குறள் 1141Kural 1141
எங்கள் காதலைப் பற்றி ஊரார் அலர் தூற்றிப் பேசுவதால்தான், என் காதலியை இன்னும் முறைப்படி அடையாத என் அரிய உயிர் போகாமல் நிலைத்து நிற்கிறது; அலர் தூற்றும் அந்த ஊர்மக்கள் இதனை அறியாமல் இருப்பது என் நல்வினைப் பயனாகும்!
• அலர் எழ = எங்கள் காதலைப் பற்றி ஊரார் பழித்து அலர் பேசுவதால்தான்,
• ஆர் உயிர் நிற்கும் = என் காதலியை இன்னும் அடையாத என் அருமையான உயிர் போகாமல் நிலைத்து நிற்கிறது;
• அதனைப் பாக்கியத்தால் = என் நல்வினைப் பயனால்,
• பலர் அறியார் = அலர் தூற்றும் ஊர் மக்கள் பலரும் இதனை அறிந்து கொள்ளவில்லை!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய பித்தளை விளக்குக் கலைஞர் வேலுப்பிள்ளையும் இளம் கதிர்வேலும்
பட்டறையில் வெண்கல விளக்குகளை வார்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைஞர் கதிர்வேல், வணிகர் வீட்டுப் பெண்ணோடு தனக்கு ஏற்பட்ட காதல் செய்தி ஊரெல்லாம் பரவி அலராகப் பேசப்படுவதைக் கேட்டு அஞ்சாமல், தன் நெஞ்சில் புதியதோர் உற்சாகம் பெருகுவதை உணர்ந்தான். விளக்கைத் தாங்கும் பித்தளைத் தண்டைக் கீழே வைத்த கதிர்வேல், தன் தலைமை ஆசான் முதிய வேலுப்பிள்ளையிடம் தன் அகமகிழ்ச்சியைக் கூறினான். "ஆசானே, எங்கள் காதலைப் பற்றி ஊரார் அலர் தூற்றிப் பேசுவதால்தான், என் காதலியை இன்னும் முறைப்படி அடையாத என் அரிய உயிர் போகாமல் நிலைத்து நிற்கிறது; அலர் தூற்றும் அந்த ஊர்மக்கள் இதனை அறியாமல் இருப்பது என் நல்வினைப் பயனாகும் (அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும் அதனைப் பலரறியார் பாக்கியத் தால்)!" என்று புன்னகையுடன் கூறினான். வேலுப்பிள்ளை ஆற்று மணலால் வெண்கல விளக்குத் தண்டின் மேல்பாகத்தைத் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; பித்தளை விளக்குத் தாங்கியை மர அலமாரியில் எடுத்து வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1142Kural 1142
மலர் போன்ற விழிகளையுடைய என் காதலியை முறைப்படி அடைவதற்கு உள்ள அரிய தடைகளை அறியாமல், இந்த ஊரார் எங்கள் காதலைப் பற்றி அலர் பேசி, எங்களது திருமணத்திற்கு மறைமுகமாகப் பெரும் நன்மையையே செய்துவிட்டது!
• மலர் அன்ன கண்ணாள் அருமை அறியாது = மலர் போன்ற கண்களையுடைய என் காதலியை அடைவதற்கு உள்ள அரிய தடைகளை அறியாமல்;
• இவ்வூர் = இந்த ஊரார் அவளை நான் எளிதில் அடைந்துவிட்டதாக எண்ணி,
• எமக்கு அலர் ஈந்தது = எங்கள் காதலைப் பற்றி அலர் பேசி எங்களுக்குப் பெரிய நன்மையையே செய்துவிட்டது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய சந்தனக் கட்டைக் கலைஞர் மாணிக்கவேலும் இளம் இளமாறனும்
பட்டறையில் நறுமணம் கமழும் சந்தனப் பெட்டியில் தாமரை மலர்களைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் சிற்பி இளமாறன், முறைப்படி அடைவதற்குப் பல தடைகள் இருந்த தன் காதலியைப் பற்றி ஊரார் வீதியில் வதந்தி பேசுவதைக் கேட்டு முகம் மலர்ந்தான். செதுக்கு உளியை மரப்பலகையில் வைத்த இளமாறன், தன் ஆசான் முதிய மாணிக்கவேலிடம் தன் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்தான். "ஆசானே, மலர் போன்ற விழிகளையுடைய என் காதலியை முறைப்படி அடைவதற்கு உள்ள அரிய தடைகளை அறியாமல், இந்த ஊரார் எங்கள் காதலைப் பற்றி அலர் பேசி, எங்களது திருமணத்திற்கு மறைமுகமாகப் பெரும் நன்மையையே செய்துவிட்டது (மலரன்ன கண்ணாள் அருமை அறியாது அலரெமக்கு ஈந்ததிவ் வூர்)!" என்று கூறினான். மாணிக்கவேல் தரையில் விழுந்த சந்தன மரச் சீவல்களைப் பனை ஓலைக் கூடையில் கூட்டி அள்ளினார்; எஃகு உளியையும் மரச் சுத்தியலையும் தச்சுப் பாயில் வரிசையாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1143Kural 1143
எங்கள் காதலை ஊரார் அறிந்து பேசுகின்ற அலரானது எங்களுக்கு நல்லதொரு நன்மையைத் தரக்கூடியது அல்லவா? காதலியை இன்னும் மனைவியாகப் பெறாத நிலையிலும், அவளை முழுமையாகப் பெற்றுவிட்டதைப் போன்ற பேரின்பத்தை அந்த ஊர்ப்பேச்சு எனக்குத் தருகிறது!
• ஊர் அறிந்த கௌவை உறாஅதோ = எங்கள் காதலை ஊரார் அறிந்து பேசுகின்ற அலரானது எங்களுக்குப் பொருத்தமான நன்மையைத் தரக்கூடியது அல்லவா?
• அதனைப் பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து = காதலியை இன்னும் முறைப்படி தழுவிப் பெறாத நிலையிலும், அவளைப் பெற்றுவிட்டதைப் போன்ற பேரின்பத்தை அந்த அலர் எனக்குத் தருகிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய முத்துக் குளிப்பவர் அழகிரியும் இளம் முத்துவேலும்
கடற்கரைக் கொட்டகையில் பளபளக்கும் ஆணி முத்துக்களைத் தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் முத்துக் குளிப்பவர் முத்துவேல், கடற்கரை ஊர் மக்கள் அனைவரும் தன் காதலைப் பற்றிப் பேசி மகிழ்வதைக் கேட்டுத் தன் உள்ளத்தில் பொங்கிய இன்பத்தை அடக்க முடியாமல் புன்னகைத்தான். முத்துச் சிப்பிகளை ஓரமாக வைத்த முத்துவேல், தன் மூத்த ஆசான் முதிய அழகிரியிடம் தன் அகமகிழ்ச்சியைக் கூறினான். "ஆசானே, எங்கள் காதலை ஊரார் அறிந்து பேசுகின்ற அலரானது எங்களுக்கு நல்லதொரு நன்மையைத் தரக்கூடியது அல்லவா? காதலியை இன்னும் மனைவியாகப் பெறாத நிலையிலும், அவளை முழுமையாகப் பெற்றுவிட்டதைப் போன்ற பேரின்பத்தை அந்த ஊர்ப்பேச்சு எனக்குத் தருகிறது (உறாஅதோ ஊரறிந்த கெளவை அதனைப் பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து)!" என்று கூறினான். அழகிரி தரம் பிரிக்கப்பட்ட முத்துக்களை வெண்கல அரிப்பில் போட்டுச் சலித்தார்; பதப்படுத்தப்பட்ட தோல்பையை மெழுகு நூலால் இறுகக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1144Kural 1144
ஊரார் தூற்றுகின்ற அலரினாலேயே என்னுடைய காதல் உணர்வானது மேலும் மேலும் செழித்து வளர்கிறது; அந்த ஊர்ப்பேச்சு மட்டும் இல்லாவிட்டால், காதலானது தன் இயல்பான சுவையும் வீரியமும் இழந்து சுருங்கிப் போயிருக்கும்!
• கவ்வையால் காமம் கவ்விது = ஊரார் பேசுகின்ற அலரினாலேயே என் காதல் பயிர் தழைத்து வளர்கிறது;
• அது இன்றேல் = அந்த ஊர்ப்பேச்சு மட்டும் இல்லாவிட்டால்,
• தன்மை இழந்து தவ்வென்னும் = என் காதலானது தன் சுவை குறைந்து வாடிப் போயிருக்கும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய வெற்றிலை உழவர் சுப்பையாவும் இளம் செழியனும்
தோட்டத்தில் பாக்கு மரங்களின் மீது பசுமையான வெற்றிலைக் கொடிகளைப் படரவிட்டுக் கட்டிக் கொண்டிருந்த இளம் உழவர் செழியன், ஊரார் தூற்றும் அலர் பேச்சால் தன் உள்ளத்து அன்பின் வேகம் தணிந்துவிடாமல், மேலும் செழித்து வளர்வதைக் கண்டு பூரித்தான். வாழை நாரை எடுத்த செழியன், தன் மூத்த உழவர் முதிய சுப்பையாவிடம் தன் உறுதியைக் கூறினான். "ஐயா, ஊரார் தூற்றுகின்ற அலரினாலேயே என்னுடைய காதல் உணர்வானது மேலும் மேலும் செழித்து வளர்கிறது; அந்த ஊர்ப்பேச்சு மட்டும் இல்லாவிட்டால், காதலானது தன் இயல்பான சுவையும் வீரியமும் இழந்து சுருங்கிப் போயிருக்கும் (கவ்வையால் கவ்விது காமம் அதுவின்றேல் தவ்வென்னும் தன்மை இழந்து)!" என்று கூறினான். சுப்பையா இளம் வெற்றிலைக் கொடியைப் பாக்கு மரத்தோடு சேர்த்து மெல்லிய வாழை நாரால் பிணைத்துக் கட்டினார்; மண்கலயத்தில் இருந்த நீரை மரத்தின் வேர்ப் பகுதியில் ஊற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1145Kural 1145
கள் உண்பவர்கள் போதை மிக மிக மேலும் மேலும் கள்ளையே விரும்பிப் பருகுவது போல, எங்கள் காதலானது ஊராரின் அலர் பேச்சால் வெளிப்பட வெளிப்பட என் நெஞ்சத்திற்கு மேலும் மேலும் இனிய இன்பமாக மாறுகிறது!
• களித்தொறும் கள் உண்டல் வேட்டற்று = மது அருந்துபவர்கள் போதை ஏற ஏற மேலும் மேலும் குடிக்க விரும்புவதைப் போல;
• காமம் வெளிப்படுந்தோறும் இனிது = எங்கள் காதலானது ஊராரின் அலரால் வெளிப்பட வெளிப்பட எனக்குப் பேரினபமாகத் திகழ்கிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய பனஞ்சோலைக் கலைஞர் சதாசிவமும் இளம் மாறனும்
பனந்தோப்பில் புதிய மண்பானைகளில் இனிய பனைநீரை வடிகட்டிச் சேர்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் தொழிலாளி மாறன், நெசவாளர் வீட்டுப் பெண்ணோடு தனக்கிருக்கும் காதலைப் பற்றி ஊர் மக்கள் வழியெங்கும் பேசுவதைக் கேட்டு முகம் மலர்ந்து நின்றான். மண்கலயத்தைத் தரையில் வைத்த மாறன், தன் மூத்த ஆசான் முதிய சதாசிவத்திடம் தன் உள்ளத்து உணர்வைப் பகிர்ந்தான். "ஆசானே, கள் உண்பவர்கள் போதை மிக மிக மேலும் மேலும் கள்ளையே விரும்பிப் பருகுவது போல, எங்கள் காதலானது ஊராரின் அலர் பேச்சால் வெளிப்பட வெளிப்பட என் நெஞ்சத்திற்கு மேலும் மேலும் இனிய இன்பமாக மாறுகிறது (களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம் வெளிப்படுந் தோறும் இனிது)!" என்று கூறினான். சதாசிவம் தூய பருத்தித் துணியால் பனைநீரை மண்பானைக்குள் வடிகட்டினார்; பானையின் வாய்ப் பகுதியை மூடிப் பந்தலின் நிழலில் பத்திரமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1146Kural 1146
என் காதலரை நான் நேரில் சந்தித்துப் பேசியதோ ஒரே ஒரு நாள்தான்; ஆனால் ஊரார் பேசுகின்ற அலர் பேச்சோ, வானத்து முழுநிலவை ராகு பாம்பு தீண்டிய கிரகணச் செய்தி போல ஊரெல்லாம் விரைவாகப் பரவிவிட்டதே!
• காதலரைக் கண்டது ஒரு நாள் = என் காதலரை நான் நேரில் பார்த்ததோ ஒரே ஒரு நாள்தான்;
• அலர் மன்னும் = ஆனால் ஊரார் பேசும் அலரோ,
• திங்களைப் பாம்பு கொண்டற்று = வானத்து முழு நிலவைப் பாம்பு விழுங்கிய கிரகணச் செய்தி போல ஊர் முழுவதும் பரவிவிட்டதே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த நெசவாளி தையல்நாயகியும் இளம் பூங்குழலியும்
நெசவுக் கூடத்தில் கைத்தறியில் பருத்தி ஆடையை நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, ஆற்றுப் படித்துறையில் தன் காதலரை ஒரேயொரு நாள் மட்டுமே சந்தித்திருக்க, ஊர் முழுவதும் அதைப் பற்றிப் பரவியுள்ள விநோதமான கதைகளைக் கேட்டு வியப்படைந்தாள். நெசவுக் கட்டையை நிறுத்திய பூங்குழலி, தன் மூத்த தமக்கை தையல்நாயகியிடம் தன் திகைப்பைக் கூறினாள். "அக்கா, என் காதலரை நான் நேரில் சந்தித்துப் பேசியதோ ஒரே ஒரு நாள்தான்; ஆனால் ஊரார் பேசுகின்ற அலர் பேச்சோ, வானத்து முழுநிலவை ராகு பாம்பு தீண்டிய கிரகணச் செய்தி போல ஊரெல்லாம் விரைவாகப் பரவிவிட்டதே (கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும் திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று)!" என்று கூறினாள். தையல்நாயகி மரத்தாலான நாடாவைப் பாவு நூல்களுக்கு இடையே செலுத்தி இழுத்தார்; நெய்த பருத்தித் துணியின் விளிம்பைப் பலகையால் தட்டி இறுகச் செய்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1147Kural 1147
ஊர்ப் பெண்கள் தூற்றும் பழிச்சொற்கள் நல்ல உரமாகவும், என் தாய் சினந்து பேசும் தடுக்கும் சொற்கள் பாய்ச்சும் நீராகவும் அமைய, என் உள்ளத்தில் விளைந்த காதலாகிய பயிரானது மேலும் மேலும் செழித்து உயர்ந்து வளர்கிறது!
• ஊரவர் கௌவை எருவாக = இந்த ஊர்ப் பெண்கள் தூற்றும் பழிச்சொற்கள் உரமாகவும் (எருவாகவும்),
• அன்னை சொல் நீராக = அதைக் கேட்டு என் தாய் சினந்து பேசும் கடுமையான சொற்கள் நீராகவும் அமைய;
• இந்நோய் நீளும் = என் நெஞ்சில் உள்ள காதல் பயிரானது மேலும் மேலும் செழித்து வளர்கிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி சிவகாமியும் இளம் தாமரையும்
திண்ணையில் மஞ்சள் கிழங்குகளைக் கருங்கல் அம்மியில் அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, ஊர்ப்பெண்கள் பேசும் அலரைக் கேட்டுத் தன் தாய் உள்ளிருந்து கடிந்து பேசுவதைக் கண்டும், தன் உள்ளத்து அன்பு துளியும் குறையாமல் மேலும் செழிப்பதைக் கண்டு புன்னகைத்தாள். அம்மிக் குழவியை நிறுத்திய தாமரை, தன் மூத்த தோழி சிவகாமியிடம் தன் நெஞ்சத்து உறுதியைக் கூறினாள். "சிவகாமி, ஊர்ப் பெண்கள் தூற்றும் பழிச்சொற்கள் நல்ல உரமாகவும், என் தாய் சினந்து பேசும் தடுக்கும் சொற்கள் பாய்ச்சும் நீராகவும் அமைய, என் உள்ளத்தில் விளைந்த காதலாகிய பயிரானது மேலும் மேலும் செழித்து உயர்ந்து வளர்கிறது (ஊரவர் கெளவை எருவாக அன்னைசொல் நீராக நீளும்இந் நோய்)!" என்று கூறினாள். சிவகாமி வாசனை நிறைந்த மஞ்சள் பொடியைக் கையால் வழித்து மண்பானையில் சேகரித்தார்; அம்மிக் கல்லின் மேல் தூய பருத்தித் துணியைப் போர்த்தி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1148Kural 1148
ஊராரின் பழிச்சொற்களைக் கொண்டு எங்களது காதலை அணைத்து விடலாம் என்று எண்ணுவது, கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயில் நெய்யை ஊற்றி நெருப்பை அணைக்க முயல்வதைப் போன்ற மூடத்தனமான செயலாகும்!
• கௌவையால் காமம் நுதுப்பேம் எனல் = ஊரார் பேசும் அலர் பேச்சால் எங்களது காதலை அணைத்து விடலாம் என்று நினைப்பது;
• நெய்யால் எரி நுதுப்பேம் என்றற்று = கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயில் நெய்யை ஊற்றி நெருப்பை அணைத்து விடலாம் என்று நினைப்பதற்கு ஒப்பானதாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய செக்குத் தொழிலாளி ஆறுமுகமும் இளம் வெற்றிவேலும்
மரச்செக்கில் நல்லெண்ணெயைப் பிழிந்து மண்பாண்டங்களில் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் தொழிலாளி வெற்றிவேல், ஊரார் பேசும் பழிச்சொற்களால் தன் காதலை அடக்கிவிடலாம் என்று சிலர் தப்புக் கணக்குப் போடுவதைக் கேட்டுச் சிரித்தான். எண்ணெய் முகக்கும் மரக் கரண்டியைத் தொட்டியின் ஓரத்தில் வைத்த வெற்றிவேல், தன் தலைமை ஆசான் முதிய ஆறுமுகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து உண்மையைக் கூறினான். "ஆசானே, ஊராரின் பழிச்சொற்களைக் கொண்டு எங்களது காதலை அணைத்து விடலாம் என்று எண்ணுவது, கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயில் நெய்யை ஊற்றி நெருப்பை அணைக்க முயல்வதைப் போன்ற மூடத்தனமான செயலாகும் (நெய்யால் எரிநுதுப்பேம் என்றற்றால் கெளவையால் காமம் நுதுப்பேம் எனல்)!" என்று கூறினான். ஆறுமுகம் எண்ணெய்ப் பானையின் விளிம்பைத் துணியால் துடைத்தார்; மரச்செக்கின் சுழல் தண்டில் படிந்திருந்த எள் பிண்ணாக்கைத் தென்னை மட்டையால் வழித்து எடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1149Kural 1149
'உன்னை ஒருநாளும் பிரியேன், அஞ்சாதே' என்று அன்று வாக்குக் கொடுத்த என் காதலர், காண்பவர் பலரும் வெட்கப்படும்படி என்னைப் பிரிந்து சென்ற பிறகு, இந்த ஊரார் தூற்றும் அலர் பேச்சுகளுக்கு நான் அஞ்சி நாண முடியுமா?
• அஞ்சல் ஓம்பு என்றார் = 'உன்னை ஒருபோதும் பிரியேன், அஞ்சாதே' என்று உறுதி கூறிய என் காதலர்;
• பலர் நாண நீத்தக் கடை = கண்டவர் பலரும் வெட்கி நாணும்படியாக என்னைப் பிரிந்து சென்ற பிறகு;
• அலர் நாண ஒல்வதோ = இந்த ஊரார் பேசும் அலர் பழிச்சொல்லுக்கு நான் அஞ்சி நாண முடியுமா? (நாண முடியாது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய சுவரோவியக் கலைஞர் அன்னம்மாளும் இளம் மதிவதனியும்
கோயில் சுவரோவியக் கூடத்தில் நீல நிறக் கல் துகள்களை அரைத்துப் பலகையில் வர்ணக் குழம்பைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்த இளம் ஓவியப் பெண் மதிவதனி, ஊரார் பேசும் அலர் சொல்லுக்கு அஞ்சி வீட்டுக்குள் முடங்கி இருக்க மறுத்து கம்பீரமாகத் தன் பணியைத் தொடர்ந்தாள். அவளது துணிவைக் கண்டு வியந்த மூத்த கலைஞர் அன்னம்மாளிடம் மதிவதனி தன் உள்ளத்துத் தெளிவைக் கூறினாள். "அத்தை, 'உன்னை ஒருநாளும் பிரியேன், அஞ்சாதே' என்று அன்று வாக்குக் கொடுத்த என் காதலர், காண்பவர் பலரும் வெட்கப்படும்படி என்னைப் பிரிந்து சென்ற பிறகு, இந்த ஊரார் தூற்றும் அலர் பேச்சுகளுக்கு நான் அஞ்சி நாண முடியுமா (அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம்பு என்றார் பலர்நாண நீத்தக் கடை)!" என்று கூறினாள். அன்னம்மாள் காட்டுப் பன்றியின் மயிரால் செய்யப்பட்ட தூரிகையை நீல வண்ணக் கிண்ணத்தில் நனைத்தார்; கல்லாலான வண்ணத் தட்டின் விளிம்பைப் பருத்தித் துணியால் துடைத்து வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1150Kural 1150
எங்களது திருமணம் விரைவில் நிகழ்வதற்கு நாங்கள் விரும்பிய அலர் பேச்சை இந்த ஊர்மக்களே எடுத்துப் பேசுகின்றனர்; இனி என் காதலர் மனம் விரும்பினால் இந்த அலரையே காரணமாகக் கொண்டு விரைந்து என்னை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்வார்!
• யாம் வேண்டும் கௌவை இவ்வூர் எடுக்கும் = எங்களது திருமணம் விரைந்து நடப்பதற்கு நாங்கள் விரும்பிய அலர் பேச்சை இந்த ஊராரே பரப்புகின்றனர்;
• காதலர் தாம் வேண்டின் நல்குவர் = இனி என் காதலர் மனம் விரும்பினால் இந்த அலரைக் கொண்டே என்னை விரும்பித் திருமணம் செய்துகொள்வார்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மாரியம்மாளும் இளம் கயல்விழியும்
விடியற்காலையில் மல்லிகைத் தோட்டத்தில் மலர்ந்த பனித்துளி படிந்த வெண் மொட்டுகளைப் பறித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழி, தன் திருமணத்திற்கு வழிகோலும் வகையில் ஊராரே தம் காதலைப் பற்றி ஊரெங்கும் பேசி வருவதைக் கேட்டு முகம் மலர்ந்தாள். மலர்க் கூடையை இடுப்பில் ஏந்திய கயல்விழி, தன் மூத்த தோழி மாரியம்மாளிடம் தன் உள்ளக் களிப்பைப் பகிர்ந்தாள். "மாரியம்மாள், எங்களது திருமணம் விரைவில் நிகழ்வதற்கு நாங்கள் விரும்பிய அலர் பேச்சை இந்த ஊர்மக்களே எடுத்துப் பேசுகின்றனர்; இனி என் காதலர் மனம் விரும்பினால் இந்த அலரையே காரணமாகக் கொண்டு விரைந்து என்னை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்வார் (தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும் கெளவை எடுக்கும்இவ் வூர்)!" என்று கூறினாள். மாரியம்மாள் பிரம்பு கூடையில் இருந்த மல்லிகை மொட்டுகளைத் தன் மடித் துணியில் சேர்த்தார்; சுடுமண் நீர்க்குடத்தைத் தோட்டத்துக் கால்வாயின் கரையில் எடுத்து வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.