குறள் 871Kural 871
பகை என்று சொல்லப்படும் நற்பண்பற்ற கொடிய தீமையை, ஒருவன் வேடிக்கைக்காகவோ பொழுதுபோக்கு விளையாட்டாகவோகூட மனதில் விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது.
• பகைஎன்னும் பண்பிலதனை = பகை எனப்படும் நற்குணமற்ற கொடிய தீமையை,
• ஒருவன் நகையேயும் வேண்டற்பாற்றன்று = ஒருவன் விளையாட்டாகக்கூட விரும்பக் கூடாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காவிரி ஆற்றங்கரை அறுவடைத் திருவிழாவும் விளையாட்டுப் பகையால் முப்பது ஆண்டு கால குடும்ப நட்பை இழந்த இரு விவசாய இளைஞர்களும்
திருவையாற்றின் காவிரி படுகையில், மூன்று தலைமுறைகளாக அடுத்தடுத்த நெல்வயல்களை உழுது, வாய்க்கால் நீரையும் வீட்டு இன்ப துன்பங்களையும் ஒன்றாகப் பகிர்ந்து வாழ்ந்துவந்தன உழவர் குடும்பங்கள்; அவ்விரு குடும்பங்களின் இளைஞர்களான வேலனும் ரத்தினமும் சிறுவயது முதல் நகமும் சதையுமாகப் பழகி வந்தனர். ஊர் பொங்கல் திருவிழா மாட்டுவண்டிப் பந்தயத்தில், வேடிக்கைக்காக ரத்தினத்தின் வண்டியைச் சற்றே இடித்துக் குறும்பு செய்தார் வேலன்; அதில் ரத்தினத்தின் தோள்பட்டையில் காயம்படவே, விளையாட்டுச் சிரிப்பு கசப்பான பகையாக மாறியது. தவறை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்காமல் 'விளையாட்டுக்குத்தானே செய்தேன்' என்று வேலன் எள்ளி நகையாட, கோபமடைந்த ரத்தினம் வேலனின் நாற்றுப்பாவிற்குச் செல்லும் வாய்க்கால் மடையை இரவில் அடைத்து பழிவாங்கத் தொடங்கினான்; சிறு கிண்டலில் தொடங்கிய பகைமை, வரப்புத் தகராறாகவும் காவல் வழக்கு விசாரணையாகவும் முற்றி, முப்பது ஆண்டு காலப் பெருநட்பு தகர்ந்து இரு குடும்பங்களும் பேசாமல் நடுத்தெருவில் பிரிந்து நின்றன. பஞ்சாயத்துத் திண்ணையில் இருவரின் தந்தையரும் தலைகுனிந்து அழுவதைக் கண்ட மூத்த பெரியவர் பெரியண்ணன், 'தம்பிகளே! பகை என்று சொல்லப்படும் நற்பண்பற்ற நச்சுத் தீமையை (பகைஎன்னும் பண்பிலதனை), ஒரு மனிதன் வேடிக்கையாகவோ விளையாட்டாகவோகூட மனதில் ஒருபோதும் விரும்பிக் கையில் எடுக்கக்கூடாது (ஒருவன் நகையேயும் வேண்டற்பாற்றன்று); விளையாட்டாக மூட்டிய சிறு பொறி இன்று தலைமுறை அன்பையே சுட்டெரித்துவிட்டதே!' என்று உணர்த்தினார். இருவரும் கண்ணீர் மல்கத் தழுவிக்கொண்டு தங்கள் தவறை உணர்ந்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 872Kural 872
வில்லை ஏராகக் கொண்டு போரிடும் ஆயுத வீரர்களோடு பகை கொண்டாலும்கூடத் தப்பித்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால் நுண்ணிய அறிவும் சொல்லாற்றலும் கொண்ட அறிஞர்களோடு ஒருபோதும் பகைமை கொள்ளக் கூடாது.
• வில்லேர் உழவர் பகைகொளினும் = வில்லை ஏராகக் கொண்ட வீரரோடு பகைத்தாலும்,
• கொள்ளற்க சொல்லேர் உழவர் பகை = சொல்லை ஏராகக் கொண்ட அறிஞரோடு ஒருபோதும் பகை கொள்ளாதே.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
உறையூர் அவை மண்டபமும் வில்லேந்திய படைவீரர்களைப் பகைப்பதை விட அறநெறி சான்றோரைப் பகைத்து அழிந்த மன்னரும்
உறையூரின் குறுநில மன்னன் குலசேகரன், பல்லாயிரக்கணக்கான வில்வீரர்களைக் கொண்ட பெரும்படையால் எல்லைப் போர்களில் பல எதிரிகளை வீழ்த்திய செருக்கில் வாழ்ந்து வந்தான்; கொடிய பஞ்ச காலத்தில் ஏழை மக்களிடம் கொடூரமாக வரி வசூலித்த அவனது கொடுங்கோன்மையை எதிர்த்து, நல்லறிவும் வாய்மையும் மிக்க மூத்த புலவர் மருத்துவநார் அவையில் நின்று அறவுரை கூறினார். ஆனால் குலசேகரனோ, 'ஆயிரம் அம்புகளை ஏவும் வில்வீரர்களையே நான் புறமுதுகிடச் செய்தவன்; எழுத்தாணியை மட்டும் பிடிக்கும் இந்தக் கிழவனால் என்னை என்ன செய்ய முடியும்?' என்று ஆணவத்தோடு சிரித்துப் புலவரை அவமதித்து அவையிலிருந்து விரட்டினான். ஆனால், மன்னனின் கொடுமைகளையும் அநீதியையும் தோலுரித்துக் காட்டிப் புலவர் இயற்றிய அறச்சொல் பாடல்கள் நாடு முழுவதும் மக்களிடமும் அண்டை நாட்டு அரசர்களிடமும் தீயாய்ப் பரவின; வணிகர்கள் வரிசெலுத்த மறுத்தனர், படைகள் அவனைக் கைவிட்டன, அண்டை மன்னர்கள் அவனோடு இருந்த நட்பை முறித்துக்கொண்டனர்; ஒரு துளி ரத்தம் சிந்தாமல் அவனது ஆட்சி அடியோடு கவிழ்ந்தது. நாட்டை இழந்து காட்டில் தஞ்சம் புகுந்த குலசேகரனுக்கு மூத்த படைத்தலைவர் வீரபத்திரன், 'குலசேகரா! வில்லை ஏராகக் கொண்டு போர்க்களத்தை உழும் படைவீரர்களின் பகையைக்கூட ஒருவன் துணிந்து ஏற்கலாம் (வில்லேர் உழவர் பகைகொளினும்); ஆனால், சொல்லை ஏராகக் கொண்டு அறத்தை விதைக்கும் அறிவுச் சான்றோர்களின் பகையை ஒருபோதும் தேடிக்கொள்ளக் கூடாது!' (கொள்ளற்க சொல்லேர் உழவர் பகை) என்று உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 873Kural 873
சுற்றமும் துணையுமின்றித் தான் தனியாக நின்றுகொண்டு, பலருடைய பகையைத் தேடிக் கொள்பவன், பித்துப் பிடித்த பைத்தியக்காரர்களை விடவும் அறிவற்ற பெரும் மூடனாவான்.
• தமியனாய்ப் பல்லார் பகைகொள்பவன் = துணையற்றுத் தனித்து நின்று பலரைப் பகைப்பவன்,
• ஏமுற்றவரினும் ஏழை = பித்துப் பிடித்தாரை விடவும் அறிவிலியாவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நாகப்பட்டினம் மிளகு வணிகச் சந்தையும் துணையற்ற நிலையில் பல பெரும் வணிகர்களைப் பகைத்துப் பிச்சைக்காரனான கர்வமுள்ள இளம் வணிகன் குணசேகரனும்
நாகப்பட்டினத் துறைமுகத்தில், தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு மிளகு வணிகக் கிடங்கைப் பொறுப்பேற்ற இளம் வணிகன் குணசேகரன், எந்தவொரு துணைப்பலமும் கூட்டுப்பணியும் இன்றித் தனியொருவனாக நின்றான்; ஆயினும் தன் செல்வச் செருக்கால், சந்தையின் அனுபவம் வாய்ந்த மூத்த வணிகர்களை அவமதித்து நயவஞ்சகமாகப் பலரையும் ஒரே நேரத்தில் பகைத்துக்கொண்டான். படகோட்டிகள் சங்கத்தோடு ஒப்பந்தத்தை மீறிச் சண்டையிட்டான்; கிடங்குச் சங்கத்தாரை எள்ளி நகையாடினான்; துறைமுக அளவையாளர்களிடம் வன்மத்தை வளர்த்துக்கொண்டான் (தான்பலராய்ப் பகைகொண்டான்). துணையற்ற ஒருவன் பலரை ஒரே நேரத்தில் பகைத்ததன் விளைவாக, படகோட்டிகள் அவனது மிளகு மூட்டைகளை ஏற்ற மறுத்தனர்; கிடங்குச் சங்கம் அவனது சரக்குகளைப் பறிமுதல் செய்தது; ஒரே மாதத்தில் ஐந்து தரப்பிலிருந்தும் வழக்குகள் பாய்ந்து, மழையில் நனைந்த மிளகு அழுகி, ஒரு காசும் இன்றி நடுத்தெருவில் பிச்சைக்காரனாக நின்றான் குணசேகரன். கோவில் திண்ணையில் பரிதாபமாக அழுத அவனிடம் மூத்த வணிகர் சதாசிவம், 'குணசேகரா! தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் துணையேதும் இல்லாத தனிமனிதனாக இருந்தும் (தமியனாய்), பலரை ஒரே நேரத்தில் பகைத்துக்கொள்ளும் ஒருவன் (தான்பலராய்ப் பகைகொள்பவன்), பித்துப் பிடித்துத் தன் நினைவை இழந்த பைத்தியக்காரனைவிடவும் மிகவும் அறிவிலியும் இரங்கத்தக்க மூடனுமாவான்!' (ஏமுற்றவரினும் ஏழை) என்று உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 874Kural 874
பகைமையையும் தனக்கு நல்நட்பாக மாற்றிக்கொண்டு நல்லுறவோடு வாழும் உயர்ந்த பண்பாளனின் பெருந்தன்மைக்குள் இந்த உலகமே நிலைபெற்று வாழ்கிறது.
• பகைநட்பாக் கொண்டொழுகும் பண்புடையாளன் = பகையை நட்பாக்கிப் பழகும் பண்பாளனின்,
• தகைமைக்கண் தங்கிற்றுலகு = பெருந்தன்மைக்குள் இவ்வுலகமே நிலைபெறுகிறது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிறுமலை மலையடிவார நாடும் இருபது ஆண்டு கால போர்ப் பகையை மாற்றிப் பரம்பரை எதிரியை உயிர்த் தோழனாக்கிய மன்னர் மாறவர்மனின் பெருந்தன்மையும்
சிறுமலை அடிவாரத்தில் அமைந்த சிறுமலை நாட்டை ஆண்ட குறுநில மன்னர் மாறவர்மனுக்கும், அண்டை நாட்டு மலைத்தலைவர் சிங்கராசுவிற்கும் இடையே நீர்நிலைப் பங்கீட்டிற்காக இருபது ஆண்டுகளாகப் பழிவாங்கும் கொடிய போர்கள் நடந்து வந்தன. ஒரு கோடைகாலத்தில், சிங்கராசுவின் கோட்டையை நிலச்சரிவு தாக்கி மக்களும் கால்நடைகளும் உணவின்றிச் சிக்கிய வேளையில், எதிரியின் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தித் தாக்காமல், ஐம்பது தானிய வண்டிகளையும் மருந்துகளையும் கொண்டு நேரில் சென்று சிங்கராசுவின் மக்களைக் காப்பாற்றினார் மாறவர்மன்; மாறவர்மனின் நிகரற்ற கருணையையும் பெருந்தன்மையையும் கண்டு மனம் உருகிய சிங்கராசு, தன் வாளைக் கீழே எறிந்துவிட்டு மாறவர்மனின் மார்போடு தழுவி அழுது மன்னிப்புக் கேட்டான்; அன்று முதல் இரு நாடுகளும் பிரித்தறிய முடியாத உயிர்த்தோழர்களாயின. போர்க்களக் கூடாரத்தில் இரு தலைவர்களும் சகோதரர்களாய் அமர்ந்திருந்த காட்சியைக் கண்ட மூத்த அமைச்சர் ராமநாதன், 'படை பலத்தால் எதிரிகளை அழிப்பது சாதாரண வலிமை; ஆனால், பரம்பரைப் பகையையும் நெஞ்சார நட்பாக மாற்றி அமைதியோடு வாழ்வது என்பது (பகையை நட்பாக்கி வாழ்தல்), ஒரு மனிதனின் பரந்த உள்ளத்தில் திகழும் மிகச் சிறந்த தலைசிறந்த பேராற்றலாகும்!' (அகனுடைய ஆற்றலின் மாண்டதுடைத்து) என்று நெகிழ்ந்து போற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 875Kural 875
தனக்கு உதவத் துணையின்றி, எதிர்ப்போரோ இரண்டு தரப்பாகி, தான் மட்டும் தனியாக இருக்கும் இக்கட்டான சூழலில், அந்த இரு பகைவர்களுள் ஒருவனைத் தனக்கு இனிய நல்நட்பாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.
• தன்துணை இன்றால் பகையிரண்டால் தானொருவன் = துணையின்றிப் பகையோ இரண்டாகித் தான் தனியானால்,
• இன்துணையாக் கொள்கவற்றின் ஒன்று = அவ்விரு பகையுள் ஒன்றை இனிய நட்பாக்கிக் கொள்க.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கொல்லிமலை ஏலக்காய் சந்தையும் துணையற்ற சூழலில் இரு பெரும் போட்டி வணிகர்களுள் ஒருவரை நட்பாக்கி வாழ்ந்த இளம் விவசாயி சோமுவும்
கொல்லிமலையின் பனி படர்ந்த சந்தையில், உயர்தரப் பச்சை ஏலக்காயை விளைவித்துத் தனியொருவனாக விற்பனை செய்ய வந்த இளம் பழங்குடி விவசாயி சோமுவிற்கு, துணைநிற்க எந்தப் பணக்கார ஆதரவாளரும் இல்லை; இந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, மலையடிவார மாட்டுவண்டிப் போக்குவரத்து உரிமையாளர் நாகப்பனும், சமவெளி ஏற்றுமதிப் பெருவணிகர் செல்லத்துரையும் ஒன்றிணைந்து சோமுவின் ஏலக்காயை யாரும் வாங்கவிடாமல் முடக்கி அவனை அழிக்கத் திட்டமிட்டனர் (பகை இரண்டால்). இரு பெரும் பகைவர்களை ஒரே நேரத்தில் எதிர்த்து வெல்ல முடியாது என்பதை உணர்ந்த சோமு, நள்ளிரவில் நாகப்பனைத் தனியாகச் சந்தித்துப் போக்குவரத்து லாபத்தில் பங்கு தருவதாக உறுதியளித்ததுடன், செல்லத்துரை நாகப்பனுக்குச் செய்யும் கணக்கு மோசடிகளையும் ஆதாரத்தோடு நிரூபித்துக் காட்டினான்; உண்மை உணர்ந்த நாகப்பன் கூட்டணியை முறித்துக்கொண்டு சோமுவுடன் கைகோர்த்தான் (ஆனாங்கு ஒன்றாக முடித்தான்). போக்குவரத்து பலம் கிடைத்தவுடன் செல்லத்துரையின் சூழ்ச்சி முறியடிக்கப்பட்டு சோமுவின் ஏலக்காய் அதிக விலைக்கு விற்றுத் தீர்ந்தது; அவனது விவேகத்தைக் கண்ட மூத்த வழிகாட்டி கந்தன், 'சோமு! தனக்கு ஆதரவான துணைப்பலம் எதுவும் இல்லாத நிலையில் இரண்டு பகைவர்கள் ஒருசேர எதிர்த்து வந்தால் (தனாதுணை இன்றால் பகை இரண்டால்), அவ்விரு பகைவர்களுள் ஒருவனைத் தன் வசப்படுத்தித் துணையாக்கிக் கொண்டு மற்றவனை வெல்ல வேண்டும்!' (தான்ஒருவன் ஆனாங்கு ஒன்றாக முடித்து) என்று பாராட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 876Kural 876
ஒருவரைப் பற்றி முன்பே ஆராய்ந்து நம்பியிருந்தாலும் நம்பாவிட்டாலும், தனக்கு ஒரு துன்பமும் நெருக்கடியும் வந்த காலத்தில், அவரை அளவுக்கு மீறி நம்பிக் கூடாமலும் பகைத்து விலக்காமலும் நடுநிலையாக விட்டு வைக்க வேண்டும்.
• தேறினும் தேறாவிடினும் = ஒருவரை முன்பே நம்பியிருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும்,
• அழிவின்கண் தேறான் பகாஅன் விடல் = நெருக்கடிக் காலத்தில் அவரைச் சேர்க்காமலும் விலக்காமலும் நடுநிலையாக வைக்க வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
திருவாரூர் எல்லையோரக் கோட்டையும் கடும் பஞ்சக் காலத்தில் அண்டை நாட்டு மன்னனைச் சேர்க்காமலும் பகைக்காமலும் காத்த முதலமைச்சர் சுந்தரனாரும்
திருவாரூரின் எல்லையோரக் கோட்டையில், கடும் வறட்சியால் தானியக் களஞ்சியங்கள் காலியாகித் தலைமைக் கப்பற்படையும் வடக்கே சென்றிருந்த இக்கட்டான நேரத்தில் (அழிவின்கண்), சந்தர்ப்பவாதியான அண்டை நாட்டு மன்னன் விக்கிரமன் தன் படைகளை உதவி என்ற பெயரில் கோட்டைக்குள் அனுப்ப முன்வந்தான். இளம் இளவரசன் அவனைப் பகைத்து உடனே போர்பிரகடனம் செய்யத் துடித்தான்; கருவூல அதிகாரியோ அவனை முழுமையாக நம்பிக் கோட்டைக் கதவுகளைத் திறந்துவிடத் துடித்தார்; ஆனால், முதுபெரும் முதலமைச்சர் சுந்தரனார் அவ்விரு வழிகளையும் தவிர்த்தார்; விக்கிரமனை முழுமையாக நம்பிக் கோட்டைக்குள் அனுமதித்தால் அவன் அரியணையைக் கைப்பற்றிவிடுவான் என்பதால் அவனை நம்பவும் இல்லை (தேறான்); அதேநேரத்தில், பஞ்ச காலத்தில் அவனை வெளிப்படையாக அவமதித்துப் போரைத் தொடங்குவது பேரழிவைத் தரும் என்பதால் அவனைப் பகைக்கவும் இல்லை (பகாஅன்). எல்லை நதிக்கரையில் விக்கிரமனை மரியாதையோடு சந்தித்து, தானியங்களை மட்டும் வாங்கி விலைகொடுத்து அனுப்பி, கோட்டைக் காவலைப் பலப்படுத்தினார்; தலைநகரப் படைகள் திரும்பியதும் விக்கிரமன் அமைதியாகத் தன் நாட்டுக்குத் திரும்பினான். சுந்தரனாரின் விவேகத்தைக் கண்ட இளவரசனிடம், 'இளவரசே! தனக்கு ஒரு சோதனையும் ஆபத்தும் வந்த காலத்தில் (அழிவின்கண்), ஒருவனை முன் நம்பியிருந்தாலும் நம்பாதிருந்தாலும் (தேறினும் தேறாவிடினும்), அவனைத் துணையாகவும் நம்பக்கூடாது, அதேநேரத்தில் அவனோடு வெளிப்படையாகப் பகைத்துக்கொள்ளவும் கூடாது!' (தேறான் பகாஅன் விடல்) என்று முதியவர் உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 877Kural 877
தன் துன்பத்தைத் தாமாக உணராதவர்களிடம் போய்த் தன் துயரத்தைச் சொல்லிக் கலங்கக் கூடாது; அதேபோல், தன்னை வீழ்த்தக் காத்திருக்கும் பகைவரிடத்தில் தன் பலவீனத்தையோ தளர்ச்சியையோ ஒருபோதும் காட்டக் கூடாது.
• நொந்தது அறியார்க்கு நோவற்க = துன்பத்தை உணராதவரிடம் சொல்லிப் புலம்பாதே,
• மேவற்க மென்மை பகைவர் அகத்து = பகைவரிடம் உன் பலவீனத்தை ஒருபோதும் காட்டாதே.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காரைக்கால் கடல்வணிகக் கிடங்கும் புயலில் சரக்குகள் மூழ்கிய துயரத்தைப் பகைவரிடம் காட்டாமல் தன்மானத்தோடு மீண்டெழுந்த மூத்த வணிகர் கதிரேசனும்
காரைக்கால் துறைமுகத்தில், மூன்று பெரிய பாய்மரக் கப்பல்களை இயக்கிவந்த மூத்த வணிகர் கதிரேசனுக்கு, ஒரு பெருமழைக் காலத்தில் இரண்டு கப்பல்கள் கடலில் மூழ்கிப் பெரும் பொருளிழப்பு ஏற்பட்டது; அத்துயரத்தால் உள்ளம் நொந்துபோனாலும், அவரது வீழ்ச்சியைக் கண்டு எள்ளி நகையாடக் காத்திருந்த போட்டி வணிகர்களான சண்முகத்தின் கூட்டத்தாரிடம் சென்று தன் துன்பத்தைச் சொல்லிப் புலம்பவில்லை (நொந்தது அறியார்க்கு நோவற்க). மாறாக, தன்மானமும் மனவலிமையும் கொண்ட கதிரேசன், துறைமுகத் திண்ணையில் கம்பீரமாக அமர்ந்து, தொழிலாளர்களுக்கு உரிய ஊதியத்தை முன்கூட்டியே வழங்கித் தன் எஞ்சிய ஒரே கப்பலை அடுத்த பயணத்திற்குத் தயார் செய்தார்; பகைவர்களின் முன்னிலையில் தன் பலவீனத்தையோ சோர்வையோ ஒரு துளியும் காட்டாமல் மறைத்து நின்றார் (மேவற்க மென்மை பகைவர் அகத்து). அவரது கம்பீரத்தைக் கண்டு அஞ்சிய எதிரிகள் பழிவாங்கத் துணியாமல் பின்வாங்கினர்; அடுத்த பயணத்தில் ஈட்டிய பெருலாபத்தைக் கொண்டு கதிரேசன் புதிய கப்பல்களை வாங்கி மீண்டும் பெருவணிகரானார். தன் மகன் வேலனிடம், 'மகனே! நம் உள்ளத்து வேதனையைப் புரிந்து ஆறுதல் சொல்லும் பண்பில்லாதவர்களிடம் ஒருபோதும் துன்பத்தைப் புலம்பக் கூடாது (நோவற்க நொந்தது அறியார்க்கு); அதேபோல நம்மை அழிக்கக் காத்திருக்கும் பகைவர் முன்னிலையில் நம் மனத்தளர்ச்சியையோ பலவீனத்தையோ ஒருபோதும் வெளிக்காட்டக் கூடாது!' (மேவற்க மென்மை பகைவர் அகத்து) என்று கதிரேசன் உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 878Kural 878
செயல்முறைகளை அறிந்து, தன்னை எல்லா வகையிலும் பலப்படுத்திக் கொண்டு, கவனக்குறைவின்றித் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொண்டால், நம்மை வீழ்த்த எண்ணிய பகைவர்களின் ஆணவச் செருக்குத் தானாகவே அடங்கி அழியும்.
• வகையறிந்து தற்செய்து தற்காப்ப = வழிவகையறிந்து, தன்னை வலிமைப்படுத்திப் பாதுகாத்துக் கொண்டால்,
• மாயும் பகைவர்கண் பட்ட செருக்கு = எதிரிகள் கொண்டிருந்த ஆணவச் செருக்குத் தானாகவே அழியும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
செஞ்சி கோட்டைக் கொத்தளமும் தொழில் நேர்த்தியால் தன் வலிமையைப் பெருக்கிக் கொண்டு அண்டை நாட்டு மன்னனின் ஆணவத்தை அடக்கிய மன்னர் செழியனும்
செஞ்சியின் மலைக்கோட்டையை ஆண்ட குறுநில மன்னன் செழியனின் மீது, வடதிசை மன்னன் நரசிம்மன் பெரும் ஆணவத்தோடு படையெடுத்து வரப்போவதாகத் தொடர்ந்து எச்சரிக்கை விடுத்து வந்தான்; செழியன் பதற்றமடையாமல், முறையான போர் உத்திகளையும் தற்காப்பு வழிகளையும் ஆராய்ந்து (வகையறிந்து), தன் கருவூலத்தைப் பெருக்கிப் புதிய இரும்புப் பட்டறைகளை அமைத்துப் படைகளைப் பலப்படுத்திக்கொண்டான் (தற்செய்து); அத்துடன், கோட்டைச் சுவர்களைப் பலப்படுத்தி உணவுத் தானியங்களை ஆண்டுக் கணக்கில் சேமித்துத் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொண்டான் (தற்காப்ப). செழியனை எளிதில் வீழ்த்திவிடலாம் என்ற மிதப்பில் இருபதாயிரம் படைவீரர்களோடு வந்த நரசிம்மன், செஞ்சிக் கோட்டையின் அசைக்க முடியாத வலிமையையும் செழியனின் தயாரான தற்காப்பையும் கண்டு வியந்து நடுங்கினான்; கோட்டையை முற்றுகையிடவும் முடியாமல், படைகளுக்கு உணவின்றித் தன் செருக்கெல்லாம் அடங்கிப் புறமுதுகிட்டு ஓடினான். வெற்றிக் கொடியை ஏற்றிய செழியனுக்கு மூத்த ஆசான் மாறவன், 'மன்னா! வெற்றிக்குரிய உபாயங்களை அறிந்து (வகையறிந்து), தன் சொந்த பலத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டு (தற்செய்து), தற்காப்பில் எப்போதும் உறுதியாக இருப்பாரானால் (தற்காப்ப), அவரை எதிர்க்க நினைக்கும் பகைவர்களின் உள்ளத்தில் உள்ள செருக்குத் தானாகவே அழிந்துபோகும்!' (மாயும் பகைவர்கண் பட்ட செருக்கு) என்று உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 879Kural 879
முள்மரம் சிறிய இளங்கன்றாக இருக்கும்போதே அதை வெட்டி அழிக்க வேண்டும்; அதுவே முற்றிப் பெரிய மரமாகிவிட்டால், அதை வெட்ட முயல்வோரின் கைகளையே குத்திக் காயப்படுத்திவிடும். (பகையையும் முளையிலேயே கிள்ளியெறிய வேண்டும்).
• இளைதாக முள்மரம் கொல்க = முள்மரத்தை இளஞ்செடியாக இருக்கும்போதே வெட்டி விடுக,
• காழ்த்தவிடத்துக் களையுநர் கைகொல்லும் = முற்றி வளர்ந்துவிட்டால் வெட்டுபவரின் கைகளையே காயப்படுத்தும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பட்டுக்கோட்டை மாந்தோப்புப் பண்ணையும் முளையிலேயே களையப்படாமல் பெருமரமாய் வளர்ந்து தோட்டக்காரரின் கைகளையே கிழித்த முட்புதரும் பகையும்
பட்டுக்கோட்டையின் மாந்தோப்புப் பண்ணையில், பல தலைமுறைகளாக மாமரங்களை வளர்த்து வந்த தோட்டக்காரர் முத்துசாமி, பழ மரங்களின் நடுவே முளைத்திருந்த ஒரு சிறிய முட்செடியை ஆரம்பத்திலேயே வேரோடு பிடுங்காமல், 'சிறிய செடிதானே, பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்' என்று அலட்சியமாக விட்டுவிட்டார். சில பருவமழைக் காலங்களில் அந்த முட்செடி விழுதுவிட்டுப் பெருமரமாக வளர்ந்து, இரும்பு போன்ற கெட்டியான முட்களோடு வழியெங்கும் பரவிப் பழத்தோட்டத்தையே ஆக்கிரமித்தது; இறுதியில் அதைக் கோடாரியால் வெட்ட முயன்றபோது, கடினமான முட்கிளைகள் பட்டு முத்துசாமியின் கைகளும் முகமும் கிழிந்து ரத்தம் கொட்டியது (களையுநர் கைகொல்லும் காழ்த்தவிடத்து). ரத்தம் சிந்திய தன் கைகளில் மூலிகைக் கட்டுகளைப் போட்டுக்கொண்ட முத்துசாமி, தன் மகன் கந்தனிடம், 'மகனே! முள்மரத்தை அது இளஞ்செடியாக இருக்கும்போதே ஆரம்பத்திலேயே வெட்டி எறிந்துவிட வேண்டும் (இளைதாக முள்மரம் கொல்க); இல்லாவிட்டால் அது முற்றி வயிரம்பாய்ந்து வளரும்போது, அதை வெட்டி அகற்ற நினைப்பவர்களின் கைகளையே அது ரத்தம் சிந்தக் கிழித்துவிடும்!' (களையுநர் கைகொல்லும் காழ்த்த இடத்து) என்று கூறி, பகைமையும் தவறுகளும் முளையிலேயே கிள்ளியெறியப்பட வேண்டும் என்பதை உணர்த்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 880Kural 880
தம்மைப் பகைத்த எதிரிகளின் ஆணவச் செருக்கை அடக்கத் துணியாதவர்கள், அடுத்த மூச்சு விடும் நேரத்திற்குக்கூட உயிரோடு நிலைத்திருக்க முடியாது; உறுதியாகப் பகைவரால் வீழ்த்தப்படுவர்.
• செயிர்ப்பவர் செம்மல் சிதைக்கலாதார் = பகைவரின் ஆணவச் செருக்கை அடக்காதவர்,
• உயிர்ப்ப உளரல்லர் மன்ற = அடுத்த மூச்சு விடும் அளவுக்குக்கூட உயிரோடு வாழ மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மருதூர் குறுநில அரண்மனையும் எதிரியின் வளர்ந்துவரும் ஆணவத்தை அடக்கத் தவறி உயிரையும் நாட்டையும் இழந்த மன்னர் மாறனும்
மருதூர் குறுநில நாட்டை ஆண்ட மன்னன் மாறன், கலைகளிலும் கேளிக்கைகளிலும் தன் பொழுதைக் கழித்துவிட்டு நாட்டின் பாதுகாப்பை அலட்சியப்படுத்தினான்; எல்லையோர மலைத்தலைவன் கரிகாலன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் படைகளைத் திரட்டி, அரசு வரி வண்டிகளைக் கொள்ளையடித்துத் தன் ஆணவத்தை வளர்த்துக்கொண்டதை அறிந்தும், 'அவன் சாதாரணக் காட்டுத் தலைவன்தானே' என்று மாறன் மெத்தனமாக இருந்தான். அமைச்சர்கள் எச்சரித்தும் எதிரியின் கர்வத்தை ஆரம்பத்திலேயே அடக்கத் தவறியதால் (செயிர்ப்பவர் செம்மல் சிதைக்கலாததால்), வலிமைபெற்ற கரிகாலன் ஒரு நள்ளிரவில் திடீரென அரண்மனைக்குள் புகுந்து காவற்படைகளை வீழ்த்தி மாறனைக் கொன்று அரியணையைக் கைப்பற்றினான்; தன் அலட்சியத்தால் மரணப்படுக்கையில் துடித்து விழுந்த மாறனின் நிலையைக் கண்ட தலைமை அமைச்சர் சேக்கிழார், 'மன்னா! தன்னை அழிக்க நினைத்துப் பகைகொண்டு எழும் எதிரியின் ஆணவத்தை ஆரம்பத்திலேயே அடக்கி அழிக்கத் தவறியவர்கள் (செயிர்ப்பவர் செம்மல் சிதைக்கலாதார்), உயிரோடு வாழ்ந்து மூச்சுவிட்டுக் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றினாலும் அவர்கள் நிச்சயமாக நீண்டகாலம் வாழவே மாட்டார்கள்; விரைவில் மாண்டு மடிவார்கள்!' (உயிர்ப்ப உளரல்லர் மன்ற) என்று கண்ணீரோடு வருந்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.