திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 54

போர்க்களத்திற்குச் சென்ற தன் கணவன் வேல்முருகன் திரும்பி வரப் பல மாதங்கள் தாமதமானதால், கிராமத்தில் தனித்திருந்த அவனது மனைவி கங்கம்மாள், வயல்களில் கூலி வேலை செய்து தன் குழந்தைகளைப் பாதுகாத்தாள். அவளது பேரழகையும் வறுமையையும் சாதகமாகப் பயன்படுத்த நினைத்த அவ்வூர் நிலக்கிழார் நீலமேகம், நள்ளிரவில் தன் பணியாள் மூலம் ஒரு கூடை நிறைய நவரத்தின மாலைகளையும், பொற்காசுகளையும், பட்டுச் சேலைகளையும் அனுப்பி வைத்து, 'நீ என் மாளிகைக்கு வந்தால் இந்தச் செல்வம் எல்லாம் உனக்கே சொந்தம்' என்று ஆசை காட்டினான். கங்கம்மாள் அந்தப் பொன் நகைகளைக் காலால் எட்டி உதைத்துத் தள்ளிவிட்டு, 'என் கணவன் வேல்முருகனின் அன்பும் நேர்மையும் தவிர, இந்த மூவுலகத்தின் பொன் மாளிகைகளும் எனக்குத் தூசியாகும்! இன்னொரு முறை என் வாசல் படியை மிதித்தால் அரிவாளால் வெட்டிப் போடுவேன்!' என்று சிங்கமெனக் கர்ஜித்து விரட்டினாள் (கற்பென்னும் திண்மை உண்டாகப் பெறின்)! சில வாரங்களில் போரிலிருந்து விழுப்புண்களோடு திரும்பிய வேல்முருகன், தன் மனைவியின் இமயமலை போன்ற ஒழுக்க உறுதியை அறிந்து ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தான். ஊர் மக்கள் கூடிப் போற்றினர்: 'கற்பு என்னும் இரும்பு போன்ற மன உறுதி ஒரு பெண்ணிடம் அமையப் பெற்றால், அவளை விடச் சிறந்த மேலான தெய்வீகப் பொக்கிஷம் இந்த அகிலத்தில் வேறு எதுவுமே இல்லை!' (பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள) என்று மெய்சிலிர்த்தனர்!

When foot-soldier Velmurugan was deployed to distant border campaigns for over a year without returning word, his young wife Gangammal labored in the muddy paddy fields to feed their infant child in utter poverty. Seeking to exploit her vulnerability and exquisite grace, wealthy village feudal lord Neelamegam dispatched a servant at midnight bearing a lacquered chest filled with emerald necklaces, ruby bangles, and sacks of gold sovereigns, offering her a life of luxurious ease in his manor. Gangammal kicked the glittering jewels straight into the dirt with blazing indignation: Take your cursed gold and tell your master that the spotless honor of my husband's love is worth infinitely more than all the corrupt empires of the earth! Cross my threshold again and I shall strike you down with my sickle! (KaRpenum thiNmai uNdaagap peRin). Weeks later, when wounded Velmurugan returned home, he fell at his wife's feet weeping tears of boundless veneration. The township elders proclaimed: If a woman is anchored in such diamond-firm moral fortitude and uncompromising wifely fidelity, what greater, more sublime treasure does the entire universe possess? (PeNNin perundhakka yaavuLa).