திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

செல்வம் சேருவதற்குக் காரணமான நல்விதி கூடிவரும் போது ஒருவனுக்குத் தளராத கடின உழைப்பும் முயற்சியும் உண்டாகும்; மாறாகச் செல்வம் அழியக்கூடிய விதி நேரும் போது, அவனிடம் அறியாமையால் சோம்பலும் அலட்சியமும் உண்டாகும்.

• கைப்பொருள் ஆகு ஊழால் = ஒருவனுக்குச் செல்வம் சேருவதற்குக் காரணமான நல்விதி (ஆக்கும் ஊழ்) செயல்படும் போது,

• அசைவு இன்மை தோன்றும் = அவனிடம் சோர்வில்லாத அயர்வற்ற கடின உழைப்பும் முயற்சியும் உண்டாகும்;

• போகு ஊழால் = அவனிடமுள்ள செல்வம் அழிவதற்குக் காரணமான தீவிதி (போக்கும் ஊழ்) செயல்படும் போது,

• மடி தோன்றும் = அவனது உள்ளத்தில் சோம்பலும் மறதியும் அலட்சியமும் உண்டாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

விடியலின் சுறுசுறுப்பும் வீழ்ச்சியின் சோம்பலும்The dawn of tireless drive and the creeping indolence of loss

நெசவுத் தொழில் செய்த சகோதரர்களில் மூத்தவனான தாரகன், ஒரு காலத்தில் சுறுசுறுப்பாக இருந்தான்; ஆனால் அவனது செல்வம் அழியும் காலம் வந்தபோது, காரணம் புரியாமல் அவனிடம் சோம்பலும், பகல் தூக்கமும், தறியைப் பராமரிக்காத அலட்சியமும் குடியேறின; பட்டு நூல்கள் எலிகளால் கடிக்கப்பட்டுப் பாழாகின; வாடிக்கையாளர்கள் அவனை விட்டு விலகியதால் கடனில் மூழ்கினான். அதே நேரத்தில் அவனது இளைய தம்பி செல்வனிடம், அவனுக்குச் செல்வம் சேரும் காலம் வந்ததால், வியக்கத்தக்க சுறுசுறுப்பும் ஊக்கமும் தானாகப் பிறந்தது; விடியற்காலை மூன்று மணிக்கே எழுந்து புதிய வண்ணப் பட்டு நெசவுகளைச் செய்தான்; பெருவணிகர்கள் அவனது வீடு தேடி வந்து பொற்காசுகளைக் கொடுத்து ஆடைகளை வாங்கிச் சென்றனர். ஊர்ப் பெரியவர் இருவரையும் பார்த்து விளக்கினார்: ஒருவனுக்குச் செல்வம் சேரும் நல்லூழ் கூடிவரும் போது தளராத அயர்வற்ற முயற்சி தானாகத் தோன்றும்; அவனது செல்வம் அழியும் தீயூழ் நேரும் போதோ சோம்பலும் மறதியும் அவனது புத்தியை மறைத்துவிடும் என்றார்.

Two brothers inherited adjoining silk handloom workshops. The elder, Tharagan, had once been diligent; yet when his season of financial decline was ordained, an inexplicable lethargy seized his faculties. He overslept well past noon, procrastinated on loom repairs, and neglected warped threads, allowing moths to ruin his silk spools until patrons abandoned him in bankruptcy. Simultaneously, as the season of financial prosperity dawned for his younger brother Selvan, an unstoppable surge of vigor and industrious focus gripped the young man. Rising before the morning star at three o'clock, Selvan invented innovative border weaves, working tirelessly at the shuttles while royal merchants queued at his door with bags of gold. Observing them, a wise elder remarked: When destiny ordains the flowering of wealth, tireless industry and unflinching effort naturally ignite the soul; but when destiny ordains the dissipation of fortune, crippling indolence and careless neglect cloud the mind.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

செல்வ இழப்புக்குரிய தீவிதி வரும் போது சிறந்த அறிவாளியின் புத்தியும் மழுங்கிப் பேதைமையாகிவிடும்; செல்வம் சேருவதற்குரிய நல்விதி கூடிவரும் போதோ சாதாரண மனிதனின் அறிவும் விரிவடைந்து சிறந்து விளங்கும்.

• இழவு ஊழ் = செல்வத்தை இழப்பதற்குக் காரணமான தீவிதி வந்து சேரும் போது,

• அறிவு பேதைப் படுக்கும் = எப்பேர்ப்பட்ட கூரிய அறிவுடைய மனிதனின் புத்தியையும் அது பேதைமையாக்கி மழுங்கச் செய்யும்;

• ஆகல் ஊழ் உற்றக்கடை = செல்வம் பெருகக்கூடிய நல்விதி வந்து சேரும் போதோ,

• அறிவு அகற்றும் = எளிய மனிதனின் அறிவையும் அது பல மடங்கு விரிவடையச் செய்து உயர்த்தும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

கணக்காயரின் மழுங்கிய புத்தியும் உழவனின் கூரிய விவேகமும்The clouded intellect of the scholar and the inspired wisdom of the peasant

தலைமைக் கணக்காயர் ஜெயசீலன், பல நூல்களைக் கற்ற கூரிய அறிவாளி; ஆனால் அவருக்குச் செல்வ இழப்புக்குரிய தீவிதி வந்தபோது, நண்பர்கள் எச்சரித்தும் கேளாமல், கடலில் மூழ்கியதாகக் கூறப்பட்ட ஒரு போலி கப்பல் வணிகத்தில் தன் வாழ்நாள் சேமிப்பு முழுவதையும் முதலீடு செய்து அத்தனை பணத்தையும் இழந்து முட்டாளாக நின்றார். அதே நேரத்தில், கல்வி அறிவற்ற எளிய உழவர் மருதனோ, தனக்குச் செல்வம் கூடும் நல்லூழ் வந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாகக் கூரிய விவேகம் பெற்றுச் செயல்பட்டார்; வரவிருந்த பஞ்சத்தை முன்கூட்டியே உணர்ந்து தானியங்களைப் பதப்படுத்தி, மாற்றுப் பயிர்களை விதைத்துப் பெருஞ்செல்வம் ஈட்டி ஊரையே காப்பாற்றினார். அரசர் இருவரின் நிலையையும் கண்டு வியந்து கூறினார்: இழப்புக்குரிய விதி வரும் போது எப்பேர்ப்பட்ட அறிவாளியின் புத்தியும் பேதைமையாகி விடுகிறது; செல்வம் சேருவதற்குரிய நல்விதி கூடிவரும் போதோ எளிய மனிதனின் அறிவும் விரிவடைந்து அற்புதமாகச் செயல்படுகிறது என்பதை மெய்யாகக் கண்டோம் என்றார்.

Chief treasurer Jayaseelan was renowned across the realm for his brilliant acumen in finance and mathematics. Yet when his karmic season of financial ruin arrived, an unaccountable cloud enveloped his keen intellect. Despite the earnest warnings of his closest friends, he poured his entire life's fortune into a fraudulent maritime salvage scheme, signing away his deeds in sheer, uncharacteristic foolishness. Simultaneously, an illiterate peasant farmer named Marudhan, entering his karmic season of prosperity, was blessed with sudden, extraordinary strategic clarity. Anticipating a drought unpredicted by court astrologers, Marudhan sealed his grain surplus in lime-treated subterranean silos and sowed hardy drought-resistant pulses, reaping a massive harvest that saved the entire district and brought him vast wealth. The king remarked: Behold the power of destiny! The fate that ordains loss turns the keenest scholar's wisdom into foolishness; while the fate that ordains gain blesses even a simple, humble soul with expansive foresight.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

எவ்வளவு நுட்பமான தத்துவ நூல்களை ஒருவர் கற்றிருந்தாலும், முடிவெடுக்கும் நேரத்தில் அவரது ஊழ்வினைப் பயனால் ஏற்படும் இயல்பான விதியின் அறிவே மேலோங்கி நிற்கும்.

• நுண்ணிய நூல் பல கற்பினும் = மிக நுட்பமான அறிவை ஊட்டக்கூடிய பல சிறந்த சாஸ்திர நூல்களை ஒருவன் கற்றிருந்த போதிலும்,

• மற்றும் = முடிவெடுக்கும் முக்கியமான நேரத்தில்,

• தன் உண்மை அறிவே மிகும் = அவனது ஊழ்வினைப் பயனால் உண்டான இயல்பான அறிவே (விதிக்குரிய அறிவே) மேலோங்கி நிற்கும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

அரசியல் சாஸ்திர ஏடுகளும் விதியின் முடிவும்Treatises of statecraft and the supreme rule of destiny

அரசவை ஆலோசகர் சோமதேவன், அர்த்த சாஸ்திரம், ராஜநீதி, தந்திர வித்தைகள் போன்ற மிக நுட்பமான பல நூல்களைக் கற்றறிந்த மாபெரும் மேதை; பல இளவரசர்களுக்கு ராஜதந்திரப் பாடங்களை அவர் கற்றுக் கொடுத்தார். ஆனால் அவருக்கு வீழ்ச்சிக்குரிய காலம் வந்தபோது, எல்லைப்புறத்தில் எதிரிப் படைகள் சூழ்ந்த ஒரு முக்கியமான இரவில், தான் முப்பது ஆண்டுகளாகக் கற்ற அத்தனை சாஸ்திர விதிகளையும் மறந்து, ஒரு துரோகியின் இனிமையான பொய் வார்த்தைகளை நம்பி அரண்மனைக் கோட்டை வாசலைத் திறந்துவிட உத்தரவிட்டார்; விளைவாக எதிரிகளால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு சிறைக் கூடத்தில் அடைக்கப்பட்டார். அங்கே தன் மடமையை எண்ணி வருந்திய சோமதேவன் உணர்ந்தார்: மனிதன் எவ்வளவு நுட்பமான அரிய நூல்களைக் கற்றிருந்தாலும், முடிவெடுக்கும் முக்கியமான நேரத்தில் அவனது ஊழ்வினைக்கு ஏற்ப உள்ளத்தில் எழும் இயல்பான அறிவே மேலோங்கி நிற்கும்; விதியின் அழுத்தத்தை வெல்லக் கற்ற கல்வியால் மட்டும் இயலாது என்பதை அனுபவத்தில் உணர்ந்தார்.

Royal strategic counselor Somadevan was renowned for memorizing colossal libraries of ancient statecraft, military treatises, and diplomatic stratagems, mentoring crown princes on battlefield psychology for over three decades. Yet, when his ordained karmic hour of downfall arrived during a critical border siege, an inexplicable mental blindness overtook him. Completely ignoring every tactical doctrine he had taught for thirty years, he placed naive trust in the flattering promises of a known double-agent, ordering the outer fortress gates unlatched at midnight. Ambushed and chained in a subterranean dungeon by morning, Somadevan reflected with profound humility upon his ruin: Though a man be deeply versed in manifold subtle learning, in the critical hour of reckoning, his innate karmic intellect ordained by destiny will overpower all learned treatises and gain supremacy.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஊழின் காரணமாக உலகத்தின் இயல்பு இரு வேறுபட்டதாக இருக்கிறது; பொருட்செல்வம் பெறுவதற்குரிய விதி வேறு, மெய்ஞான அறிவும் விவேகமும் பெறுவதற்குரிய விதி வேறாகும் (இரண்டும் ஒருவரிடமே அமைவது அரிது).

• உலகத்து இயற்கை = இவ்வுலகில் ஊழ்வினை செயல்படும் தன்மையானது

• இரு வேறு = இரண்டு முற்றிலும் வேறுபட்ட வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது;

• திரு வேறு = ஒருவன் பொருட்செல்வம் உடையவனாக வாழ்வது ஒரு தனி விதியாகும்;

• தெள்ளியர் ஆதலும் வேறு = தெளிந்த மெய்ஞான அறிவும் விவேகமும் உடையவனாக வாழ்வது மற்றொரு தனி விதியாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பொற்காசுகளின் குவியலும் புலவரின் மெய்ஞான ஒளியும்The heaps of gold coins and the radiant light of wisdom

நிலக்கிழார் வைரவன், ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களையும் பொன் பெட்டகங்களையும் வைத்திருந்தான்; ஆனால் அவனுக்கு ஓர் எளிய செய்யுளைப் புரிந்து கொள்ளும் அறிவோ, மெய்ஞான உணர்வோ சிறிதும் இல்லை; அவனது நடத்தை முரட்டுத்தனமாக இருந்தது. அதே ஊரில் ஒரு பழைய ஓலைக் குடிசையில் வாழ்ந்த புலவர் ஞானமுத்துவோ, உண்ண உணவின்றி வறுமையில் வாடினாலும், அரசர்களும் வியந்து போற்றும் ஒப்பற்ற மெய்ஞான அறிவும், உலகிற்கு வழிகாட்டும் கவிதை நயமும் கொண்டிருந்தார். ஊர் மக்கள் அரசனிடம், 'அறிவற்ற வைரவனிடம் இத்தனை செல்வமும், பேரறிவாளியான ஞானமுத்துவிடம் வறுமையும் இருப்பது ஏன்' என்று கேட்டனர். அரசவை ஞானி விளக்கினார்: மக்களே! உலகத்தில் விதியின் அமைப்பு இரு வேறுபட்ட வகைகளாக இயங்குகிறது; ஒருவன் பொருட்செல்வம் உடையவனாக வாழ்வது ஒரு தனி விதி; மற்றொருவன் தெளிந்த மெய்ஞான அறிவும் விவேகமும் உடையவனாக வாழ்வது வேறு ஒரு தனி விதியாகும்; இரண்டும் ஒருவரிடமே அமைவது அரிது என்றார். மக்கள் விதியின் இருவகைப் போக்கைப் புரிந்து கொண்டனர்.

Feudal magnate Vairavan possessed thousands of fertile paddy acres, granaries overflowing with rice, and iron vaults bulging with gold; yet his mind was coarse, unrefined, and utterly incapable of comprehending poetry, philosophy, or spiritual truth. In the same township, living in a dilapidated mud hut with patched robes, scholar Gnanamuthu owned barely a handful of millets, yet his mind was an ocean of brilliant metaphysical insight, authoring profound epics that kings memorized for guidance. Puzzled by this stark contrast, citizens asked why gold flowed to the ignorant while the enlightened lived in poverty. The court sage explained with serene perspective: Good people, two-fold is the karmic ordination of this world: the destiny that grants material fortune is one distinct stream, while the destiny that grants radiant wisdom and intellectual clarity is an entirely different stream. Rarely do both converge upon the same mortal. Judge not wisdom by sacks of coins, nor wealth by insight.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

செல்வத்தை ஈட்ட முயலும் போது, இழப்புக்குரிய விதியிருந்தால் சாதகமான நல்ல சூழ்நிலைகளும் கூட நஷ்டத்தைத் தரும் தீமையாக மாறும்; செல்வம் பெருகும் நல்விதியிருந்தால் சாதகமற்ற சூழ்நிலைகளும் கூட லாபத்தைத் தரும் நன்மையாக மாறும்.

• செல்வம் செயற்கு = ஒருவன் செல்வத்தை ஈட்டிப் பெருக்குவதற்கு முயலும் போது,

• நல்லவை எல்லாம் = நல்ல காலம், சிறந்த இடம், சரியான திட்டங்கள் என அமைந்த நன்மையான சூழ்நிலைகளும் கூட

• தீயவாம் = இழப்புக்குரிய விதியினால் கேடாய் முடிந்து நஷ்டத்தைத் தரும்;

• தீயவும் = மாறாகச் சாதகமற்ற சூழல்களும், தவறான முடிவுகளும் கூட

• நல்லவாம் = ஆக்கத்திற்குரிய நல்விதியினால் லாபகரமாக மாறி வெற்றியைத் தரும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

கல் கிடங்கின் நஷ்டமும் கரட்டுத் தானியத்தின் பொன் லாபமும்The ruined grain vault and the unexpected fortune of coarse millets

தானிய வியாபாரி சதானந்தன், சரியான சந்தைக் காலத்தைக் கணித்து, பலத்த கல் கிடங்கை வாடகைக்கு எடுத்து, விலையுயர்ந்த முதல் தரக் கோதுமையை வாங்கிப் பதுக்கினான்; ஆனால் அவனது செல்வ இழப்புக்குரிய விதி குறுக்கிட்டதால், எதிர்பாராத நிலத்தடி நீர்க் கசிவு ஏற்பட்டு அவனது கோதுமை மூட்டைகள் அனைத்தும் அழுகிப் பெரும் நஷ்டத்தைச் சந்தித்தான். அதே நேரத்தில் மற்றொரு வியாபாரியான முகுந்தன், தவறான கணக்கீட்டால் யாரும் விரும்பாத காய்ந்த கரட்டு வரகுத் தானியங்களை வாங்கி, மழைக் காலத்தில் கசிவுள்ள கொட்டகையில் போட்டு வைத்திருந்தான்; தன் முட்டாள்தனத்தை எண்ணி வருந்தினான்; ஆனால் அதே வாரத்தில் பக்கத்து நாட்டில் கடும் பஞ்சம் ஏற்பட, வரகுத் தானியங்களுக்குப் பொன்னை விட அதிக மவுசு ஏற்பட்டு, முகுந்தன் ஒரே இரவில் லட்சாதிபதியானான். சந்தைத் தலைவர் வியந்து கூறினார்: விதியின் வல்லமையைப் பாருங்கள்; இழப்புக்குரிய விதியிருந்தால் சரியான நல்ல திட்டங்களும் நஷ்டத்தைத் தரும்; ஆக்கத்திற்குரிய நல்விதியிருந்தால் தவறான முடிவுகளும் கூட லாபகரமான நன்மையாக மாறும் என்றார்.

Meticulous grain merchant Sathananthan planned his venture with textbook perfection—leasing a fortified granite storehouse during optimal market season and stocking premium-grade pearl wheat. Yet because his ordained karmic cycle was one of financial loss, an undetected subterranean spring cracked the stone foundation, flooding the silos and rotting every sack of wheat into putrid waste. Meanwhile, a competitor named Mukunthan made a clumsy commercial blunder, mistakenly purchasing hundreds of sacks of dry, coarse millets that local townspeople refused to eat. Despairing over his foolish purchase as rain threatened his leaky thatch shed, Mukunthan cursed his luck. Suddenly, an unexpected famine struck the neighboring principality, causing border traders to purchase his coarse millets for ten times their weight in pure silver, transforming Mukunthan into a wealthy merchant overnight. The guildmaster observed: In the pursuit of wealth, when ill fate reigns, the most favorable plans turn to bitter ruin; but when good fortune is ordained, even clumsy blunders turn into golden success.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

விதியினால் தமக்கு உரிமையில்லாத பொருள்கள் எவ்வளவு கண்ணும் கருத்துமாகக் காத்தாலும் நிலைக்காமல் போய்விடும்; விதியினால் தமக்குரிய பொருள்கள் வெளியே கொண்டுபோய் வீசினாலும் கூட தம்மை விட்டு விலகிப் போகாது.

• பால் அல்ல = ஊழ்வினைப் பயனால் தமக்கு உரிமை இல்லாத பொருள்கள்,

• பரியினும் ஆகாவாம் = எவ்வளவு வருந்திப் பாதுகாத்தாலும் தம்மிடம் நிலைத்து நிற்காமல் அழிந்துபோகும்;

• தம = மாறாக ஊழால் தமக்குரியதாக விதிக்கப்பட்ட பொருள்களோ,

• உய்த்துச் சொரியினும் = தாமே வலிய வெளியே கொண்டு போய்க் கொட்டி வீசினாலும் கூட

• போகா = தம்மைக் கைவிட்டு விலகிப் போகாது (மீண்டும் தமக்கே வந்து சேரும்).

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூன்று பூட்டுப் பெட்டகமும் தூக்கி வீசிய நீலமணியும்The triple-locked iron chest and the discarded sapphire

செல்வந்தர் தனபாலன், விதிப்படி தனக்கு உரிமையில்லாத ஒரு விலைமதிப்பற்ற நீல மாணிக்கக் கல்லை அடைந்து, அதை மூன்று இரும்புப் பெட்டகங்களுக்குள் வைத்து, வாள் ஏந்திய காவலாளிகளை நிறுத்தி இரவும் பகலும் பாதுகாத்தான்; ஆனால் திடீரென ஏற்பட்ட நிலச்சரிவில் மாளிகையின் தரை பிளந்து, அந்தப் பெட்டகம் ஆற்று வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு மறைந்தது. பல மைல்கள் தொலைவில் ஆற்றில் மீன்பிடித்த ஏழை மீனவன் கதிரவன் வலையில் அந்த நீலக்கல் சிக்கியது; இது ஏதோ சாதாரணக் கூழாங்கல் என்று நினைத்து அதை இரண்டு முறை வெளியே தூக்கி வீசினான்; ஆனாலும் அவனது குழந்தைகள் அதை விளையாட்டுப் பொருளாக மீண்டும் வீட்டுக்குள் எடுத்து வந்தனர்; பின்னர் நகைக்கடைக்காரர் அதைப் பரிசோதித்து, அது கோடிக்கணக்கான பொன் மதிப்புள்ள அரிய நீல மாணிக்கம் என்று கூறி கதிரவனை மாபெரும் பணக்காரனாக்கினார். ஊர்ப் பெரியவர் வியந்து கூறினார்: விதியால் தமக்கு உரிமையில்லாத பொருள் எவ்வளவு கண்ணும்கருத்துமாகப் பூட்டி வைத்தாலும் நிலைக்காது; விதியால் தமக்குரிய பொருளோ எங்கே கொண்டுபோய் வீசினாலும் நம்மை விட்டுப் போகாது என்றார்.

Wealthy merchant Dhanapalan acquired a rare, uncut blue star sapphire that was not destined to be his through karmic right. Obsessed with securing it, he sealed the gem inside triple-locked iron safes and stationed twenty armed guards around the perimeter day and night. Yet during a midnight cloudburst, a sudden sinkhole ruptured the foundation, washing the safe into a swollen underground torrent. Miles downstream, an impoverished fisherman named Kathiravan hauled up the muddy stone in his casting net. Assuming it was merely a heavy river pebble, he hurled it into the mud flats twice; yet each time, his playing children fetched it back to use as a game marker. When an imperial lapidary examined the stone, he identified it as the peerless star sapphire, paying Kathiravan a royal fortune in gold. The village elder observed: Things not ordained to be yours will vanish though guarded behind iron vaults; while things destined to be yours by fate will never depart, even if hurled away into the river.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

முயன்று கோடிக்கணக்கான செல்வங்களைச் சேர்த்து வைத்திருந்தாலும், அவரவர் வினைப்பயனுக்கு ஏற்ப இறைவன் விதித்த அளவின்படி மட்டுமே அதை அனுபவிக்க முடியுமே தவிர, தன் இஷ்டப்படி அனுபவித்து மகிழ முடியாது.

• கோடி தொகுத்தார்க்கும் = கடினமாக முயன்று பல கோடிக்கணக்கான செல்வங்களைச் சேர்த்து வைத்திருப்பவர்க்கும் கூட,

• வகுத்தான் = அவரவர் முற்பிறவி வினைப்பயனுக்கு ஏற்ப வகுத்துத் தரும் இறைவன் (ஊழ் விதி)

• வகுத்த வகையல்லால் = நியமித்த அளவின்படி அன்றி,

• துய்த்தல் அரிது = தம் விருப்பப்படி அந்தச் செல்வத்தை அனுபவித்து மகிழ்வது இயலாத ஒன்றாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

அறுசுவை விருந்தும் உப்பில்லாக் கஞ்சியும்The sixty-four royal dishes and the bowl of unsalted gruel

பெரு வணிகர் சோமசுந்தரம், பல ஆண்டுகள் இரவும் பகலும் பாடுபட்டுக் கோடிக்கணக்கான பொற்காசுகளைச் சேர்த்து வைத்தார்; அறுசுவை உணவுகளைத் தன் விருப்பப்படி உண்டு மகிழ வேண்டும் என்று ஐந்து தேசத்து தலைசிறந்த சமையல் கலைஞர்களை வரவழைத்து, அறுபத்து நான்கு வகையான நெய் பலகாரங்களையும் அறுசுவை உணவுகளையும் பெரிய மேஜையில் அடுக்கச் செய்தார். ஆனால் உணவை வாயில் வைக்கும் விநாடியில், அவருக்குத் திடீரெனக் கடுமையான குடல் புண்ணும் சர்க்கரை நோயும் வந்து தாக்கின; அரச மருத்துவர் வந்து பரிசோதித்து, 'நீங்கள் நெய், இனிப்பு, உப்பு, மசாலா எதையும் தொடக்கூடாது; உப்பில்லாத வடிகஞ்சியை மட்டுமே ஒரு சிறிய கிண்ணத்தில் அருந்த வேண்டும்' என்று கட்டளையிட்டார். ஆயிரக்கணக்கான பொன் மதிப்புள்ள அறுசுவை உணவுகள் மேஜையில் வீணாகக் கிடக்க, உப்பில்லாக் கஞ்சியைக் குடித்த சோமசுந்தரம் கண்ணீரோடு உணர்ந்தார்: மனிதன் கோடிக்கணக்கான பொருளைக் குவித்து வைத்திருந்தாலும், இறைவன் விதித்த அளவின்படி மட்டுமே அதை அனுபவிக்க முடியுமே தவிர, தன் விருப்பப்படி அனுபவிக்க முடியாது என்ற விதியின் உண்மையை உணர்ந்தார்.

Amassing millions of gold coins through decades of ruthless commerce, merchant magnate Somasundaram boasted that he would indulge his senses in unprecedented luxury. He commissioned royal master chefs from five neighboring kingdoms to prepare an extravagant sixty-four-dish banquet laden with spiced meats, pistachio-stuffed sweets, and clarified butter delicacies served on solid gold platters. Yet as he raised the first morsel to his lips, acute gastric convulsions and severe diabetic inflammation struck him down. The imperial physician delivered an uncompromising verdict: You cannot touch butter, spices, sweets, or salt; a single cup of unsalted, strained barley gruel is all your stomach can endure. Gazing upon tables overflowing with untouched feasts, weeping Somasundaram realized: Though a man amasses crores upon crores through endless exertion, he can enjoy only what the Divine Ordainer of Destiny has apportioned to his karmic lot, and not a single grain more according to his own whims.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

அனுபவிப்பதற்கு உடைமைகள் ஏதுமில்லாத ஏழைகள் எளிதில் துறவறம் மேற்கொண்டு முக்தி அடைந்துவிடுவர்; ஆனால் அவர்கள் அனுபவிக்க வேண்டிய விதிப்படியான துன்பங்கள் அவர்களை வாட்டி வதைத்து அனுபவிக்க வைக்காமல் விட்டால் அல்லவா அது நடக்கும்!

• துப்புரவு இல்லார் = அனுபவிப்பதற்குரிய உலகப் பொருட்கள் ஏதுமில்லாத ஏழைகள்,

• துறப்பார் = எப்போதோ உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து துறவறம் பூண்டு முக்தி அடைந்திருப்பார்கள்;

• உறற்பால = ஆனால் அவர்கள் முற்பிறவியில் செய்த வினைகளின் பயனாக அனுபவிக்க வேண்டிய துன்பங்கள்

• ஊட்டா கழியும் எனின் = அவர்களை வாட்டி வதைத்து அனுபவிக்க வைக்காமல் விட்டு விலகுமானால் (ஆனால் விதி அவர்களை விடுவதில்லை).

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

ஏழையின் தவ விருப்பமும் விடாது துரத்திய வினைகளும்The pauper's desire for penance and the relentless pursuit of karma

கூலித் தொழிலாளி மாடனிடம் நிலமோ, வீடோ, நகைகளோ எதுவும் இல்லை; 'என்னிடம் எந்த உலக உடைமைகளும் இல்லை, நான் ஏன் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து முனிவரைப் போலத் துறவறம் பூண்டு அமைதி பெறக்கூடாது' என்று எண்ணினான்; ஆனால் அவன் துறவியாக அமர நினைத்த போதெல்லாம், எதிர்பாராத பழைய கடன் கொடுத்தவர்கள் வந்து அடித்தனர்; தங்கியிருந்த குடிசை இடிந்து கால் முறிந்தது; கொடும் காய்ச்சல் வந்து வாட்டியது; அவனால் அமைதியாகத் தவம் செய்யவே முடியவில்லை. அவன் வருத்தத்தோடு கானகத்து முனிவரிடம் கேட்டான்: 'சுவாமி! எந்த உடைமையும் இல்லாத நான் ஏன் அமைதியாகத் துறவறம் பெற முடியவில்லை?' முனிவர் புன்னகையோடு விளக்கினார்: மாடனே! உன்னிடம் உலகப் பொருட்கள் இல்லை என்றாலும், முற்பிறவியில் நீ செய்த வினைகளின் பயனாக அனுபவிக்க வேண்டிய துன்பங்கள் இன்னும் மீதம் இருக்கின்றன; அந்த விதியின் துன்பங்கள் உன்னை வாட்டி வதைத்து அனுபவிக்க வைக்காமல் விட்டால் அல்லவா நீ துறவறம் பெற முடியும்! உடைமையற்ற ஏழைகள் கூட எப்போதோ துறவிகள் ஆகியிருப்பார்கள், விதியின் துன்பங்கள் அவர்களை விடுவதில்லை என்றார்.

Destitute laborer Madan owned neither land, gold, nor kin. Looking at his empty pockets, he thought: I have zero possessions binding me to this world; why should I not simply sit beneath a tree like an enlightened sage and attain peace through ascetic renunciation? Yet whenever he attempted to settle into meditative seclusion, relentless predestined misfortunes struck him down: forgotten creditors dragged him before magistrates, a collapsing barn beam shattered his leg requiring months of agonizing traction, and recurring fevers racked his body, making quiet meditation impossible. Despairing, he asked an ascetic: Master, owning nothing, why cannot I attain the peace of renunciation? The ascetic explained: Madan, though you own no material wealth, you still carry unexhausted karmic debts from former lives that destiny must extract through bodily suffering. The destitute would easily renounce the world and attain merit, if only predestined karmic afflictions spared them from suffering their appointed dues.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நல்வினை வரும் போது அதனை விரும்பி ஏற்று மகிழ்ச்சி அடையும் மனிதர்கள், அதற்கு மாறாகத் தீவினை வரும் போது மட்டும் கலங்கித் துயரப்படுவது ஏன்? (முற்பிறவியில் தாமே செய்த வினைகளின் பயன் என்பதால் இரண்டையுமே சமநோக்குடன் ஏற்க வேண்டும்).

• நன்று ஆங்கால் = நல்வினைப் பயனால் இன்பமும் நன்மைகளும் கூடிவரும் போது,

• நல்லவாக் காண்பவர் = அவற்றை விரும்பி ஏற்று மகிழ்ச்சியோடு அனுபவிக்கின்ற மனிதர்கள்,

• அன்று ஆங்கால் = தீவினைப் பயனால் அதற்கு மாறாகத் துன்பமும் இழப்பும் நேரும் போது,

• அல்லற்படுவது எவன் = அதையும் தன் வினைப்பயன் என்று ஏற்காமல் வருந்திக் கலங்குவது ஏன்? (இரண்டையுமே சமமாக ஏற்க வேண்டும்).

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

செழிப்பின் கொண்டாட்டமும் வறட்சியின் கண்ணீரும்The festival of harvest and the bitter tears of drought

பழத்தோட்டத்து உழவர் வரதன், பருவமழை பெய்து மாமரங்கள் இனிப்பான பழங்களை அள்ளித் தந்த காலத்தில், மகிழ்ச்சியோடு மேளதாளங்கள் முழங்க விருந்து வைத்து, 'இது எனக்குரிய நல்ல காலம்' என்று கொண்டாடினான். ஆனால் மூன்று ஆண்டுகள் கழித்துக் கடுமையான வறட்சி ஏற்பட்டு கிணறுகள் வற்றி மாமரங்கள் கருகிய போது, நெஞ்சில் அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுது, 'கடவுளே! எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த அநீதி' என்று விதியைப் பழித்தான். அப்போது அவ்வழியே வந்த முதிய ஞானி அவனைக் கனிவோடு பார்த்து வினவினார்: வரதா! நல்வினை விளையும் போது அதனை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்று அனுபவித்தாய்; ஆனால் அதற்கு மாறாகத் தீவினைப் பலன் வரும் போது மட்டும் மனம் கலங்கித் துயரப்படுவது ஏன்? நன்மையும் தீமையும் உன்னுடைய முற்பிறவிச் செயல்களின் விளைவே ஆகும்; இன்பத்தை ஏற்றுக் கொண்ட உன் உள்ளம், துன்பத்தையும் அதே மனப்பக்குவத்தோடு சமநோக்குடன் தாங்கிக் கொள்ளப் பழக வேண்டும் என்றார். வரதன் தன் அறியாமை நீங்கி அமைதி பெற்றான்.

Orchardist Varadhan celebrated joyously whenever abundant seasonal rains yielded bumper harvests of sweet Alphonso mangoes, hosting lavish feasts to the sound of temple drums, proudly embracing his good fortune. But three years later, when an unyielding drought parched the underground springs and withered his orchard boughs, Varadhan tore his garments, beating his chest in bitter grief while cursing heaven for treating him with unfair cruelty. Observing his unbalanced sorrow, a venerable sage spoke with soothing wisdom: Varadhan, when positive karma brought lush harvests, you welcomed every fruit as your sweet and rightful due without protest. Why then do you despair and rage in bitterness now that the bitter cycle of negative karma delivers its appointed fruit? Both joy and sorrow are the self-sown fruits of your own past deeds. Cultivate an unshakeable equanimity that accepts adversity with the same steady grace with which you received prosperity. Humbled, Varadhan regained his composure.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

முற்பிறவி வினைப்பயனாக வரும் விதியை விட மிகுந்த ஆற்றல் வாய்ந்தது உலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை; அந்த விதியைத் தடுப்பதற்கு மனிதன் வேறு பல உபாயங்களைத் திட்டமிட்டாலும், அந்த உபாயத்தின் வழியிலேயே விதி முந்தி வந்து நின்று தன் வலிமையைக் காட்டும்.

• ஊழின் = அவரவர் முற்பிறவி வினைப்பயனாக வரும் விதியை விட

• பெருவலி யா உள = மிகுந்த வலிமையுடைய ஆற்றல்கள் இவ்வுலகில் வேறு எவை இருக்கின்றன?

• மற்று ஒன்று சூழினும் = அந்த விதியைத் தடுப்பதற்காக ஒருவன் வேறு ஏதாவது உபாயத்தைத் திட்டமிட்டாலும் கூட,

• தான் முந்துறும் = அந்த உபாயத்தின் வழியாகவே அந்த விதி அவனுக்கு முன்பாக வந்து நின்று தன் பலனைத் தரும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

தப்பிக்கும் சுரங்கப் பாதையும் முந்தி நின்ற விதியும்The escape tunnel and the beforehand arrival of destiny

அரசர் புஷ்பதத்தன், பௌர்ணமி நன்னாளில் தன் முற்பிறவி வினைப்பயனால் ஒரு மதம் பிடித்த காட்டு யானையால் ஆபத்து நேரிடும் என்று அரச ஜோதிடரால் எச்சரிக்கப்பட்டார்; விதியை ஏமாற்றி விட வேண்டும் என்று திட்டமிட்ட மன்னர், நகரை விட்டு விலகி, நூறு மைல் தொலைவிலுள்ள அடர்ந்த மலைக்குகையின் இரும்பு அறைக்குள் ரகசியச் சுரங்கப் பாதை வழியே சென்று பதுங்கிக் கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்டார். ஆனால் அதே இரவில் வேடர்களால் துரத்தப்பட்ட ஒரு மதம் பிடித்த காட்டு யானை, தப்பி ஓடி வந்து அந்த மலைக்குகையின் இரும்பு வாசலைத் தன் தந்தங்களால் முட்டி உடைத்து மன்னனின் முன்னே வந்து ஆவேசமாக நின்றது; மெய்க்காவலர்கள் கடைசி விநாடியில் வந்து யானையை மயக்க ஊசி செலுத்தி மன்னனைக் காப்பாற்றினர். நடுநடுங்கித் தரையில் விழுந்த மன்னன் வணங்கிப் பாடினார்: விதியை விட மிகுந்த ஆற்றல் வாய்ந்தது இந்த உலகில் வேறு என்ன இருக்கிறது? விதியைத் தவிர்க்க நான் திட்டமிட்டு ஓடிய அதே ரகசியக் குகைப் பாதையிலேயே, விதி எனக்கு முன்பாகவே வந்து நின்று தன் வலிமையைக் காட்டிவிட்டது என்று விதியின் பெருவலியைப் போற்றினார்.

Warned by court astrologers that an impending karmic affliction would manifest on the full moon night through an enraged wild elephant, King Pushpadathan resolved to outwit destiny through sheer human ingenuity. Disguising himself, he slipped through a secret subterranean escape tunnel, traveling a hundred miles away to seal himself inside an iron-gated cavern nestled high in a secluded mountain ravine. Yet on that exact midnight, hunters in the adjacent forest startled an enraged rogue tusker; fleeing blindly into the ravine, the maddened beast battered its tusks against the cavern's iron gate, shattering the bars and cornering the terrified monarch! Only the swift arrival of trackers with sleep darts spared the king's life. Trembling upon the cavern floor, the humbled king proclaimed: What power in all creation possesses such supreme strength as Destiny? To evade its grasp, I devised a hundred-mile secret tunnel, yet destiny arrived beforehand and used my very escape sanctuary to confront me!

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.