திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 376

செல்வந்தர் தனபாலன், விதிப்படி தனக்கு உரிமையில்லாத ஒரு விலைமதிப்பற்ற நீல மாணிக்கக் கல்லை அடைந்து, அதை மூன்று இரும்புப் பெட்டகங்களுக்குள் வைத்து, வாள் ஏந்திய காவலாளிகளை நிறுத்தி இரவும் பகலும் பாதுகாத்தான்; ஆனால் திடீரென ஏற்பட்ட நிலச்சரிவில் மாளிகையின் தரை பிளந்து, அந்தப் பெட்டகம் ஆற்று வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு மறைந்தது. பல மைல்கள் தொலைவில் ஆற்றில் மீன்பிடித்த ஏழை மீனவன் கதிரவன் வலையில் அந்த நீலக்கல் சிக்கியது; இது ஏதோ சாதாரணக் கூழாங்கல் என்று நினைத்து அதை இரண்டு முறை வெளியே தூக்கி வீசினான்; ஆனாலும் அவனது குழந்தைகள் அதை விளையாட்டுப் பொருளாக மீண்டும் வீட்டுக்குள் எடுத்து வந்தனர்; பின்னர் நகைக்கடைக்காரர் அதைப் பரிசோதித்து, அது கோடிக்கணக்கான பொன் மதிப்புள்ள அரிய நீல மாணிக்கம் என்று கூறி கதிரவனை மாபெரும் பணக்காரனாக்கினார். ஊர்ப் பெரியவர் வியந்து கூறினார்: விதியால் தமக்கு உரிமையில்லாத பொருள் எவ்வளவு கண்ணும்கருத்துமாகப் பூட்டி வைத்தாலும் நிலைக்காது; விதியால் தமக்குரிய பொருளோ எங்கே கொண்டுபோய் வீசினாலும் நம்மை விட்டுப் போகாது என்றார்.

Wealthy merchant Dhanapalan acquired a rare, uncut blue star sapphire that was not destined to be his through karmic right. Obsessed with securing it, he sealed the gem inside triple-locked iron safes and stationed twenty armed guards around the perimeter day and night. Yet during a midnight cloudburst, a sudden sinkhole ruptured the foundation, washing the safe into a swollen underground torrent. Miles downstream, an impoverished fisherman named Kathiravan hauled up the muddy stone in his casting net. Assuming it was merely a heavy river pebble, he hurled it into the mud flats twice; yet each time, his playing children fetched it back to use as a game marker. When an imperial lapidary examined the stone, he identified it as the peerless star sapphire, paying Kathiravan a royal fortune in gold. The village elder observed: Things not ordained to be yours will vanish though guarded behind iron vaults; while things destined to be yours by fate will never depart, even if hurled away into the river.