திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1146

நெசவுக் கூடத்தில் கைத்தறியில் பருத்தி ஆடையை நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, ஆற்றுப் படித்துறையில் தன் காதலரை ஒரேயொரு நாள் மட்டுமே சந்தித்திருக்க, ஊர் முழுவதும் அதைப் பற்றிப் பரவியுள்ள விநோதமான கதைகளைக் கேட்டு வியப்படைந்தாள். நெசவுக் கட்டையை நிறுத்திய பூங்குழலி, தன் மூத்த தமக்கை தையல்நாயகியிடம் தன் திகைப்பைக் கூறினாள். "அக்கா, என் காதலரை நான் நேரில் சந்தித்துப் பேசியதோ ஒரே ஒரு நாள்தான்; ஆனால் ஊரார் பேசுகின்ற அலர் பேச்சோ, வானத்து முழுநிலவை ராகு பாம்பு தீண்டிய கிரகணச் செய்தி போல ஊரெல்லாம் விரைவாகப் பரவிவிட்டதே (கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும் திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று)!" என்று கூறினாள். தையல்நாயகி மரத்தாலான நாடாவைப் பாவு நூல்களுக்கு இடையே செலுத்தி இழுத்தார்; நெய்த பருத்தித் துணியின் விளிம்பைப் பலகையால் தட்டி இறுகச் செய்தார்.

Weaving fine white cotton fabric on her handloom, young artisan Poonguzhali shook her head in sheer astonishment upon hearing how a single, fleeting conversation with her lover by the river bathing steps had ignited elaborate tales across the entire settlement. Pausing the rhythmic clatter of her wooden shuttle, Poonguzhali spoke to her elder sister, Thaiyalnayagi: "Sister, I encountered and spoke with my beloved on only one solitary day; yet this town's buzzing gossip has spread across the streets as swiftly and universally as the news of a dark eclipse devouring the glowing full moon (கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும் திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று)!" Thaiyalnayagi slid the polished rosewood shuttle smoothly across the open cotton warp. Pulling the heavy wooden reed firmly toward her, she beat the freshly woven weft into place.