திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1070

மருந்து வாங்க ஒரு செப்புக் காசு கேட்டு எதிர்த் தெருவில் இருந்த பெருஞ்செல்வந்த இரும்பு வணிகனிடம் கையேந்திய முதிய மாற்றுத்திறனாளி தொழிலாளியைப் பார்த்து, "என்னிடம் காசு இல்லை" என்று வணிகன் இரைந்து கூறி கதவை அறைந்து சாத்திய போது, அந்த மறுப்புச் சொல்லின் அதிர்ச்சியில் முதியவர் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு தரையில் மயங்கி விழுந்தார். அவரைத் தாங்கிப் பிடித்துத் தன் பட்டறைக்கு அழைத்து வந்து ஆசுவாசப்படுத்திய இளம் கொல்லர் கணேசன், உள்ளே சிரித்துப் பேசிக்கொண்டு தங்க நாணயங்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்த வணிகனைப் பார்த்து, "ஐயா, 'இல்லை' என்ற சொல்லைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே இந்த ஏழையின் உயிரே போகிற அளவுக்குத் துடிக்கிறதே; ஆனால் பொய் சொன்ன அந்த வணிகனின் உயிர் மட்டும் போகாமல் எப்படி நிற்கிறது?" என்று கேட்டான். முதிய கொல்லர் ராமசாமி தன் இடுக்கியைக் கீழே வைத்துவிட்டுப் பேசினார். "கணேசா, உதவி கேட்டு நின்ற எளியவரிடம் 'இல்லை' என்று மறுத்துச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே, இரப்பவரின் உயிரே மான உணர்வினால் பதைபதைத்துப் பிரிந்து போகிறதே; அப்படியானால், 'இல்லை' என்று அஞ்சாமல் பொய் சொல்லும் கஞ்சர்களின் உயிர் மட்டும் போகாமல் அவர்களது உடம்பில் எங்கே போய்ப் பதுங்கி இருக்கிறதோ? (கரப்பவர்க்கு யாங்கொளிக்கும் கொல்லோ இரப்பவர் சொல்லாடப் போஒம் உயிர்). அந்த வணிகன் சுவாசிக்கிறான், ஆனால் அவனது மனித ஆன்மா எப்போதோ இறந்துவிட்டது" என்றார். ராமசாமி தன் தோல் கச்சைப் பையிலிருந்து இரண்டு செப்புக் காசுகளை எடுத்து முதிய தொழிலாளியின் கையில் கொடுத்தார்; அவரைத் தன் தோளோடு அணைத்துப் பிடித்துப் பாதையில் மெதுவாக நடத்திச் சென்றார்.

Pleading for a single copper coin to buy medicine for severe chest pains, an elderly disabled laborer held out trembling hands to a wealthy iron merchant across the avenue. Sneering "I have not a copper for you!", the merchant slammed his wooden shutters so violently that the old laborer gasped, clutching his chest, and collapsed unconscious in the street dust from the agony of the refusal. Rushing forward to carry the fallen man into their smithy, apprentice blacksmith Ganesan looked across at the merchant, who sat inside laughing and counting gold coins: "Master, hearing that cruel denial nearly tore the soul from this poor man's body in shame; how does the spirit of that deceitful merchant remain within him without dropping dead?" Setting down his heavy forging tongs, veteran smith Ramasamy spoke with sorrowful gravity: "Ganesan, that is the dark paradox of shameless greed. While the life and spirit of a desperate seeker depart in agonizing shame the instant the cruel word of refusal is spoken, where does the life of the hoarder who utters that deceitful denial hide within his flesh that it does not perish? (கரப்பவர்க்கு யாங்கொளிக்கும் கொல்லோ இரப்பவர் சொல்லாடப் போஒம் உயிர்). The hoarder still breathes, but his human soul has long since died." Ramasamy drew two copper coins from his leather apron pouch, pressing them into the elderly laborer's hand. Supporting him gently by the shoulder, he guided him safely along the shaded avenue.