திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1145

பனந்தோப்பில் புதிய மண்பானைகளில் இனிய பனைநீரை வடிகட்டிச் சேர்த்துக் கொண்டிருந்த இளம் தொழிலாளி மாறன், நெசவாளர் வீட்டுப் பெண்ணோடு தனக்கிருக்கும் காதலைப் பற்றி ஊர் மக்கள் வழியெங்கும் பேசுவதைக் கேட்டு முகம் மலர்ந்து நின்றான். மண்கலயத்தைத் தரையில் வைத்த மாறன், தன் மூத்த ஆசான் முதிய சதாசிவத்திடம் தன் உள்ளத்து உணர்வைப் பகிர்ந்தான். "ஆசானே, கள் உண்பவர்கள் போதை மிக மிக மேலும் மேலும் கள்ளையே விரும்பிப் பருகுவது போல, எங்கள் காதலானது ஊராரின் அலர் பேச்சால் வெளிப்பட வெளிப்பட என் நெஞ்சத்திற்கு மேலும் மேலும் இனிய இன்பமாக மாறுகிறது (களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம் வெளிப்படுந் தோறும் இனிது)!" என்று கூறினான். சதாசிவம் தூய பருத்தித் துணியால் பனைநீரை மண்பானைக்குள் வடிகட்டினார்; பானையின் வாய்ப் பகுதியை மூடிப் பந்தலின் நிழலில் பத்திரமாக வைத்தார்.

Filtering sweet palm nectar into earthen vessels beneath the palmyra grove, young harvester Maran wore a wide smile upon hearing passersby openly discuss his romance with the village weaver's daughter along the path. Setting down his collection pot upon the grass, Maran spoke to his mentor, veteran grove keeper Sadhasivam: "Master, just as wine-drinkers desire more liquor the more deeply intoxicated they become, so our love grows sweeter and more delightful every single time the town publicly reveals it (களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம் வெளிப்படுந் தோறும் இனிது)!" Sadhasivam filtered the fresh palm nectar through a clean square of white cotton. Fastening an earthen lid over the storage jar, he placed it safely under the cool shade of the thatched awning.