திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 871

திருவையாற்றின் காவிரி படுகையில், மூன்று தலைமுறைகளாக அடுத்தடுத்த நெல்வயல்களை உழுது, வாய்க்கால் நீரையும் வீட்டு இன்ப துன்பங்களையும் ஒன்றாகப் பகிர்ந்து வாழ்ந்துவந்தன உழவர் குடும்பங்கள்; அவ்விரு குடும்பங்களின் இளைஞர்களான வேலனும் ரத்தினமும் சிறுவயது முதல் நகமும் சதையுமாகப் பழகி வந்தனர். ஊர் பொங்கல் திருவிழா மாட்டுவண்டிப் பந்தயத்தில், வேடிக்கைக்காக ரத்தினத்தின் வண்டியைச் சற்றே இடித்துக் குறும்பு செய்தார் வேலன்; அதில் ரத்தினத்தின் தோள்பட்டையில் காயம்படவே, விளையாட்டுச் சிரிப்பு கசப்பான பகையாக மாறியது. தவறை உணர்ந்து மன்னிப்புக் கேட்காமல் 'விளையாட்டுக்குத்தானே செய்தேன்' என்று வேலன் எள்ளி நகையாட, கோபமடைந்த ரத்தினம் வேலனின் நாற்றுப்பாவிற்குச் செல்லும் வாய்க்கால் மடையை இரவில் அடைத்து பழிவாங்கத் தொடங்கினான்; சிறு கிண்டலில் தொடங்கிய பகைமை, வரப்புத் தகராறாகவும் காவல் வழக்கு விசாரணையாகவும் முற்றி, முப்பது ஆண்டு காலப் பெருநட்பு தகர்ந்து இரு குடும்பங்களும் பேசாமல் நடுத்தெருவில் பிரிந்து நின்றன. பஞ்சாயத்துத் திண்ணையில் இருவரின் தந்தையரும் தலைகுனிந்து அழுவதைக் கண்ட மூத்த பெரியவர் பெரியண்ணன், 'தம்பிகளே! பகை என்று சொல்லப்படும் நற்பண்பற்ற நச்சுத் தீமையை (பகைஎன்னும் பண்பிலதனை), ஒரு மனிதன் வேடிக்கையாகவோ விளையாட்டாகவோகூட மனதில் ஒருபோதும் விரும்பிக் கையில் எடுக்கக்கூடாது (ஒருவன் நகையேயும் வேண்டற்பாற்றன்று); விளையாட்டாக மூட்டிய சிறு பொறி இன்று தலைமுறை அன்பையே சுட்டெரித்துவிட்டதே!' என்று உணர்த்தினார். இருவரும் கண்ணீர் மல்கத் தழுவிக்கொண்டு தங்கள் தவறை உணர்ந்தனர்.

Along the fertile riverbanks of Thiruvaiyaru, two farming households had tilled adjacent paddy fields, shared irrigation channels, and celebrated harvests together for three generations; their sons, Velan and Rathnam, grew up as inseparable companions from childhood. During the annual harvest festival bullock cart race, Velan playfully nudged Rathnam's cart for casual sport, causing Rathnam's wagon to overturn and sprain his shoulder. Instead of offering a heartfelt apology, Velan laughed it off as mere fun; stung to the quick, an infuriated Rathnam retaliated by damming the night water channel leading to Velan's young nursery beds. What began as a trivial game of mock rivalry swiftly escalated into boundary skirmishes and bitter courtroom lawsuits, shattering thirty years of sacred family friendship and dividing the households. Seeing both fathers weeping in shame at the village panchayat, elder farmer Periyannan spoke: Young men! The destructive evil known as enmity is utterly devoid of all virtue (Pagaiyennum paNbiladhanai); a wise soul should never entertain or welcome hatred into their heart even in playful jest or sport! (Oruvan nagaiyEyum vENdaRpaatRanRu); for the careless spark you ignited in play has burned down a sanctuary of generational love! Weeping in deep remorse, the two youths embraced, healing the fracture before the assembly.