திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 55

தென்தமிழ்நாட்டின் ஒரு சிற்றூரில் தொடர்ந்து இரண்டு ஆண்டுகளாக ஒரு துளி மழைகூடப் பெய்யாமல் பூமி பிளந்து, பயிர்கள் கருகி, கிணறுகள் வற்றிப் பஞ்சம் கொடிய நஞ்சாகப் பரவியது; ஊர் மக்கள் கோவில்களில் யாகங்கள் செய்தும் மழை பொழியவில்லை. அந்த ஊரின் எளிய நெசவாளர் இல்லத்தில் வாழ்ந்த வாசுகி அம்மாள், வெளிவேடச் சடங்குகளில் ஈடுபடாமல், தன் கணவனின் அன்பையே இறைவனாக மதித்து, அவரது நலனையும் அறவழியையும் போற்றித் தினமும் விடியற்காலையில் விழித்தெழுந்து பணிவிடை செய்து வந்தாள் (தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்). ஒரு நாள் உச்சி வெயிலில், ஊரின் முதியவர்கள் தாகத்தால் நாக்கு வறண்டு, வாசுகியின் வீட்டு வாசலில் வந்து மயங்கி விழுந்தனர். ஊர் மக்கள் தவிப்பதைக் கண்டு உள்ளம் உருகிய வாசுகி, தன் கணவனின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கி அவரிடம் அனுமதி பெற்று, வீட்டு வாசலுக்கு வந்து, இரு கரங்களையும் மேலே உயர்த்தி, 'மேகங்களே! இந்த அப்பாவிக் குழந்தைகளின் பசி தீர, இப்போதே இந்த பூமியில் அமுத மழையைப் பொழியுங்கள்!' என்று உளமார வேண்டினாள் (பெய்யென). என்ன ஆச்சரியம்! நண்பகல் சுட்டெரித்த வெயில் வானத்தில் அடுத்த நொடியே காரிருள் சூழ்ந்து, குளிர்ந்த காற்று வீசி, பேரிடியோடு ஊரெங்கும் பெருமழை கொட்டித் தீர்த்தது! குளங்களும் ஏரிகளும் நிரம்பி வழிந்தன. ஊர் மக்கள் வாசுகி அம்மாளின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினர்: 'கணவனிடம் தூய அன்பும் கற்பொழுக்கமும் கொண்டு வாழும் ஒரு பெண்ணின் ஆன்மத் தூய்மைக்கு இயற்கையின் மழையே கட்டுப்பட்டுப் பொழியும்!' (பெய்யெனப் பெய்யும் மழை) என்று தர்மத்தின் பேராற்றலை உணர்ந்தனர்!

In an agrarian river township, two unrelenting years of scorching drought cracked the black soil, withered the young paddy, and dried every stone cistern into alkaline dust. Lavish animal sacrifices and costly astrological rituals conducted by the temple priests failed to produce a single cloud. In a small mud-brick cottage at the village edge lived Vasuki, who engaged in no ostentatious rituals but lived in sublime, spotless harmony with her weaver husband, waking before dawn to seek his blessing and anchor her whole being in unswerving marital fidelity (Deivam thoazhaaL kozhunan thoazhudhezhhuvaaL). At blistering noon, several dehydrated elders and crying toddlers collapsed from heat exhaustion outside her gate. Heartbroken by their agony, Vasuki touched her husband's feet in silent prayer, stepped into the courtyard, and raising her bare arms toward the bronze heavens, uttered a quiet command: O clouds of heaven! Quench the thirst of these innocent souls and pour your life-giving waters upon this earth! (Peyyena). In an instant, the skies turned midnight black, cool monsoon winds roared through the neem trees, and torrents of torrential rain drenched the parched earth, refilling reservoirs before dusk. Falling to their knees in veneration, the villagers proclaimed: Even the majestic elements of nature and the heavenly rains instantly obey the word of a chaste woman whose soul is anchored in spotless marital love! (Peyyenap peyyum mazhai).