழித்தெழும் கற்புடைய பெண்,
• பெய் என = 'மழையே பொழிவாயாக' என்று சொன்னாலும்,
• மழை பெய்யும் = அவளது தூய ஒழுக்க ஆற்றலுக்கு இயற்கையே கட்டுப்பட்டு மழை பொழியும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தீராத வறட்சியும் வாசுகி அம்மையாரின் தூய ஒருமைப்பாட்டுக்குக் கட்டுப்பட்ட மழையும்
தென்தமிழ்நாட்டின் ஒரு சிற்றூரில் தொடர்ந்து இரண்டு ஆண்டுகளாக ஒரு துளி மழைகூடப் பெய்யாமல் பூமி பிளந்து, பயிர்கள் கருகி, கிணறுகள் வற்றிப் பஞ்சம் கொடிய நஞ்சாகப் பரவியது; ஊர் மக்கள் கோவில்களில் யாகங்கள் செய்தும் மழை பொழியவில்லை. அந்த ஊரின் எளிய நெசவாளர் இல்லத்தில் வாழ்ந்த வாசுகி அம்மாள், வெளிவேடச் சடங்குகளில் ஈடுபடாமல், தன் கணவனின் அன்பையே இறைவனாக மதித்து, அவரது நலனையும் அறவழியையும் போற்றித் தினமும் விடியற்காலையில் விழித்தெழுந்து பணிவிடை செய்து வந்தாள் (தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்). ஒரு நாள் உச்சி வெயிலில், ஊரின் முதியவர்கள் தாகத்தால் நாக்கு வறண்டு, வாசுகியின் வீட்டு வாசலில் வந்து மயங்கி விழுந்தனர். ஊர் மக்கள் தவிப்பதைக் கண்டு உள்ளம் உருகிய வாசுகி, தன் கணவனின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கி அவரிடம் அனுமதி பெற்று, வீட்டு வாசலுக்கு வந்து, இரு கரங்களையும் மேலே உயர்த்தி, 'மேகங்களே! இந்த அப்பாவிக் குழந்தைகளின் பசி தீர, இப்போதே இந்த பூமியில் அமுத மழையைப் பொழியுங்கள்!' என்று உளமார வேண்டினாள் (பெய்யென). என்ன ஆச்சரியம்! நண்பகல் சுட்டெரித்த வெயில் வானத்தில் அடுத்த நொடியே காரிருள் சூழ்ந்து, குளிர்ந்த காற்று வீசி, பேரிடியோடு ஊரெங்கும் பெருமழை கொட்டித் தீர்த்தது! குளங்களும் ஏரிகளும் நிரம்பி வழிந்தன. ஊர் மக்கள் வாசுகி அம்மாளின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினர்: 'கணவனிடம் தூய அன்பும் கற்பொழுக்கமும் கொண்டு வாழும் ஒரு பெண்ணின் ஆன்மத் தூய்மைக்கு இயற்கையின் மழையே கட்டுப்பட்டுப் பொழியும்!' (பெய்யெனப் பெய்யும் மழை) என்று தர்மத்தின் பேராற்றலை உணர்ந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 56Kural 56
பெண் எனப்படுவாள் தன்னைத் தானே காப்பாள்!
தன் கணவனை அன்போடு பேணிக் காப்பாள்!
குடும்பப் புகழையும் பெயரும் காப்பாள்!
சோர்வின்றி இக்கடமைகள் யாவும் காப்பாள்!
• தன் காத்து = தன் ஒழுக்க நெறியில் வழுவாமல் தன்னைப் பாதுகாத்து,
• தன் கொண்டான் பேணி = தன் கணவனின் உடல் மற்றும் மன நலன்களை அன்போடு பேணிப் பராமரித்து,
• தகை சான்ற சொல் காத்து = குடும்பத்திற்குரிய நற்புகழையும் நற்பெயரையும் களங்கமின்றிப் பாதுகாத்து,
• சோர்வு இலாள் = இல்லறக் கடமைகளில் சோர்வடையாமல் விழிப்புடன் வாழ்பவளே
• பெண் = சிறந்த பெண் ஆவாள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அனல் பறக்கும் கொல்லன் பட்டறையும் மரகதத்தின் சோர்வில்லா மாண்பும்
கிராமத்துக் கொல்லர் பட்டறையில், தகிக்கும் செம்பழுத்த இரும்பை ஓங்கி அடித்து ஏர்க்கலப்பைகளைச் செய்து வந்தார் முத்தன்; அவரது மனைவி மரகதம், தன் வாழ்நாளில் ஒரு நாளும் சோர்வடைந்ததே இல்லை. அவள் தன் கற்பொழுக்கத்தில் எந்தவிதக் கறையுமின்றித் தன்னைப் பாதுகாத்து வாழ்ந்தாள் (தற்காத்து); பகலில் கணவன் அனலில் வியர்த்துத் தளர்ந்து வரும்போது, சுடச்சுட மூலிகை நீரும், சத்தான உணவும் கொடுத்து, அவரது காயங்களுக்குப் பச்சிலை மருந்திற்றுக் குழந்தையைப் போலப் பராமரித்தாள் (தற்கொண்டாற் பேணி); பட்டறைக்கு வரும் வணிகர்களிடம் கனிவாகவும் கண்ணியமாகவும் பேசி, தன் குடும்பத்தின் நற்பெயருக்கு ஒரு சிறு அவப்பெயரும் வராதபடி தகைமை சான்ற நற்புகழைக் காத்தாள் (தகைசான்ற சொற்காத்து); எத்தனை வறுமையும் வேலைப் பளுவும் வந்தாலும் முகத்தில் சலிப்போ சோர்வோ காட்டாமல் விழிப்புடன் இல்லறத்தை நடத்தினாள் (சோர்விலாள்). அவளது பத்து வயது மகள் மீனா கேட்டாள்: 'அம்மா! நீங்கள் ஒருபோதும் களைப்படையாமல் எப்படி எல்லாவற்றையும் இத்தனை நேர்த்தியாகச் செய்கிறீர்கள்?' மரகதம் மகளின் கன்னத்தைத் தொட்டுச் சொன்னாள்: 'மகளே! ஒழுக்கத்தால் தன்னைக் காத்து, அன்பால் கணவனைப் பேணி, குடும்பத்தின் நற்பெயரைக் காத்துச் சோர்வின்றி உழைப்பதே பெண்மைக்குரிய மெய்யான பெருமை!' என்றாள். முத்தன் தன் மனைவியின் மாண்பைக் கண்டு நெகிழ்ந்து கைகூப்பினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 57Kural 57
மகளிரைச் சிறையிட்டுக் காப்பதனால் என்ன?
எள்ளளவும் பயனில்லை காப்பதனால் என்ன?
மன அடக்கத்தால் தன்னைத் தானே காப்பதுவே!
தலையாய காவலே எனத் திகழ்வதுவே!
• மகளிர் = பெண்களை
• சிறைகாக்கும் காப்பு = மதில்களாலும் கதவுகளாலும் சிறைவைத்துக் காக்கும் வெளிக்காவல்
• எவன் செய்யும் = என்ன பயனைத் தந்துவிடும்?
• நிறை காக்கும் காப்பே = பெண்கள் மன அடக்கம் மற்றும் ஒழுக்கத்தால் தங்களைத் தாமே காத்துக் கொள்ளும் சுயக்காவலே
• தலை = எல்லாவற்றிலும் முதன்மையான தலையாய காவலாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இரும்புப் பூட்டுகளும் மரகதத்தின் மன அடக்கம் என்னும் உன்னதக் காவலும்
சந்தேகப் புத்தி கொண்ட செல்வந்தர் ராமலிங்கம், தன் இளம் மனைவி சந்திரமதியை எங்கும் வெளியே செல்ல விடாமல், தன் மாளிகையைச் சுற்றி இருபது அடி உயரக் கருங்கல் மதில்களை எழுப்பி, இரும்புக் கதவுகளைப் பூட்டி, பத்து ஆயுதம் தாங்கிய காவலாளிகளை நிறுத்திச் சிறை வைத்திருந்தார்; ஆனால் சந்திரமதி அந்தக் கட்டுப்பாட்டை வெறுத்து, காவலாளிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்துவிட்டுத் தன் தோழிகளோடு வெளியே தப்பியோடி குடும்பத்தின் மானத்தை வீதியில் வீசினாள்! அதே ஊரில் வாழ்ந்த எளிய தையற்கலைஞர் முருகேசனோ, தன் மனைவி மரகதத்தின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்; அவர்களது வீட்டிற்கு உயரமான மதிலோ, காவலாளிகளோ, இரும்புப் பூட்டுகளோ கிடையாது; மரகதம் தினமும் கடைத்தெருவிற்கும் சந்தைக்கும் சென்று தையல் துணிகளை வாங்கி வந்தாள்; ஆயிரக்கணக்கான ஆடவர்கள் நடமாடும் நெரிசலான சந்தையிலும், தன் கற்பென்னும் மன அடக்கத்தையும் (நிறைகாக்கும் காப்பே தலை), குடும்பத்தின் கண்ணியத்தையும் கண்ணின் மணியெனப் பாதுகாத்து, ஒரு சிறு தவறும் நேராமல் தூய வாழ்க்கையை வாழ்ந்தாள்! ராமலிங்கம் தன் தவறை உணர்ந்து முருகேசனிடம் கேட்டார்: 'என் மாளிகையின் பத்து காவலாளிகளும் இரும்புப் பூட்டுகளும் காப்பாற்ற முடியாத குடும்பப் புகழை, உன் வீட்டில் ஒரு சிறு பூட்டுகூட இல்லாமல் எப்படிப் பாதுகாத்தாய்?' முருகேசன் புன்னகையோடு கூறினார்: 'ஐயா! பெண்களைச் சிறை வைத்துக் காவல் காக்கும் வெளிப்பாதுகாப்பால் எந்தப் பயனும் இல்லை (சிறைகாக்கும் காப்பெவன் செய்யும்); பெண்கள் தங்களின் மன அடக்கத்தாலும் தூய நல்லொழுக்கத்தாலும் தங்களைத் தாங்களே காத்துக் கொள்ளும் அகக் காவலே உலகத்தின் தலையாய பாதுகாப்பாகும்!' என்றார். ராமலிங்கம் தன் வீணான சந்தேகத்தை விட்டுவிட்டுத் திருந்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 58Kural 58
கணவனையே போற்றி வாழும் பெண்டிரே!
நற்பண்பினை எந்நாளும் பெற்றிடுவாரே!
தேவர் வாழும் அவ்வுலகிலும் அவரே!
பெருஞ்சிறப்பும் புகழும் பெறுவாரே!
• பெண்டிர் = இல்லறப் பெண்கள்
• பெற்றான் பெறின் = தம்மை மணந்துகொண்ட கணவனைப் போற்றி வாழும் நற்பண்பைப் பெற்றால்,
• புத்தேளிர் வாழும் உலகு = தேவர்கள் வாழ்கின்ற மேலுலகத்திலும்
• பெருஞ்சிறப்புப் பெறுவர் = அந்தத் தேவர்களாலேயே போற்றப்படும் பெரும் சிறப்பையும் புகழையும் அடைவார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாதநோயுற்ற கணவனும் தேவலோகமே வணங்கிய தமயந்தியின் அன்பின் தவமும்
கிராமத்து ஆசிரியர் சுந்தரத்தின் இரு கால்களும் திடீரென முடங்கிப் படுத்த படுக்கையானபோது, உறவினர்கள் அனைவரும் அவரை ஒரு சுமையாக நினைத்து ஒதுங்கிப் போயினர். ஆனால் அவரது மனைவி தமயந்தி அம்மாள், தன் கணவனை ஒரு குழந்தையைப் போலத் தாங்கினாள்; தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து கணவனின் உடலைத் துடைத்து, வேப்பிலை மருந்து பூசி, தன் கையாலேயே சுவையான உணவூட்டி, கணவனின் மனம் ஒரு துளிகூட வருந்தாதவாறு புன்னகையோடு இன்முகத்தோடு பணிவிடை செய்து பேணினாள் (பெற்றாற் பெறின்). இரவு வேளைகளில் கணவன் அயர்ந்து தூங்கிய பிறகே தான் உணவருந்தித் தியானத்தில் அமர்வாள். பல ஆண்டுகள் அவள் ஆற்றிய இந்தத் தன்னலமற்ற அன்பின் தியாகத்தை அவ்வழியே சென்ற பெரிய ஞானிகள் வியந்து பார்த்தனர். ஒரு நாள் சுந்தரனார் தன் மனைவியின் கண்களைப் பார்த்து, 'தமயந்தி! முடமான என்னை இத்தனை ஆண்டுகள் ஒரு தெய்வத்தைப் போலப் பேணி வளர்க்கிறாயே, உனக்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்யப் போகிறேன்?' என்று கண்ணீர் சிந்தினார். அப்போது அவ்வூருக்கு வந்த மகான் ஒருவர் கூறினார்: 'அம்மா! கணவனை அன்போடு போற்றிப் பேணும் இத்தகைய தெய்வீக இல்லற ஒழுக்கத்தைப் பெற்று வாழும் கற்புடைய பெண்கள், இந்த பூவுலகில் மட்டுமல்ல, விண்ணுலகத்துத் தேவர்கள் வாழும் மேலுலகிலும் கூட அத்தேவர்களாலேயே போற்றித் தலைவணங்கப்படும் மகா பெரும் புகழையும் பெருஞ்சிறப்பையும் பெறுவர்!' (புத்தேளிர் வாழும் உலகு பெருஞ்சிறப்புப் பெறுவர்) என்று ஆசீர்வதித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 59Kural 59
இகழ்ந்திடுவார் முன்னே ஆண்சிங்கம் போலே!
மனைவி புகழ்காக்கும் பண்பு இல்லார்க்கு!
குடும்பப் புகழ்காக்கும் துணை இல்லார்க்கு!
நிமிர்ந்த பெருநடை இல்லை அவர்க்கு!
• புகழ் புரிந்த = குடும்பத்திற்குரிய நற்புகழைக் காக்க விரும்பும்
• இல் இலோர்க்கு = நற்பண்புடைய மனைவி அமையாதவருக்கு,
• இகழ்வார் முன் = தம்மை இகழ்ந்து ஏளனம் பேசுவோர் முன்னிலையில்,
• ஏறு போல் = ஆண் சிங்கம் (அல்லது காளை) போல
• பீடு நடை இல்லை = கம்பீரமாகத் தலைநிமிர்ந்து நடக்கும் பெருமித நடை அமையாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஊர்ப் பஞ்சாயத்துச் சபையும் சிங்கமாய் நிமிர்ந்து நடந்த நேர்மையாளனின் கம்பீரமும்
கிராமத்து நெல் வியாபாரி வீரராகவனுக்கு எதிராக, பொறாமை பிடித்த கள்ளச் சந்தை வியாபாரிகள் கூட்டணி சேர்ந்து, 'வீரராகவனின் தானியக் கிடங்கில் திருட்டு நெல் இருக்கிறது' என்று ஊர்ப் பஞ்சாயத்துச் சபையில் பழி சுமத்தினர்; சபை முழுவதும் நூற்றுக்கணக்கான கிராம மக்கள் கூடி நின்று ஏளனமாகப் பார்த்தனர். வீரராகவன் சற்றும் அஞ்சாமல் சபையை நோக்கி நடந்து வந்தார்; அவரது தலையோ நெஞ்சோ ஒரு மில்லிமீட்டர்கூடக் குனியவில்லை; ஒரு கம்பீரமான ஆண் சிங்கத்தைப் போலப் பெருமித நடைபோட்டு மேடைக்கு வந்தார் (ஏறுபோல் பீடு நடை)! அதற்குக் காரணம், அவரது மனைவி பத்மாவதி, தன் வாழ்நாளில் ஒரு தானிய மணிகூட அநீதியாக வீட்டுக்குள் வராதபடி குடும்பத்தின் நற்புகழைக் கண்ணின் இமைபோலப் பாதுகாத்து வந்தவள் (புகழ்புரிந்த இல்); அவள் தன் கணவனின் கணக்கு நோட்டுகளையும், ஊர் அநாதைகளுக்குச் செய்த தானப் பட்டியலையும் சபையின் நடுவே வைத்து, எதிரிகளின் பொய் வழக்கை ஒரே நொடியில் தவிடு பொடியாக்கி ஊரறிய உண்மைக்கு வெற்றி தேடித் தந்தாள்! சபையோர் எழுந்து நின்று வீரராகவனைப் பாராட்டினர். அப்போது, கோடீஸ்வரனாக இருந்தும் தன் மனைவியின் கூடா ஒழுக்கத்தால் தலைகுனிந்து மூலையில் நின்ற சேட்டு தர்மசந்த் பெருமூச்சுடன் சொன்னான்: 'குடும்பத்தின் நற்புகழைக் காக்கும் சிறந்த மனைவியைப் பெறாத மனிதனால், தன்னை இகழ்ந்து ஏளனம் பேசுவோர் முன்னிலையில் ஒருபோதும் இப்படிச் சிங்கம்போல் தலைநிமிர்ந்து நடக்க முடியாது!' (புகழ்புரிந்த இல்லிலோர்க்கு இல்லை இகழ்வார்முன் ஏறுபோல் பீடு நடை) என்று மெய்ம்மொழிந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 60Kural 60
மனைவி நற்குணமே மங்கலமாகும்!
குடும்ப வாழ்விற்கு அது சிறப்பாகும்!
நன்மக்கள் பலரையும் பெறுவதாகும்!
அந்த வாழ்விற்கு நல்அணிகலனாகும்!
• மனை மாட்சி = மனைவியின் சிறந்த நற்குண நற்செயல்களே
• மங்கலம் என்ப = குடும்ப வாழ்க்கைக்கு மங்கலமான நன்மை என்று அறிஞர் கூறுவர்;
• மற்று அதன் = அந்த வாழ்க்கைக்கு மேலும் அழகு சேர்க்கும்
• நன்கலம் = மிகச் சிறந்த அணிகலனாவது
• நன்மக்கட் பேறு = நல்லொழுக்கமுடைய நற்பிள்ளைகளைப் பெறுவதேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொன்னகைகளை விஞ்சிய நல்ல மனைவியும் நற்குணப் பிள்ளைகளும்
நகரத்திலிருந்து கிராமத்திற்கு வந்த செல்வந்தர் ஜெயராமன், தன் மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டு, தன் பால்ய கால நண்பனான எளிய உழவர் சுப்பையாவின் வீட்டிற்கு விருந்தினராக வந்தார். ஜெயராமனின் மனைவியும் பிள்ளைகளும் கழுத்து நிறைய தங்க மாலைகளையும் நவரத்தின வளையல்களையும் அணிந்து பகட்டாகக் காட்சி தந்தனர்; ஆனால் ஜெயராமனின் பிள்ளைகள் சுப்பையாவின் குடிசையைக் கேலி செய்து, வீட்டுப் பெரியவர்களை அவமரியாதையாகப் பேசினர்! அப்போது சுப்பையாவின் மனைவி கல்யாணி அம்மாள், எளிய பருத்திப் புடவை அணிந்து, முகத்தில் தெய்வீகப் புன்னகையோடு விருந்தினர்களை வணங்கி உபசரித்தாள்; சுப்பையாவின் மூன்று பிள்ளைகளும் ஓடிவந்து ஜெயராமனின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கி, சுடுநீரும் வாழையிலையும் எடுத்து வைத்து, கனிவான வார்த்தைகளால் பணிவிடை செய்தனர்; அவர்களது நற்பண்பையும் கல்வியறிவையும் கண்டு ஜெயராமன் மெய்சிலிர்த்தார். ஜெயராமன் பெருமூச்சு விட்டுச் சொன்னார்: 'சுப்பையா! பொன்னும் மணியும் ஒரு வீட்டின் ஆபரணங்கள் அல்ல! உன் மனைவியின் இந்த அடக்கம், அன்பு, விருந்தோம்பல் என்ற நற்குணங்களே குடும்பத்தின் மங்கலமான மெய்யான நன்மை (மங்கலம் என்ப மனைமாட்சி)! அந்த நற்குணக் குடும்பத்திற்கு மேலும் அழகு சேர்க்கும் விலைமதிப்பற்ற அணிகலன் என்பது, உன் குழந்தைகளைப் போன்ற ஒழுக்க சீலர்களான நன்மக்களைப் பெற்றெடுத்திருப்பதே ஆகும்!' (மற்று அதன் நன்கலம் நன்மக்கட்பேறு) என்று போற்றினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.