திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1150

விடியற்காலையில் மல்லிகைத் தோட்டத்தில் மலர்ந்த பனித்துளி படிந்த வெண் மொட்டுகளைப் பறித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழி, தன் திருமணத்திற்கு வழிகோலும் வகையில் ஊராரே தம் காதலைப் பற்றி ஊரெங்கும் பேசி வருவதைக் கேட்டு முகம் மலர்ந்தாள். மலர்க் கூடையை இடுப்பில் ஏந்திய கயல்விழி, தன் மூத்த தோழி மாரியம்மாளிடம் தன் உள்ளக் களிப்பைப் பகிர்ந்தாள். "மாரியம்மாள், எங்களது திருமணம் விரைவில் நிகழ்வதற்கு நாங்கள் விரும்பிய அலர் பேச்சை இந்த ஊர்மக்களே எடுத்துப் பேசுகின்றனர்; இனி என் காதலர் மனம் விரும்பினால் இந்த அலரையே காரணமாகக் கொண்டு விரைந்து என்னை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்வார் (தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும் கெளவை எடுக்கும்இவ் வூர்)!" என்று கூறினாள். மாரியம்மாள் பிரம்பு கூடையில் இருந்த மல்லிகை மொட்டுகளைத் தன் மடித் துணியில் சேர்த்தார்; சுடுமண் நீர்க்குடத்தைத் தோட்டத்துக் கால்வாயின் கரையில் எடுத்து வைத்தார்.

Harvesting dewy white jasmine buds in the fragrant courtyard garden at daybreak, young gardener Kayalvizhi smiled with radiant warmth as word came that the entire settlement was gossiping about her upcoming wedding as an inevitable certainty. Holding the woven cane basket against her hip, Kayalvizhi spoke to her elder companion, Mariyammal: "Mariyammal, this gossiping town has stirred up the very rumour that we so deeply needed to break the impasse; now, if my beloved truly wills it, he can seize this momentum and step forward to formally claim me as his wife (தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும் கெளவை எடுக்கும்இவ் வூர்)!" Mariyammal transferred the fresh jasmine buds from the cane basket into her cotton lap-cloth. Setting the terracotta water pitcher beside the garden irrigation furrow, she closed the channel gate.