திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 872

உறையூரின் குறுநில மன்னன் குலசேகரன், பல்லாயிரக்கணக்கான வில்வீரர்களைக் கொண்ட பெரும்படையால் எல்லைப் போர்களில் பல எதிரிகளை வீழ்த்திய செருக்கில் வாழ்ந்து வந்தான்; கொடிய பஞ்ச காலத்தில் ஏழை மக்களிடம் கொடூரமாக வரி வசூலித்த அவனது கொடுங்கோன்மையை எதிர்த்து, நல்லறிவும் வாய்மையும் மிக்க மூத்த புலவர் மருத்துவநார் அவையில் நின்று அறவுரை கூறினார். ஆனால் குலசேகரனோ, 'ஆயிரம் அம்புகளை ஏவும் வில்வீரர்களையே நான் புறமுதுகிடச் செய்தவன்; எழுத்தாணியை மட்டும் பிடிக்கும் இந்தக் கிழவனால் என்னை என்ன செய்ய முடியும்?' என்று ஆணவத்தோடு சிரித்துப் புலவரை அவமதித்து அவையிலிருந்து விரட்டினான். ஆனால், மன்னனின் கொடுமைகளையும் அநீதியையும் தோலுரித்துக் காட்டிப் புலவர் இயற்றிய அறச்சொல் பாடல்கள் நாடு முழுவதும் மக்களிடமும் அண்டை நாட்டு அரசர்களிடமும் தீயாய்ப் பரவின; வணிகர்கள் வரிசெலுத்த மறுத்தனர், படைகள் அவனைக் கைவிட்டன, அண்டை மன்னர்கள் அவனோடு இருந்த நட்பை முறித்துக்கொண்டனர்; ஒரு துளி ரத்தம் சிந்தாமல் அவனது ஆட்சி அடியோடு கவிழ்ந்தது. நாட்டை இழந்து காட்டில் தஞ்சம் புகுந்த குலசேகரனுக்கு மூத்த படைத்தலைவர் வீரபத்திரன், 'குலசேகரா! வில்லை ஏராகக் கொண்டு போர்க்களத்தை உழும் படைவீரர்களின் பகையைக்கூட ஒருவன் துணிந்து ஏற்கலாம் (வில்லேர் உழவர் பகைகொளினும்); ஆனால், சொல்லை ஏராகக் கொண்டு அறத்தை விதைக்கும் அறிவுச் சான்றோர்களின் பகையை ஒருபோதும் தேடிக்கொள்ளக் கூடாது!' (கொள்ளற்க சொல்லேர் உழவர் பகை) என்று உணர்த்தினார்.

In the fortified city of Uraiyur, chieftain Kulasekaran commanded legions of expert archers and cavalry, swelling with pride after repelling neighboring invasions; during a devastating famine, when he cruelly extorted taxes from starving subjects, revered scholar-poet Maruthuvanaar stood in the royal assembly to counsel righteousness. Drunk on military arrogance, Kulasekaran sneered: I have driven back armies bristling with ten thousand steel arrows; what harm can a frail old scribe with a palm stylus ever inflict on me? He insulted the sage and banished him into the street. However, the scholar's immortal verses laying bare the tyrant's moral corruption echoed across every merchant guild, temple square, and neighboring kingdom. Merchants refused to dock at his ports, friendly monarchs severed diplomatic ties, and his own soldiers abandoned him in disgust, causing his regime to collapse without a single arrow being fired. Wandering in exile, a destitute Kulasekaran met veteran commander Veerabhadran, who spoke: Kulasekaran! One might even endure the open enmity of warriors who plow the battlefield with bows and arrows (VillEr uzhavar pagaikoLinum); but one must never invite the righteous hostility of scholars who plow minds with the enduring power of truth and words! (KoLLaRka sollEr uzhavar pagai).