திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1149

கோயில் சுவரோவியக் கூடத்தில் நீல நிறக் கல் துகள்களை அரைத்துப் பலகையில் வர்ணக் குழம்பைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்த இளம் ஓவியப் பெண் மதிவதனி, ஊரார் பேசும் அலர் சொல்லுக்கு அஞ்சி வீட்டுக்குள் முடங்கி இருக்க மறுத்து கம்பீரமாகத் தன் பணியைத் தொடர்ந்தாள். அவளது துணிவைக் கண்டு வியந்த மூத்த கலைஞர் அன்னம்மாளிடம் மதிவதனி தன் உள்ளத்துத் தெளிவைக் கூறினாள். "அத்தை, 'உன்னை ஒருநாளும் பிரியேன், அஞ்சாதே' என்று அன்று வாக்குக் கொடுத்த என் காதலர், காண்பவர் பலரும் வெட்கப்படும்படி என்னைப் பிரிந்து சென்ற பிறகு, இந்த ஊரார் தூற்றும் அலர் பேச்சுகளுக்கு நான் அஞ்சி நாண முடியுமா (அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம்பு என்றார் பலர்நாண நீத்தக் கடை)!" என்று கூறினாள். அன்னம்மாள் காட்டுப் பன்றியின் மயிரால் செய்யப்பட்ட தூரிகையை நீல வண்ணக் கிண்ணத்தில் நனைத்தார்; கல்லாலான வண்ணத் தட்டின் விளிம்பைப் பருத்தித் துணியால் துடைத்து வைத்தார்.

Grinding vibrant blue lapis lazuli minerals on a granite slab to prepare fresco pigments in the temple mural pavilion, young painter Mathivadhani stood tall, refusing to hide indoors despite the relentless gossip spreading through the streets. Wondering at her unbroken resilience, elder painter Annammal inquired why she did not shrink from the scandal. Mathivadhani rested her stone pestle and replied: "Aunt, when the very man who once promised 'Fear not, I will never leave you' has departed so publicly that even strangers feel ashamed on my behalf, can I possibly waste my shame fearing the idle whispers of this town (அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம்பு என்றார் பலர்நாண நீத்தக் கடை)!" Annammal dipped her boar-bristle brush into the deep blue mineral bowl. Wiping the excess pigment from the granite palette's edge with a clean rag, she turned back to the wall.