திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 53

மணப்பருவத்தை அடைந்த இளைஞன் கார்த்திகேயன், தன் தந்தை முதியவர் வரதப்பனாரிடம் வந்து, 'அப்பா! எனக்கு வரன் பார்க்கும்போது, பெண் வீட்டாரிடம் பெரும் நிலபுலன்களும் வைர நகைகளும் அதிகம் உள்ளதா என்று பார்த்துப் பேசவா?' என்று கேட்டான். தந்தை புன்னகைத்து, அவனை அவ்வூரில் இருந்த இரண்டு வீடுகளுக்கு அழைத்துச் சென்றார். முதல் வீடு, கூலி உழவர் கந்தசாமியின் சிறிய குடிசை; அங்கே கந்தசாமியின் மனைவி மரகதம், இன்முகத்தோடு விருந்தினர்களை வரவேற்று, சுத்தமான நீரைக் கொடுத்து, தன் கணவனின் கண்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, எளிய கஞ்சியையும் தேவாமிர்தமாகப் பரிமாறி அமைதியோடு குடும்பத்தை நடத்தினாள்; அந்தக் குடிசை முழுவதும் மகிழ்ச்சி பொங்கியது (இல்லதென் இல்லவள் மாண்பானால்). அடுத்ததாகச் சென்ற இரண்டாவது வீடு, நகரத்துப் பெருஞ்செல்வந்தர் தனகோடியின் அரண்மனை போன்ற வீடு; அங்கே ஏழெட்டுத் தங்கப் பெட்டகங்களும் வைர மாலைகளும் குவிந்து கிடந்தன; ஆனால் தனகோடியின் மனைவியோ அகங்காரத்தோடு வேலைக்காரர்களை அடித்து, கணவனை அசிங்கமாக ஏசி, வந்த விருந்தினர்களைத் துரத்தி, வீடெங்கும் கூச்சலிட்டுப் போர்க்களமாக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; தனகோடி மூலையில் தலையில் கைவைத்து அழுதுகொண்டிருந்தார் (இல்லவள் மாணாக்கடை உள்ளது என்). வரதப்பனார் மகனிடம் கேட்டார்: 'மகனே! இப்போது சொல்! நற்குணமிக்க மனைவி அமைந்துவிட்டால் அந்த எளிய குடிசையில் இல்லாத செல்வம் எதுவுமில்லை; ஆனால் நற்பண்பு இல்லாத பெண் மனைவியாக அமைந்துவிட்டால் அந்த தங்க மாளிகையிலேயே மிஞ்சி இருப்பதுதான் என்ன?' கார்த்திகேயன் வைர நகைகளை விட மனைவியின் நற்குணமே குடும்பத்தின் தலையாய செல்வம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்!

Approaching marriageable age, young Karthikeyan asked his wise father Varadhappan: Father, when arranging my bridal alliance, should we prioritize finding a family possessing vast agricultural estates, gold chests, and diamond dowries? Instead of answering in words, Varadhappan took his son to two distinct homes in the township. First, they visited the modest clay cottage of wage-laborer Kandasamy: his wife Maragadham welcomed them with radiant grace, washed their dusty feet with fragrant water, shared an affectionate glance with her husband, and served simple hot millet gruel that tasted like divine nectar amidst boundless laughter and tranquility (Illadhen illavaL maaNbaanaal). Next, they visited the opulent mansion of multi-millionaire Dhanakoti: though chests overflowed with jewels and silver bullion, Dhanakoti's ill-tempered, arrogant wife screamed foul curses at the servants, humiliated her husband in public, and hurled porcelain cups across the marble hall while Dhanakoti sat weeping in a dark corner (IllavaL maaNaakkadai uLLadhen). Varadhappan turned to his son: Tell me, Karthikeyan! If a woman of spotless noble virtue reigns over a humble home, what true treasure is lacking in that household? But if she lacks virtue, what of real value remains in a palace of gold? Karthikeyan bowed in deep enlightenment.