குறள் 171Kural 171
நீதி நேர்மை இல்லாமல் பிறருக்குரிய நல்ல பொருளைக் கவர ஆசைப்பட்டால், அந்தப் பேராசை அவனது குடும்பத்தையே அடியோடு அழித்து, பல குற்றப் பழிகளையும் உடனே கொண்டுவந்து சேர்க்கும்.
• நடுவின்றி = நியாயமில்லாமல் (நடுவுநிலைமை இன்றி)
• நன்பொருள் வெஃகின் = பிறர்க்குரிய நல்ல பொருளைக் கவர விரும்பினால்,
• குடிபொன்றி = அவனது குடும்பம் அழிந்து,
• குற்றமும் = பல குற்றப் பழிகளும்
• ஆங்கே தரும் = அப்பொழுதே வந்து சேரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அனாதைச் சிறுவனின் செழிப்பான பழத்தோட்டத்தைப் பறித்த கந்துவட்டிக்காரனும் குடும்பத்தின் உடனடி அழிவும்
மருதூர் கிராமத்தில், அனாதையான சிறுவன் கதிரவனுக்கு அவனது தந்தை விட்டுச் சென்ற ஐந்து ஏக்கர் செழிப்பான மாந்தோப்பு இருந்தது. அக்கிராமத்தின் கொடிய கந்துவட்டிக்காரன் நாகப்பன், எந்த நீதியும் நேர்மையும் இல்லாமல் (நடுவின்றி), பொய்க் கடன் ஆவணங்களைத் தயாரித்துக் கதிரவனின் விலைமதிப்பற்ற நன்பொருளான அந்தத் தோட்டத்தை அநீதியாக அபகரித்தான் (நன்பொருள் வெஃகின்). கதிரவன் அழுதுகொண்டே தெருவில் நின்றான். ஆனால் நிலத்தைப் பறித்த அடுத்த வாரத்திலேயே, நாகப்பனின் ஒரே மகன் தோட்டத்தில் இருந்த நச்சுப் பாம்புக் கடியால் துடிதுடித்து உயிரிழந்தான்; நாகப்பனின் போலிப் பத்திர மோசடி அம்பலமாகி, மன்னரின் காவலர்கள் அவனது வீட்டையும் சொத்துக்களையும் பறிமுதல் செய்து, அவனைச் சிறைக் கொட்டடியில் அடைத்தனர். அவனது மனைவி பைத்தியமாகித் தெருவில் அலைந்தாள்! சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் நடுங்கி அழுத நாகப்பனைப் பார்த்து ஊர் நீதிபதி கூறினார்: 'நாகப்பா! தர்ம நியாயமின்றிப் பிறருக்குரிய அரும்பொருளை அநீதியாக அபகரிக்க நினைத்த இந்த உன் பேராசை, உன் குடும்ப வம்சத்தையே அடியோடு அழித்து (குடிபொன்றி), உனக்குப் பல குற்றப் பழிகளையும் சிறைத் தண்டனையையும் அப்பொழுதே கொண்டுவந்து தந்துவிட்டது!' (குற்றமும் ஆங்கே தரும்). அடுத்தவன் சொத்துக்கு ஆசைப்பட்டால் அழிவே மிஞ்சும்!' என்று தீர்ப்பளித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 172Kural 172
நீதி தவறி நடப்பதற்கு வெட்கி அஞ்சுகின்ற நேர்மையாளர்கள், பிறர் பொருளைக் கவர்வதால் எவ்வளவு பெரிய லாபம் கிடைத்தாலும் கூட, பழி உண்டாகும் இழிவான செயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள்.
• நடுவன்மை நாணுபவர் = அநீதி செய்ய வெட்கி அஞ்சுபவர்கள்,
• படுபயன் வெஃகி = (பிறர் பொருளைக் கவர்வதால்) கிடைக்கும் லாபத்தை விரும்பி,
• பழிப்படுவ = பழிச்சொல் உண்டாகும் இழிசெயல்களை
• செய்யார் = ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நடுக்கடலில் உடைந்த கப்பலின் வைரப் பெட்டகமும் பேராசைப் பயனுக்கு நாணிய மாலுமி மாணிக்கத்தின் நேர்மையும்
நாகப்பட்டினம் துறைமுகத்திற்கு அருகே ஒரு பெரிய யவன வணிகக் கப்பல் பாறையில் மோதி உடைந்தபோது, அதிலிருந்த ஒரு பெரும் வைர வியாபாரி கடலில் மூழ்கி உயிரிழந்தார். அவரது பல கோடி மதிப்புள்ள வைரப் பெட்டகம் நடுக்கடலில் மிதந்து வந்ததை மாலுமி மாணிக்கவேல் கண்டெடுத்தான். அவனுடன் வந்த சக மாலுமி, 'மாணிக்கவேல்! இந்த வைரங்களை விற்றால் நாம் ஏழு தலைமுறைக்கு மாபெரும் செல்வந்தர்களாகி விடலாம்; இதை எவரிடமும் சொல்லாமல் பிரித்துக் கொள்வோம்!' என்று பேராசையைத் தூண்டினான். ஆனால் மாணிக்கவேல் அந்த வைரப் பெட்டகத்தைத் தொடக்கூட அஞ்சிப் பின்வாங்கினான். அவன் உறுதியோடு கூறினான்: 'நடுவுநிலைமை தவறி அநீதி செய்வதற்கு நெஞ்சில் நாணமும் பயமும் கொண்ட நல்ல மனிதர்கள் (நடுவன்மை நாணுபவர்), பிறர் பொருளைக் கவர்வதால் கோடிப் பொன் லாபம் கிடைக்கும் என்றாலும் (படுபயன் வெஃகி), பழி உண்டாகும் இழிவான திருட்டுச் செயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள்!' (பழிப்படுவ செய்யார்). பின்னர் அந்தப் பெட்டகத்தை அப்படியே கொண்டு சென்று, இறந்த வணிகரின் கைம்பெண்ணிடமும் அனாதைக் குழந்தைகளிடமும் ஒப்படைத்தான்! அந்தப் பெண் கண்ணீர் மல்க மாணிக்கவேலின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினாள்; மன்னன் அவனுக்குப் பொற்கிழியும் அரசவை மாலுமிப் பதவியும் வழங்கிப் போற்றினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 173Kural 173
அறநெறியால் வரும் நிலையான பேரின்பத்தை அடைய விரும்புகின்ற மேன்மக்கள், பிறர் பொருளைக் கவர்வதால் கிடைக்கக்கூடிய நிலையில்லாத அற்ப இன்பத்திற்கு ஆசைப்பட்டு, அறமல்லாத தவறான செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்கள்.
• மற்றின்பம் வேண்டுபவர் = அறத்தால் வரும் நிலையான பேரின்பத்தை விரும்புவோர்,
• சிற்றின்பம் வெஃகி = (பிறர் பொருளைக் கவரும்) அற்பச் சிற்றின்பத்தை விரும்பி
• அறனல்ல செய்யாரே = அறமல்லாத தவறான செயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கருவூலப் பொறுப்பாளரின் பொற்கிழி சோதனையும் நிலையான பேரின்பத்தை நாடிய நல்லையனின் சான்றாண்மையும்
சேர மன்னனின் அரண்மனைக் கருவூலப் பொறுப்பாளராக இருந்த நல்லையனிடம், வரி வசூலில் கிடைத்த பத்தாயிரம் வராகன் பொற்காசுகளைக் கணக்கில் ஏற்றும் பணி ஒப்படைக்கப்பட்டது. அப்போது கருவூல உதவியாளன், 'ஐயா! இதில் ஆயிரம் பொற்காசுகளைக் கணக்கில் காட்டாமல் நாம் மறைத்து எடுத்துக்கொண்டால், அரண்மனை அதிகாரிகளுக்குத் தெரியவே போவதில்லை; நாம் இருவரும் புதிய தோட்டங்களையும் மாளிகைகளையும் வாங்கிச் சுகபோகமாக வாழலாம்!' என்று நயவஞ்சகமாகத் தூண்டினான். ஆனால் நல்லையன் அவனைக் கடிந்துரைத்துக் கூறினான்: 'தம்பி! அறநெறியினால் கிடைக்கக்கூடிய தூய மன அமைதியும், மறுமையின் நிலையான பேரின்பமும் வேண்டும் என்று விரும்புகின்ற மேன்மக்கள் (மற்றின்பம் வேண்டுபவர்), பிறர் பொருளைத் திருடுவதால் கிடைக்கக்கூடிய இந்த அற்ப, தற்காலிகச் சிற்றின்பத்திற்கு ஆசைப்பட்டு (சிற்றின்பம் வெஃகி), தர்மத்திற்கு மாறான தவறான பாவச் செயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள்!' (அறனல்ல செய்யாரே). அடுத்த விநாடியே மொத்தப் பொன்னையும் கணக்கில் ஏற்றி மன்னனிடம் சமர்ப்பித்தார்! மன்னன் நல்லையனின் இந்த மாசற்ற நாணயத்தைக் கண்டு, அவரை நாட்டின் தலைமைப் பொருளாளராக நியமித்து அரசு முத்திரையை வழங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 174Kural 174
ஐம்புலன்களையும் அடக்கி ஆண்ட குற்றமற்ற மெய்யறிவு உடைய சான்றோர்கள், தாம் கொடிய வறுமையில் வாடும் போதும் கூடப் பிறர் பொருளைக் கவர ஆசைப்பட மாட்டார்கள்.
• புலம்வென்ற = ஐம்புலன்களையும் அடக்கி வென்ற
• புன்மையில் காட்சியவர் = குற்றமற்ற மெய்யறிவு உடையவர்கள்,
• இலம் என்று = 'நாம் ஏழையாக இருக்கிறோம்' என்று நினைத்தும்
• வெஃகுதல் செய்யார் = பிறர் பொருளைக் கவர விரும்ப மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பஞ்சத்தில் வாடிய தத்துவப் பேராசிரியர் மணிவாசகரின் பட்டினியும் பொற்காசுகளைத் தொட மறுத்த மாசற்ற நெறியும்
பாண்டிய நாட்டின் தலைநகரில் கடும் பஞ்சம் நிலவியபோது, ஏழை மாணவர்களுக்கு இலவசமாகக் கல்வி கற்பித்து வந்த முதிய தத்துவப் பேராசிரியர் மணிவாசகரின் குடும்பம், மூன்று நாட்களாக ஒரு வாய் உணவின்றிப் பட்டினியில் வாடியது; அவரது பேரன் பசியால் மயங்கி விழுந்தான். அப்போது பணக்கார வியாபாரி ஒருவன் தனது கள்ளக் கணக்குகளைச் சரிசெய்து தர மணிவாசகரிடம் வந்து, 'ஐயா! இந்த ஒரு பொய்யை மட்டும் எழுதித் தாருங்கள்; உங்களுக்கு நூறு வராகன் பொற்காசுகளைத் தருகிறேன்; உங்கள் குடும்பத்தின் வறுமை உடனே தீர்ந்துவிடும்!' என்று ஆசை காட்டினான். ஆனால் மணிவாசகர் பொற்காசுகளைத் தொடக்கூட மறுத்துத் திருப்பி அனுப்பினார். அவரது மனைவி கண்ணீரோடு கேட்டாள்: 'சுவாமி! நாம் வறுமையில் சாகக் கிடக்கிறோமே; இந்த நேரத்தில் பிறர் பொருளைப் பெற்றால் என்ன தவறு?' மணிவாசகர் சாந்தத்தோடு உரைத்தார்: 'அன்பே! ஐம்புலன்களின் ஆசைகளையும் அடக்கி வென்ற குற்றமற்ற மெய்யறிவு உடைய சான்றோர்கள் (புலம்வென்ற புன்மையில் காட்சியவர்), 'நாம் ஏழையாகி விட்டோமே, உணவில்லையே' என்று கருதிக்கூட (இலமென்று), ஒருபோதும் பிறருக்குரிய பொருளைக் கவரவோ அதற்காக அநீதி செய்யவோ மாட்டார்கள்!' (வெஃகுதல் செய்யார்). அவரது இந்த மாசற்ற புலனடக்கத்தைக் கண்ட மன்னன், அவரை அரண்மனை தலைமை நீதிபதியாக நியமித்து அவரது குடும்பத்திற்கு ஆயுட்கால உணவு மானியம் அளித்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 175Kural 175
பிறர் பொருளைக் கவர ஆசைப்பட்டு எவரிடத்திலும் அறிவற்ற இழிசெயல்களைச் செய்தால், நுட்பமாகப் பல நூல்களைக் கற்றுப் பரந்து விரிந்த அறிவைப் பெற்றிருந்தும் அதனால் என்ன பயன்தான் உண்டாகும்?
• யார்மாட்டும் வெஃகி = எவரிடத்திலும் பொருளைக் கவர ஆசைப்பட்டு
• வெறிய செயின் = அறிவற்ற இழிசெயல்களைச் செய்தால்,
• அஃகி = நுட்பமானதாய்
• அகன்ற அறிவு = பரந்து விரிந்த கல்வியறிவினால்
• என்னாம் = என்ன பயன்தான் உண்டாகும்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அறுபத்து நான்கு கலைகள் கற்ற புலவர் நாராயணனின் நில அபகரிப்பும் அரசவையின் கண்டனத் தீர்ப்பும்
தஞ்சை அரசவையில் அறுபத்து நான்கு சாஸ்திரங்களையும், சட்ட நுணுக்கங்களையும் கரைத்துக் குடித்த மகா பண்டிதர் நாராயணன், தனது நுட்பமான அறிவினால் பல விவாதங்களில் வெற்றி பெற்றுப் புகழின் உச்சியில் இருந்தார். ஆனால் பக்கத்து வீட்டில் வாழ்ந்த ஒரு ஏழை விதவைத் தாயின் கடைசி வாழ்வாதாரமான பழத்தோட்டத்தின் மீது பேராசை கொண்டார். தனது சட்ட அறிவைப் பயன்படுத்திப் போலி ஆவணங்களைத் தயாரித்து, அந்த நிலத்தை அபகரிக்க முயன்றபோது, அரண்மனை தலைமை நீதிபதி அவரது மோசடியைக் கையும் களவுமாகக் கண்டுபிடித்து அரசவையில் நிறுத்தினார். மன்னன் அனைவரின் முன்னிலையிலும் பண்டிதர் நாராயணனைக் கண்டித்துக் கேட்டான்: 'நாராயண பண்டிதரே! பிறரது எளிய சொத்தின் மீது பேராசைப்பட்டு (வெஃகி), எவரிடத்திலும் இத்தகைய வெட்கக்கேடான அறிவற்ற செயல்களைச் செய்வாய் என்றால் (யார்மாட்டும் வெறிய செயின்), நீ கற்றுத் தேர்ந்த அந்த நுட்பமான, கடல் போன்ற பரந்த சாஸ்திர அறிவினால் உனக்கு என்னதான் பயன்?' (அஃகி அகன்ற அறிவென்னாம்). அறநெறி இல்லாத அறிவு விஷத்திற்குச் சமம்!' என்று கூறி, அவரது பட்டங்களைப் பறித்து அவரை நாடு கடத்தினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 176Kural 176
இறையருளை விரும்பி நல்லற வழியில் நிலைத்து நின்ற ஒருவன் கூட, பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டுத் தீய வழிகளை மனதில் நினைத்தாலே போதும், அவன் முற்றிலும் அழிந்து போவான்.
• அருள்வெஃகி = இறையருளை விரும்பி
• ஆற்றின்கண் நின்றான் = அறவழியில் நின்றவனும்,
• பொருள்வெஃகி = பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டுப்
• பொல்லாத சூழ = பொல்லாத தீய செயல்களை எண்ணினாலே
• கெடும் = அடியோடு அழிந்து போவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அன்னதான அறக்கட்டளைத் தலைவரின் பேராசைச் சதியும் ஒரே கணத்தில் இடிந்து விழுந்த வாழ்நாள் புகழும்
மருதூர் கிராமத்தில், முப்பது ஆண்டுகளாக ஏழைகளுக்கு அன்னசத்திரமும் இலவச மருத்துவமனையும் நடத்தி, இறை அருளைப் பெறுவதற்கான உயர்ந்த அறவழியில் நின்று பெருமதிப்புடன் வாழ்ந்து வந்தார் சதாசிவம் பிள்ளை. ஆனால் அவரது சத்திரத்திற்கு அருகில் இருந்த ஒரு ஏழை விவசாயக் குடும்பத்தின் விலைமதிப்பற்ற நஞ்சை நிலத்தின் மீது திடீரென அவருக்குப் பேராசை பிறந்தது. அந்த நிலத்தைக் குறைந்த விலைக்குப் பறிக்க, நில அளவையாளருக்குக் கையூட்டு கொடுத்துப் பொய்க் கணக்கு எழுதி சதித் திட்டம் தீட்டினார். நிலத்தைப் பறிப்பதற்கு முன்பாகவே, அந்த ரகசியக் கடிதங்கள் அரசவை அதிகாரிகளிடம் சிக்கி அம்பலமானது! முப்பது ஆண்டு காலத் தர்மத்தின் மூலம் அவர் சேர்த்து வைத்த நற்புகழும், ஆன்மீக மதிப்பும் ஒரே இரவில் இடிந்து சாம்பலாயின; மன்னன் அவரது சத்திரத்தை முடக்கி அவரை ஊரை விட்டே விரட்டினான். தெருவில் தலைகுனிந்து நின்ற சதாசிவத்தைப் பார்த்து முதிய ஞானி கூறினார்: 'சதாசிவம்! இறையருளை விரும்பி அறவழியில் உறுதியாக நின்ற ஒருவன் கூட (அருள்வெஃகி ஆற்றின்கண் நின்றான்), பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டுத் தீய வஞ்சகச் செயல்களைத் தன் மனதில் எண்ணத் தொடங்கினாலே போதும் (பொருள்வெஃகிப் பொல்லாத சூழ); அவன் தன் இரு உலக நன்மைகளையும் ஒரே நொடியில் இழந்து அடியோடு அழிந்து போவான்!' (கெடும்) என்று எச்சரித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 177Kural 177
பிறர் பொருளைக் கவர்ந்து அடையும் செல்வ வளர்ச்சியை ஒருபோதும் விரும்பக் கூடாது; ஏனெனில் அச்செல்வம் பலன் தரும் காலத்தில் நன்மையாக இல்லாமல் பேரழிவாகவே முடியும்.
• வெஃகி ஆம் ஆக்கம் = பிறர் பொருளைக் கவர்ந்து பெறும் செல்வத்தை
• வேண்டற்க = ஒருபோதும் விரும்பக் கூடாது;
• விளைவயின் = அச்செல்வம் பலன் தரும் போது
• பயன் = அதன் பலனானது
• மாண்டற்கு அரிதாம் = நன்மையானதாக இருக்காது (துன்பத்தையே தரும்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அண்டை விவசாயியின் கால்வாயை உடைத்துத் திருடிய தண்ணீரும் அழுகி நாசமான நெற்கதிர்களும்
காவிரி பாசனப் பகுதியில், கடும் கோடை வறட்சியின் போது, உழவன் ராமசாமி தனது அண்டை நிலத்து ஏழை விவசாயியின் பாசன மதகை நள்ளிரவில் திருட்டுத்தனமாக உடைத்து, அவனது பங்கைத் தனது நிலத்திற்குத் திருப்பித் தனது நெற்பயிர்களைத் தற்காலிகமாகச் செழிக்க வைத்தான். அண்டை விவசாயியோ தனது பயிர்கள் காய்ந்து கருகியதைக் கண்டு கதறி அழுதான். ராமசாமியின் தந்தை கண்டித்தார்: 'மகனே! அடுத்தவன் பங்கைக் கவர்ந்து சேர்க்கும் இந்த அநீதியான செல்வ வளர்ச்சியை ஒருபோதும் விரும்பாதே!' (வேண்டற்க வெஃகியாம் ஆக்கம்). ஆனால் ராமசாமி கேட்கவில்லை. அறுவடை நாள் வந்தபோது, ராமசாமியின் நெற்கதிர்களுக்குள் கொடிய விஷப் பூச்சிகளும் நச்சுப் பூஞ்சைகளும் பரவி, மொத்த தானியமும் அழுகித் துர்நாற்றம் வீசி நஞ்சாக மாறியது! அந்த அரிசியைச் சாப்பிட்ட அவனது குடும்பக் கால்நடைகள் அனைத்தும் மாண்டன! அப்போது தந்தை கண்ணீரோடு கூறினார்: 'பார்த்தாயா! பிறர் பொருளைக் கவர்ந்து அடையும் அநீதிச் செல்வத்தை நாம் விரும்பக் கூடாது; ஏனெனில் அது பலன் கொடுக்கும் காலத்தில் (விளைவயின்), அதன் முடிவு ஒருபோதும் நன்மையாக இருக்காது; பேரழிவையும் மரணத்தையுமே தரும்!' (மாண்டற் கரிதாம் பயன்) என்று முழங்கினார்! ராமசாமி தன் பேராசைப் பாவத்தை எண்ணிக் கதறினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 178Kural 178
ஒருவனுடைய சொந்தச் செல்வம் அழியாமல் குறைந்து போகாமல் நிலைத்து நிற்க வழி எதுவென்றால், அடுத்தவனின் கையில் இருக்கும் உடைமைகளைத் தான் பேராசையோடு விரும்பாமல் இருப்பதே ஆகும்.
• செல்வத்திற்கு = ஒருவனது சொந்தச் செல்வத்திற்குக்
• அஃகாமை யாதெனின் = குறைவு நேராமல் இருப்பதற்கான வழி எதுவென்றால்,
• பிறன்கைப் பொருள் = அடுத்தவனின் கையில் இருக்கும் பொருளை
• வெஃகாமை வேண்டும் = தான் ஆசைப்படாமல் இருப்பதே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தலைமுறை தலைமுறையாகச் செழித்த செட்டியார் பரம்பரையும் அழியாத செல்வத்தின் மூல ரகசியமும்
காரைக்குடிப் பகுதியில், ஏழு தலைமுறைகளாகச் செல்வச் செழிப்பிலும், தர்மத்திலும் சற்றும் குறைவில்லாமல் கோடீஸ்வரர்களாக வாழ்ந்து வந்த நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார் குடும்பத்தின் மூத்த தலைவர் மாணிக்கவேல் செட்டியார், தனது பேரன் அருணாசலத்திற்குத் தொழிலின் மூல ரகசியத்தை உபதேசித்தார். பேரன் கேட்டான்: 'தாத்தா! எத்தனையோ பெரிய ஜமீன்தார்களும் அரச வம்சங்களும் ஒரே தலைமுறையில் ஏழையாகி அழிந்து போகின்றன; ஆனால் நமது குடும்பத்துச் செல்வம் மட்டும் ஏழு தலைமுறைகளாகக் குறையாமல் செழித்துக்கொண்டே இருக்கிறதே, இதன் ரகசியம் என்ன?' தாத்தா புன்னகையோடு கூறினான்: 'பேரனே! ஒருவனுடைய சொந்தச் செல்வம் அழியாமலும் குறைந்து போகாமலும் தலைமுறைக்கும் பெருகி நிற்பதற்கான ஒரே ரகசியம் எதுவென்றால் (அஃகாமை செல்வத்திற்கு யாதெனின்), அடுத்தவனுடைய கையில் இருக்கும் பொருளை நாம் ஒருபோதும் ஆசைப்படாமல் (வெஃகாமை வேண்டும் பிறன்கைப் பொருள்), நம் உழைப்பில் திருப்தி அடைவதே ஆகும்! அடுத்தவன் சொத்தை விரும்பாதவனின் செல்வத்தை லக்ஷ்மி தேவி கண் இமை போலப் பாதுகாப்பாள்!' என்று போதித்தார்! அருணாசலம் அந்த நேர்மையையே தன் வாழ்நாள் மூச்சாகக் கொண்டு குடும்பப் புகழை உயர்த்தினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 179Kural 179
அறநெறி இதுவென்று அறிந்து, பிறர் பொருளைக் கவர ஆசைப்படாத மெய்யறிவு கொண்ட சான்றோர்களை, செல்வத் திருமகள் தானே வழியறிந்து தேடிச் சென்று அவரிடம் நிலைத்து வாழ்வாள்.
• அறனறிந்து = அறத்தின் வழியை உணர்ந்து
• வெஃகா = பிறர் பொருளை விரும்பாத
• அறிவுடையார் = அறிவுடைய சான்றோர்களை,
• திரு = செல்வத் திருமகள்
• திறனறிந்து = சேரும் வழியறிந்து
• ஆங்கே சேரும் = தானே தேடிச் சென்று அடைவாள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நவரத்தினக் கிண்ணத்தை உரியவரிடம் ஒப்படைத்த நெசவாளி முத்துக்குமரனைத் தேடி வந்த அரசப் பெருஞ்செல்வம்
காஞ்சிபுரத்தில் எளிய நெசவுத் தொழில் செய்து வந்த முத்துக்குமரன் என்ற இளம் நெசவாளி, ஒரு நாள் வீதியில் ஒரு செல்வந்த வணிகர் தவறவிட்டுச் சென்ற பல லட்சம் பொன் மதிப்புள்ள நவரத்தினக் கிண்ணத்தைக் கண்டெடுத்தான். அவனது அண்டை நெசவாளி, 'முத்துக்குமரா! இந்தக் கிண்ணத்தை விற்றால் நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் நெசவு செய்யாமல் ராஜபோகமாக வாழலாம்!' என்று தூண்டினான். ஆனால் முத்துக்குமரன் அறத்தின் வழியைத் தெளிவாக உணர்ந்தவன் (அறனறிந்து); பிறர் பொருளுக்கு ஒருபோதும் ஆசைப்படாதவன் (வெஃகா அறிவுடையார்). அவன் ஊரெங்கும் முரசறைந்து, அந்த நவரத்தினக் கிண்ணத்தை அதன் உண்மையான உரிமையாளரான சேர நாட்டுப் பெருவணிகரிடம் ஒரு காசு கூடக் கூலி வாங்காமல் ஒப்படைத்தான். முத்துக்குமரனின் இந்த மாசற்ற நேர்மையைக் கண்டு மெய்சிலிர்த்த அந்தப் பெருவணிகர், தனது உலகளாவிய பட்டு ஏற்றுமதி வணிகத்தின் முழுக் கூட்டாண்மையையும் முத்துக்குமரனுக்கு வழங்கி, பல ஆயிரம் வராகன் மூலதனத்தையும் கொட்டிக் கொடுத்தார்! அடுத்த சில ஆண்டுகளில் முத்துக்குமரன் காஞ்சியின் மிகப்பெரிய பட்டு வர்த்தகப் பிரபுவாக உயர்ந்தான்! அப்போது முதிய சான்றோர் பாராட்டினார்: 'அறநெறியை உணர்ந்து பிறர் பொருளை விரும்பாத தூய நெஞ்சத்து அறிவுடையோரை, செல்வத் திருமகள் தானே தகுந்த வழி அறிந்து தேடி வந்து சேர்வாள்!' (திறனறிந்து ஆங்கே திரு சேரும்) என்று போற்றினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 180Kural 180
பின்விளைவுகளை யோசிக்காமல் பிறர் பொருளைக் கவர ஆசைப்பட்டால் அது அழிவைத் தரும்; பிறர் பொருளை விரும்பாத மன நிறைவும் உறுதியும் ஒருவனுக்கு என்றும் நிலையான பெருவெற்றியைத் தரும்.
• எண்ணாது வெஃகின் = பின்விளைவை எண்ணாமல் (பிறர் பொருளை) விரும்பினால்
• இறல் ஈனும் = அது பேரழிவைத் தரும்;
• வேண்டாமை என்னும் = (பிறர் பொருளை) விரும்பாத
• செருக்கு = மன உறுதி என்னும் பெருஞ்செல்வம்
• விறல் ஈனும் = நிலையான வெற்றியைத் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
போரில் பொதுமக்களைச் சூறையாடிய தளபதி மாயவனின் அழிவும் குடிமக்களைக் காத்த தளபதி சேந்தனின் அழியாத வெற்றியும்
பகை நாட்டின் துறைமுகக் கோட்டையைக் கைப்பற்றிய பின்னர், தளபதி மாயவன் பின்விளைவுகளைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காமல் (எண்ணாது வெஃகின்), தனது படைவீரர்களை ஏவி அப்பாவிப் பொதுமக்களின் வீடுகளையும் பொன் நகைகளையும் சூறையாடினான். இதனால் கொதித்தெழுந்த நகர மக்கள் அனைவரும் ஒன்றுதிரண்டு, நள்ளிரவில் மாயவனின் பாசறையைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தி அவனையும் அவனது கூட்டாளிகளையும் கூண்டோடு கொன்று குவித்தனர்! ஆனால் மற்றொரு புறம் படை நடத்திய தளபதி சேந்தனோ, எதிரி நாட்டு மக்களின் ஒரு துரும்பைக் கூடத் தொடக்கூடாது என்று கடுமையான ஆணை பிறப்பித்து, அடுத்தவர் பொருளை விரும்பாத உள்ள நிறைவோடும் மன உறுதியோடும் நின்றான் (வேண்டாமை என்னுஞ் செருக்கு). சேந்தனின் இந்த மாசற்ற தார்மீகப் பெருமையைக் கண்ட அந்நகர மக்கள், தாங்களாகவே முன்வந்து கோட்டையின் சாவிகளை அவரிடம் பணிந்து ஒப்படைத்து அவரைத் தங்கள் மன்னராகவே ஏற்றுக்கொண்டனர்! சேந்தனின் புகழ் திசையெங்கும் பரவியது. அப்போது அரசவை முதியவர் கூறினார்: 'விளைவுகளை யோசிக்காமல் பிறர் பொருளைக் கவர நினைத்த மாயவனுக்கு அந்தப் பேராசை கோர மரணத்தைக் கொடுத்தது (இறல் ஈனும்); ஆனால் பிறர் பொருளை விரும்பாத சேந்தனின் மன உறுதி அவனுக்கு நிலையான பெருவெற்றியைத் தந்தது!' (விறல் ஈனும்) என்று வரலாற்றைப் பொறித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.