குறள் 1061Kural 1061
தம்மிடம் உள்ளதை மறைக்காமல் மனம் மகிழ்ந்து கொடுக்கும் கண்களைப் போன்ற ஆருயிர் நண்பர்களிடத்திலும்கூட, உதவி கேட்டு கையேந்தாமல் தன் சொந்த உழைப்பால் வாழ்வதே ஒருவனுக்குக் கோடி மடங்கு பெருமையும் நன்மையும் தருவதாகும்.
• கரவாது = தம்மிடம் உள்ளதை மறைக்காமல்,
• உவந்து ஈயும் = உள்ளம் மகிழ்ந்து வாரி வழங்கும்,
• கண் அன்னார் கண்ணும் = கண்களைப் போல மிகச் சிறந்த உற்ற நண்பர்களிடத்திலும் கூட,
• இரவாமை = சென்று கையேந்தி உதவி கேட்காமல் தன் உழைப்பால் வாழ்வது,
• கோடி உறும் = கோடி மடங்கு மேலான நன்மையைத் தருவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய ஓலை முடைநரும் உயிர்த் தோழனின் பொற்கிழியும்
சூறாவளிக் காற்றில் தன் பனை ஓலைக் குடிசையின் கூரை பறந்துபோய்விட்ட நிலையில், முதிய பனை ஓலைக் கலைஞர் சுப்பையாவின் குடும்பம் மழையில் நனைந்து நின்றது. சுப்பையாவின் நிலையை அறிந்து உடனே ஓடிவந்த அவரது ஆருயிர் நண்பரும் புளியந்தோப்பு வணிகருமான மாணிக்கம், ஒரு பொற்காசுப் பையை சுப்பையாவின் கைகளில் திணித்து, "நண்பா, இதைக் கூரை வேய வைத்துக்கொள்; நாம் இருவர் அல்ல, ஒருவருக்கொருவர் கண் போன்றவர்கள்" என்றார். மாணிக்கத்தின் அன்பைக் கண்டு நெகிழ்ந்த சுப்பையா, அந்தப் பொற்கிழியை மரியாதையோடு அவரது கைகளிலேயே திரும்பக் கொடுத்துவிட்டுத் தன் பேரன் கந்தனைப் பார்த்துப் பேசினார். "மாணிக்கம் என் கண்போன்ற நண்பன்தான்; ஆனாலும் பிறரிடம் கையேந்தாமல் வாழ்வதே ஒரு மனிதனுக்கு உண்மையான அழகு. தம்மிடம் உள்ளதை மறைக்காமல் மனம் மகிழ்ந்து கொடுக்கும் கண்களைப் போன்ற ஆருயிர் நண்பர்களிடத்திலும்கூட, உதவி கேட்டு கையேந்தாமல் தன் சொந்த உழைப்பால் வாழ்வதே ஒருவனுக்குக் கோடி மடங்கு பெருமையும் நன்மையும் தருவதாகும் (கரவா துவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும் இரவாமை கோடி உறும்). நம் கைகள் உழைக்கும் வரை யாசகம் வேண்டாம்" என்றார். சுப்பையா தன் மர அரிவாளை எடுத்துக்கொண்டு பனை ஓலைகளை வரிசையாக நறுக்கினார்; கந்தனோடு சேர்ந்து இரவு முழுவதும் அமர்ந்து உறுதியான பனைப்பாய்களை முடைந்து சந்தைக்கு அனுப்பத் தயாரானார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1062Kural 1062
உலகில் உள்ள மனிதர்களில் சிலர் பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சையெடுத்துத்தான் உயிர்வாழ வேண்டும் என்று இந்த உலகத்தைப் படைத்தவன் விதித்திருப்பானானால், அந்தக் கொடிய படைப்பாளனும் இரப்பவர்களைப் போலவே உலகமெங்கும் அலைந்து திரிந்து கெட்டழிந்து போவானாக!
• இரந்தும் = மனிதர்கள் பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சை எடுத்துத்தான்,
• உயிர் வாழ்தல் வேண்டின் = இவ்வுலகில் உயிர்வாழ வேண்டும் என்று,
• உலகு இயற்றியான் = இந்த உலகத்தைப் படைத்த கடவுள் விதித்து இருப்பானானால்,
• பரந்து கெடுக = அந்தக் கொடியவனும் இரப்பவர்களைப் போல எங்கும் அலைந்து திரிந்து கெட்டழிந்து போவானாக!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கல் உடைப்பாளர் பொன்னம்பலமும் உழைப்பின் பெருமையும்
பஞ்சக் காலத்தில் வேலையிழந்து பசியால் வாடிய இளம் கல் உடைக்கும் தொழிலாளி மாரி, தன் சம்மட்டியைத் தரையில் எறிந்துவிட்டு, "எங்களைப் போன்ற ஏழைகள் பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சையெடுத்துத்தான் வாழ வேண்டும் என்று இறைவன் தலையில் எழுதிவிட்டான்" என்று அழுது புலம்பினான். இதைக் கேட்ட முதிய தலைமை கல் தச்சர் பொன்னம்பலம், பதினாறு கிலோ எடையுள்ள பெரிய இரும்புச் சுத்தியலை ஓங்கிப் பாறையின் மீது அடித்துத் தீப்பொறி பறக்கச் செய்தார். மாரியின் கைகளைப் பிடித்துப் பொன்னம்பலம் ஆவேசத்தோடு பேசினார். "மாரி, ஒருபோதும் அப்படிப்பட்ட அவலமான சொற்களைப் பேசாதே. உலகில் உள்ள மனிதர்களில் சிலர் பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சையெடுத்துத்தான் உயிர்வாழ வேண்டும் என்று இந்த உலகத்தைப் படைத்தவன் விதித்திருப்பானானால், அந்தக் கொடிய படைப்பாளனும் இரப்பவர்களைப் போலவே உலகமெங்கும் அலைந்து திரிந்து கெட்டழிந்து போவானாக (இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து கெடுக உலகியற்றி யான்). மனிதப் பிறவி உழைத்து வாழப் பிறந்தது; கையேந்தி வாழ அல்ல" என்றார். பொன்னம்பலத்தின் உறுதி மாரியின் நெஞ்சில் தெம்பை ஊட்டியது; அவன் தரையில் கிடந்த உளியையும் சுத்தியலையும் கையில் எடுத்துக்கொண்டு பாறையின் பிளவில் ஆப்பை வைத்து ஓங்கி அடிக்கத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1063Kural 1063
வறுமையால் ஏற்பட்ட துயரத்தைத் தன் சொந்த உழைப்பால் தீர்க்க எண்ணாமல், பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சையெடுத்துப் போக்கிக் கொள்ளலாம் என்று கருதும் முரட்டுத்தனமான சோம்பேறி நெஞ்சத்தைக் காட்டிலும் கொடிய அறியாமை வேறு எதுவும் இல்லை.
• இன்மை இடும்பை = வறுமையால் வந்த துன்பத்தை,
• இரந்து தீர்வாம் என்னும் = உழைக்காமல் பிறரிடம் கையேந்திக் கேட்டுப் போக்கிக் கொள்வோம் என்று எண்ணும்,
• வன்மையின் = கல் நெஞ்ச முரட்டுத்தனத்தைக் காட்டிலும்,
• வன்பாட்டது இல் = கொடிய மன வலிமை வேறு எதுவும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய வெண்கலக் கலைஞரும் சோம்பேறி மருமகனும்
வெண்கலப் பட்டறையின் தகிக்கும் அனலிலும் உழைப்பிலும் உடல் சோர்ந்துபோன இளம் தொழிலாளி செல்வம், களிமண் அச்சுகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, "இந்தக் கடுமையான உழைப்பை விட்டுவிட்டுத் திருவிழா வாசல்களில் அமர்ந்து கையேந்தினால் கஷ்டப்படாமல் காசு சேர்க்கலாமே!" என்று தன் மாமாவிடம் கூறினான். இதைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்த முதிய வெண்கல ஆசான் வேலாயுதம், செல்வத்தின் கைகளைப் பிடித்து இழுத்து உலைக்களத்தின் முன் நிறுத்தினார். வேலாயுதம் கண்டிப்பான குரலில் பேசினார். "செல்வம், எவ்வளவு இழிவான எண்ணம் உனக்கு! வறுமையால் ஏற்பட்ட துயரத்தைத் தன் சொந்த உழைப்பால் தீர்க்க எண்ணாமல், பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சையெடுத்துப் போக்கிக் கொள்ளலாம் என்று கருதும் முரட்டுத்தனமான சோம்பேறி நெஞ்சத்தைக் காட்டிலும் கொடிய அறியாமை வேறு எதுவும் இல்லை (இன்மை இடும்பை இரந்துதீர் வாமென்னும் வன்மையின் வன்பாட்ட தில்). கையேந்திப் பெறும் ஒரு காசும் உன் ஆன்மாவைக் கொல்லும் விஷம்" என்றார். வேலாயுதத்தின் பேச்சால் வெட்கித் தலைகுனிந்த செல்வம், பட்டறையின் தோல் துருத்தியின் மரக் கைப்பிடிகளைப் பிடித்துக் கொண்டு உலையில் காற்றைச் செலுத்தி, உருகிய வெண்கலக் குழம்பின் அழுக்கை நீக்க உதவினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1064Kural 1064
வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கு எந்த வழியும் இல்லாத கொடிய வறுமை வந்த காலத்திலும், பிறரிடம் சென்று கையேந்தி யாசிக்க மனமொப்பாத ஒருவனின் உயர்ந்த மானமும் சான்றாண்மையும், உலகங்கள் அனைத்தையும் ஒன்று சேர்த்தாலும் அடங்காத எல்லையற்ற பெருமையுடையதாகும்.
• இடம் இல்லாக் காலும் = வாழ்வதற்கு எவ்வித வழியும் வசதியும் இல்லாத கொடிய வறுமைச் சூழலிலும்,
• இரவு ஒல்லாச் சால்பு = பிறரிடம் சென்று கையேந்த உடன்படாத உயர்ந்த சான்றாண்மைப் பண்பானது,
• இடம் எல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே = இந்த உலகத்து இடங்கள் அனைத்தையும் ஒன்று சேர்த்தாலும் அடங்காத அளவற்ற பெருமையுடையதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கைத்தறி நெசவாளர் சிதம்பரநாதனின் பெருமை
ஆற்று வெள்ளத்தில் தறிக்கூடமும் சேமித்து வைத்திருந்த நூல் கட்டுகளும் அடித்துச் செல்லப்பட்ட நிலையில், வீட்டில் உணவின்றி நின்ற முதிய கைத்தறி நெசவாளர் சிதம்பரநாதனிடம் வந்த வட்டித் தொழில் செய்யும் சுந்தரம், "என் காலில் விழுந்து கெஞ்சிக் கேட்டால் உனக்குப் பத்து வெள்ளி நாணயங்களைத் தருகிறேன்" என்று ஏளனமாகப் பேசினான். சுந்தரத்தின் வெள்ளி நாணயங்களை ஒரு துரும்பாகக் கூட மதிக்காமல் தள்ளிவிட்ட சிதம்பரநாதன், தன் திண்ணையில் அமர்ந்து கையில் இருந்த சிறிய இராட்டினத்தில் பஞ்சு நூலை நூற்கத் தொடங்கினார். சுந்தரம் அவரைப் பார்த்து, "உண்ண உணவில்லை, ஆனாலும் என்ன ஓர் ஆணவம்!" என்று சிரித்த போது, சிதம்பரநாதன் கம்பீரமாகப் பேசினார். "சுந்தரம், செல்வம் வரும் போகும். வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கு எந்த வழியும் இல்லாத கொடிய வறுமை வந்த காலத்திலும், பிறரிடம் சென்று கையேந்தி யாசிக்க மனமொப்பாத ஒருவனின் உயர்ந்த மானமும் சான்றாண்மையும், உலகங்கள் அனைத்தையும் ஒன்று சேர்த்தாலும் அடங்காத எல்லையற்ற பெருமையுடையதாகும் (இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக் காலும் இரவொல்லாச் சால்பு). என் கைகள் நூற்கும் இந்த நூல்தான் என் சுதந்திரம்" என்றார். சிதம்பரநாதன் மர இராட்டினத்தின் சக்கரத்தைச் சீராகச் சுழற்றி, மூங்கில் கதிரில் மெல்லிய பருத்தி நூலை உருட்டித் திரட்டும் பணியைத் தொடர்ந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1065Kural 1065
தன் சொந்த உடல் உழைப்பினால் தேடிப் பெற்றது தெளிந்த நீரைப் போன்ற எளிய கஞ்சியே என்றாலும், பிறரிடம் கையேந்தாமல் தன் உழைப்பில் கிடைத்த அந்த உணவை உண்பதைக் காட்டிலும் மேலான இன்பமும் சுவையும் இவ்வுலகில் வேறு எதுவும் இல்லை.
• தாள் தந்தது = தன் சொந்த உழைப்பால் தேடிக் கொண்டுவந்தது,
• தெண்ணீர் அடுபுற்கை ஆயினும் = தெளிந்த நீர் போன்ற நீர்த்துக் கிடக்கும் கூழே ஆனாலும்,
• உண்ணலின் = அதைத் தன் உழைப்பின் பயனாக உண்டு வாழ்வதைக் காட்டிலும்,
• ஊங்கு இனியது இல் = மேலான சுவையும் இன்பமும் தருவது இவ்வுலகில் வேறு எதுவும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய உப்பளத் தொழிலாளி மாயாண்டியும் வியர்வை உப்பும்
கொளுத்தும் வெயிலில் உப்பளத்தில் உப்பு வாரும் கடினமான வேலை செய்த பின் பனை ஓலைக் கொட்டகையில் அமர்ந்த இளம் தொழிலாளி சின்னா, மண்பானையில் இருந்த நீர்த்த கேழ்வரகுக் கஞ்சியைப் பார்த்து, "அப்பா, பக்கத்து ஊர் செல்வந்தர் சத்திரத்தில் நெய்ச் சோறும் இனிப்புகளும் இலவசமாகப் போடுகிறார்களாமே, நாம் அங்கு போய் வாங்கிக் குடிக்கலாமே!" என்று தன் தந்தையிடம் கேட்டான். முதிய உப்பளத் தொழிலாளி மாயாண்டி ஒரு சிரட்டையில் நீர்த்த கஞ்சியை ஊற்றி சின்னாவிடம் கொடுத்துப் பேசினார். "சின்னா, பிறரிடம் கையேந்திப் பெறும் நெய்ச் சோறு தொண்டையில் நஞ்சாகத்தான் இறங்கும். தன் சொந்த உடல் உழைப்பினால் தேடிப் பெற்றது தெளிந்த நீரைப் போன்ற எளிய கஞ்சியே என்றாலும், பிறரிடம் கையேந்தாமல் தன் உழைப்பில் கிடைத்த அந்த உணவை உண்பதைக் காட்டிலும் மேலான இன்பமும் சுவையும் இவ்வுலகில் வேறு எதுவும் இல்லை (தெண்ணீர் அடுபுற்கை ஆயினும் தாள்தந்தது உண்ணலின் ஊங்கினிய தில்). இந்தத் தண்ணீர்க் கூழில் நம் உழைப்பின் பரிசுத்தமான வாசனை இருக்கிறது" என்றார். மாயாண்டியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சின்னா சிரட்டையில் இருந்த கஞ்சியை மகிழ்ச்சியோடு குடித்து முடித்தான்; தன் மர உப்பு வாரும் பலகையைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் வெண்மையான உப்புப் பாத்திகளுக்குள் இறங்கி உப்பை வாரத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1066Kural 1066
தாகத்தால் தவிக்கும் ஒரு பசுவின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக அறத்தின் பெயரால் ஒருவரிடம் 'கொஞ்சம் தண்ணீர் தாருங்கள்' என்று கையேந்திக் கேட்டாலும் கூட, ஒரு மனிதனின் நாவிற்கு அந்த யாசகச் சொல்லை விடக் கேவலமான இழிவு வேறு எதுவும் இல்லை.
• ஆவிற்கு = தாகத்தால் தவிக்கும் பசுவின் உயிரைக் காப்பதற்காக,
• நீர் என்று இரப்பினும் = அறநெறியோடு 'கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடுங்கள்' என்று அடுத்தவரிடம் கையேந்திக் கேட்டாலும்,
• நாவிற்கு = அந்த மனிதனின் நாவிற்கு,
• இரவின் = இரந்து கேட்கும் இழிவான சொல்லை விட,
• இளிவந்தது இல் = இழிவான செயல் வேறு எதுவும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மாட்டுப் பண்ணையாளரும் காய்ந்த ஆற்றுப் படுகையும்
கடும் கோடை வெயிலில் மேய்ச்சல் நிலத்தில் நீர் கிடைக்காமல் ஒரு இளங்கன்று மயங்கி விழுந்த போது, அருகில் இருந்த செல்வந்தனின் பூந்தோட்டத்து கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் கேட்க ஓடிய இளம் மேய்ப்பன் ராமு, "ஐயா, தாகத்தால் சாகும் ஒரு பசுவின் கன்றுக்கு ஒரு வாளித் தண்ணீர் பிச்சையாகக் கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிக் கேட்கப் போகிறேன்" என்றான். ராமுவின் கையைப் பிடித்து நிறுத்திய முதிய மாட்டுப் பண்ணையாளர் சுந்தரம், தன் தோளில் இருந்த இரும்புக் கடப்பாரையையும் மண்வெட்டியையும் எடுத்துக்கொண்டு காய்ந்த மணல் ஆற்றுப்படுகைக்கு விரைந்தார். மணலை ஆழமாகத் தோண்டிக் குளிர்ச்சியான ஊற்றுநீரை வெளிப்படுத்திய சுந்தரம் கம்பீரமாகப் பேசினார். "ராமு, தாகத்தால் தவிக்கும் ஒரு பசுவின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக அறத்தின் பெயரால் ஒருவரிடம் 'கொஞ்சம் தண்ணீர் தாருங்கள்' என்று கையேந்திக் கேட்டாலும் கூட, ஒரு மனிதனின் நாவிற்கு அந்த யாசகச் சொல்லை விடக் கேவலமான இழிவு வேறு எதுவும் இல்லை (ஆவிற்கு நீரென்று இரப்பினும் நாவிற்கு இரவின் இளிவந்த தில்). அறத்தையும் நம் சொந்தக் கைகளின் உழைப்பால் செய்ய வேண்டுமே தவிர, அடுத்தவரிடம் கையேந்திக் கேட்கக்கூடாது" என்றார். சுந்தரத்தின் உழைப்பால் மணல் ஊற்றிலிருந்து பொங்கிய குளிர்ந்த நீரை வெண்கலப் பாத்திரத்தில் மொண்ட ராமு, அதை மயங்கிக் கிடந்த கன்றின் வாயருகே கொண்டு சென்று புகட்டினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1067Kural 1067
'வறுமையின் காரணமாக நீங்கள் பிறரிடம் கையேந்தித்தான் வாழ வேண்டும் என்ற நிலைமை ஏற்பட்டாலும், தம்மிடம் இருப்பதை மறைத்துக் கொடுக்க மறுக்கும் கஞ்சர்களிடம் மட்டும் ஒருபோதும் கையேந்தி நிற்காதீர்கள்' என்று இரப்பவர்கள் அனைவரிடமும் நான் கையேந்திக் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
• இரப்பாரை எல்லாம் இரப்பன் = வறுமையால் கையேந்தி வாழும் இரப்பவர்கள் அனைவரிடமும் நான் ஒரு வேண்டுகோளைக் கையேந்திக் கேட்கிறேன்;
• இரப்பின் = 'நீங்கள் ஒருவேளை கையேந்தித்தான் வாழ வேண்டும் என்ற நிலை ஏற்பட்டாலும்,
• கரப்பார் இரவன்மின் என்று = தம்மிடம் உள்ளதை மறைத்துக் கொடுக்கும் மனம் இல்லாத கஞ்சர்களிடம் மட்டும் ஒருபோதும் கையேந்தாதீர்கள்' என்று கெஞ்சுகிறேன்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தானியக் கணக்காளர் சதாசிவமும் உழவர் முருகனின் மானமும்
வெட்டுக்கிளிகள் தாக்கிப் பயிர்கள் அழிந்துவிட்டதால் குடும்பப் பசியைத் தாங்க முடியாமல், ஊரின் கொடிய தானியப் பதுக்கல்காரரான தேவராஜனின் மாளிகை வாசலுக்குச் சென்று கையேந்த முயன்ற ஏழை உழவர் முருகனைப் பார்த்து, ஊரின் முதிய களஞ்சியக் கணக்காளர் சதாசிவம் ஓடிவந்து தடுத்தார். தேவராஜன் தன் நிலவறைகளில் ஆயிரக்கணக்கான நெல் மூட்டைகளை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு, பசியால் வருவோரை நாய்களை ஏவி விரட்டி அவமதிப்பவன் என்பதை அறிந்த சதாசிவம், முருகனின் கைகளைப் பிடித்துக் கெஞ்சினார். "முருகா, நில்! வறுமையின் காரணமாக நீங்கள் பிறரிடம் கையேந்தித்தான் வாழ வேண்டும் என்ற நிலைமை ஏற்பட்டாலும், தம்மிடம் இருப்பதை மறைத்துக் கொடுக்க மறுக்கும் கஞ்சர்களிடம் மட்டும் ஒருபோதும் கையேந்தி நிற்காதீர்கள் என்று இரப்பவர்கள் அனைவரிடமும் நான் கையேந்திக் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன் (இரப்பன் இரப்பாரை எல்லாம் இரப்பின் கரப்பார் இரவன்மின் என்று). கஞ்சனிடம் கையேந்துவது பசியால் இறப்பதை விடக் கொடிய மரணம்; வா, நம் உழவர் கூட்டுறவு சேமிப்பிலிருந்து உனக்குத் தேவையான தானியத்தை நான் தருகிறேன்" என்றார். சதாசிவத்தின் அன்பான சொற்களைக் கேட்ட முருகன் அந்த மாளிகை வாசலிலிருந்து விலகினான்; சதாசிவத்தோடு சேர்ந்து உழவர் பொதுக் களஞ்சியத்திற்குச் சென்று தன் தோளில் விதை கேழ்வரகு மூட்டையைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1068Kural 1068
வறுமைக் கடலைக் கடப்பதற்காக ஒருவன் ஏறியுள்ள 'இரந்து வாழ்தல்' என்னும் பாதுகாப்பற்ற பலவீனமான தோணியானது, 'உள்ளதை மறைக்கும் கஞ்சத்தனம்' என்னும் கடினமான பாறையின் மீது மோதுமானால் சுக்குநூறாகப் பிளந்து மூழ்கிவிடும்.
• இரவு என்னும் = கையேந்தி யாசித்தல் என்று சொல்லப்படுகின்ற,
• ஏமாப்பு இல் தோணி = பாதுகாப்பற்ற பலவீனமான படகானது,
• கரவு என்னும் = உள்ளதை மறைக்கும் கஞ்சத்தனம் என்கின்ற,
• பார் தாக்க = உறுதியான பாறையின் மீது மோதினால்,
• பக்குவிடும் = சுக்குநூறாகப் பிளந்து உடைந்துபோகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கட்டுமரக் கலைஞர் வையாபுரியும் உடைந்த தோணியும்
கடலில் தன் மீன்பிடி வலையை இழந்த பின் புதிய வலையை நெய்ய உழைக்காமல், துறைமுகத்துச் செல்வந்த வணிகர்களிடம் சென்று நாள்தோறும் உதவி கேட்டு வாழ்ந்து வந்த இளம் மீனவன் மாரிமுத்துவை, சில வாரங்களுக்குப் பிறகு அந்த வணிகர்கள் கடுமையான வசவுகளோடு வாயிற் கதவை அடைத்துக் கல்லெறிந்து விரட்டினர். கடற்கரை மணலில் விழுந்து அழுதுகொண்டிருந்த மாரிமுத்துவை எழுப்பிய முதிய கட்டுமரக் கலைஞர் வையாபுரி, அலைகளுக்கு இடையே கரும்பாறையில் மோதி நொறுங்கிக் கிடந்த ஒரு பழைய மரப் படகின் சிதைவுகளை அவனுக்குக் காட்டினார். வையாபுரி ஆழமான குரலில் பேசினார். "மாரிமுத்து, அந்தப் பாறையையும் உடைந்த படகையும் பார். வறுமைக் கடலைக் கடப்பதற்காக ஒருவன் ஏறியுள்ள 'இரந்து வாழ்தல்' என்னும் பாதுகாப்பற்ற பலவீனமான தோணியானது, 'உள்ளதை மறைக்கும் கஞ்சத்தனம்' என்னும் கடினமான பாறையின் மீது மோதுமானால் சுக்குநூறாகப் பிளந்து மூழ்கிவிடும் (இரவென்னும் ஏமாப்பில் தோணி கரவென்னும் பார்தாக்கப் பக்கு விடும்). அடுத்தவர் தயவில் வாழ்க்கைப் பெருங்கடலைக் கடக்க முடியாது; உன் சொந்த உழைப்பே உன்னைக் கரை சேர்க்கும் மரக்கலம்" என்றார். வையாபுரியின் அறிவுரையைக் கேட்ட மாரிமுத்து தன் கண்ணீரைத் துடைத்தான்; பட்டறையிலிருந்து சணல் கயிற்றுக் கட்டுகளையும் எலும்பு வலை ஊசியையும் எடுத்துக்கொண்டு பனை மர நிழலில் அமர்ந்து புதிய மீன் வலையைப் பின்னத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1069Kural 1069
ஒருவரிடம் சென்று கையேந்தி நிற்கும் இரத்தலின் கொடுமையை நினைத்தாலே மனம் கரைந்து உருகிப்போகும்; அப்படிப்பட்ட எளியவரைப் பார்த்த பிறகும் தம்மிடம் உள்ளதை மறைத்து 'இல்லை' என்று மறுக்கும் கஞ்சர்களின் கொடுமையை நினைத்தால், உருகும் அளவிற்குக் கூட இடமின்றி உள்ளமே அடியோடு அழிந்துபோய்விடும்.
• இரவு உள்ள = பிறர் முன் சென்று கையேந்தி நிற்கும் இரத்தலின் கொடுமையை நினைத்துப் பார்த்தால் மனம் கரைந்து உருகும்;
• கரவு உள்ள = அப்படி நின்ற பின்னரும் தம்மிடம் உள்ளதை மறைத்து 'இல்லை' என்று சொல்லும் கருமிகளின் கொடுமையை நினைத்தால்,
• உள்ளதூஉம் இன்றி = அந்த உருகும் அளவிற்குக் கூட மனம் மிஞ்சாமல்,
• கெடும் = உள்ளமே அடியோடு அழிந்து போய்விடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய நாட்டு மருத்துவர் நடராஜனும் ஏழைத் தாயின் கண்ணீரும்
காய்ச்சலால் துடித்த தன் பச்சிளங் குழந்தையைக் கையில் ஏந்தியபடி ஒரு பிடி அரிசிக்காக ஊரின் பெருஞ்செல்வந்தன் வாசலில் கையேந்தி நின்ற ஏழைத் தாயைப் பார்த்து, தானியக் கிடங்குகளில் நெல் நிரம்பி வழிந்த போதிலும், "வீட்டில் ஒரு பருக்கை கூட இல்லை" என்று பொய் கூறி அவளைத் துரத்தியடித்த செல்வந்தனின் கொடுமையைக் கண்டு, இளம் மருத்துவ உதவியாளர் தங்கவேல் கோபத்திலும் அழுகையிலும் துடித்தான். அந்தத் தாயையும் குழந்தையையும் தன் மருந்தகத்திற்கு அழைத்து வந்து சூடான கஞ்சியையும் காய்ச்சல் மருந்தையும் கொடுத்த முதிய நாட்டு மருத்துவர் நடராஜன், தங்கவேலின் தோளைத் தொட்டு அமைதியாகப் பேசினார். "தங்கவேல், உலகத்தின் துயரத்தைப் பார். ஒருவரிடம் சென்று கையேந்தி நிற்கும் இரத்தலின் கொடுமையை நினைத்தாலே மனம் கரைந்து உருகிப்போகும்; அப்படிப்பட்ட எளியவரைப் பார்த்த பிறகும் தம்மிடம் உள்ளதை மறைத்து 'இல்லை' என்று மறுக்கும் கஞ்சர்களின் கொடுமையை நினைத்தால், உருகும் அளவிற்குக் கூட இடமின்றி உள்ளமே அடியோடு அழிந்துபோய்விடும் (இரவுள்ள உள்ளம் உருகும் கரவுள்ள உள்ளதூஉம் இன்றிக் கெடும்). இரப்பவரின் துயரத்தை விடக் கஞ்சனின் கல் நெஞ்சமே உலகத்திற்குப் பெரும் சாபம்" என்றார். நடராஜனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட தங்கவேல் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான்; மருந்தகத்தின் கல் உரலில் சுக்குத் தூளையும் காட்டுத் தேனையும் சேர்த்து அரைத்துக் குழந்தைக்குத் தேவையான இருமல் மருந்துக் குளிகைகளைத் தயாரித்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1070Kural 1070
உதவி கேட்டு நின்ற எளியவரிடம் 'இல்லை' என்று மறுத்துச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே, இரப்பவரின் உயிரே மான உணர்வினால் பதைபதைத்துப் பிரிந்து போகிறதே; அப்படியானால், 'இல்லை' என்று அஞ்சாமல் பொய் சொல்லும் கஞ்சர்களின் உயிர் மட்டும் போகாமல் அவர்களது உடம்பில் எங்கே போய்ப் பதுங்கி இருக்கிறதோ?
• இரப்பவர் = உதவி கேட்டு வந்த எளியவரிடம்,
• சொல்லாட = 'இல்லை' என்று கொடுப்பவர் மறுத்துச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே,
• உயிர் போஒம் = இரப்பவரின் உயிரே மான உணர்வினால் பிரிந்து போய்விடுகிறது;
• கரப்பவர்க்கு = அப்படியானால் உள்ளதை மறைத்து 'இல்லை' என்று சொல்லும் கஞ்சர்களுக்கு மட்டும்,
• உயிர் யாங்கு ஒளிக்கும் கொல் = அவர்களது உடம்பில் உயிர் எங்கே போய்ப் பதுங்கி இருக்குமோ தெரியவில்லை!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கொல்லர் ராமசாமியும் மரத்துப்போன வணிகனும்
மருந்து வாங்க ஒரு செப்புக் காசு கேட்டு எதிர்த் தெருவில் இருந்த பெருஞ்செல்வந்த இரும்பு வணிகனிடம் கையேந்திய முதிய மாற்றுத்திறனாளி தொழிலாளியைப் பார்த்து, "என்னிடம் காசு இல்லை" என்று வணிகன் இரைந்து கூறி கதவை அறைந்து சாத்திய போது, அந்த மறுப்புச் சொல்லின் அதிர்ச்சியில் முதியவர் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு தரையில் மயங்கி விழுந்தார். அவரைத் தாங்கிப் பிடித்துத் தன் பட்டறைக்கு அழைத்து வந்து ஆசுவாசப்படுத்திய இளம் கொல்லர் கணேசன், உள்ளே சிரித்துப் பேசிக்கொண்டு தங்க நாணயங்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்த வணிகனைப் பார்த்து, "ஐயா, 'இல்லை' என்ற சொல்லைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே இந்த ஏழையின் உயிரே போகிற அளவுக்குத் துடிக்கிறதே; ஆனால் பொய் சொன்ன அந்த வணிகனின் உயிர் மட்டும் போகாமல் எப்படி நிற்கிறது?" என்று கேட்டான். முதிய கொல்லர் ராமசாமி தன் இடுக்கியைக் கீழே வைத்துவிட்டுப் பேசினார். "கணேசா, உதவி கேட்டு நின்ற எளியவரிடம் 'இல்லை' என்று மறுத்துச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே, இரப்பவரின் உயிரே மான உணர்வினால் பதைபதைத்துப் பிரிந்து போகிறதே; அப்படியானால், 'இல்லை' என்று அஞ்சாமல் பொய் சொல்லும் கஞ்சர்களின் உயிர் மட்டும் போகாமல் அவர்களது உடம்பில் எங்கே போய்ப் பதுங்கி இருக்கிறதோ? (கரப்பவர்க்கு யாங்கொளிக்கும் கொல்லோ இரப்பவர் சொல்லாடப் போஒம் உயிர்). அந்த வணிகன் சுவாசிக்கிறான், ஆனால் அவனது மனித ஆன்மா எப்போதோ இறந்துவிட்டது" என்றார். ராமசாமி தன் தோல் கச்சைப் பையிலிருந்து இரண்டு செப்புக் காசுகளை எடுத்து முதிய தொழிலாளியின் கையில் கொடுத்தார்; அவரைத் தன் தோளோடு அணைத்துப் பிடித்துப் பாதையில் மெதுவாக நடத்திச் சென்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.