திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 174

பாண்டிய நாட்டின் தலைநகரில் கடும் பஞ்சம் நிலவியபோது, ஏழை மாணவர்களுக்கு இலவசமாகக் கல்வி கற்பித்து வந்த முதிய தத்துவப் பேராசிரியர் மணிவாசகரின் குடும்பம், மூன்று நாட்களாக ஒரு வாய் உணவின்றிப் பட்டினியில் வாடியது; அவரது பேரன் பசியால் மயங்கி விழுந்தான். அப்போது பணக்கார வியாபாரி ஒருவன் தனது கள்ளக் கணக்குகளைச் சரிசெய்து தர மணிவாசகரிடம் வந்து, 'ஐயா! இந்த ஒரு பொய்யை மட்டும் எழுதித் தாருங்கள்; உங்களுக்கு நூறு வராகன் பொற்காசுகளைத் தருகிறேன்; உங்கள் குடும்பத்தின் வறுமை உடனே தீர்ந்துவிடும்!' என்று ஆசை காட்டினான். ஆனால் மணிவாசகர் பொற்காசுகளைத் தொடக்கூட மறுத்துத் திருப்பி அனுப்பினார். அவரது மனைவி கண்ணீரோடு கேட்டாள்: 'சுவாமி! நாம் வறுமையில் சாகக் கிடக்கிறோமே; இந்த நேரத்தில் பிறர் பொருளைப் பெற்றால் என்ன தவறு?' மணிவாசகர் சாந்தத்தோடு உரைத்தார்: 'அன்பே! ஐம்புலன்களின் ஆசைகளையும் அடக்கி வென்ற குற்றமற்ற மெய்யறிவு உடைய சான்றோர்கள் (புலம்வென்ற புன்மையில் காட்சியவர்), 'நாம் ஏழையாகி விட்டோமே, உணவில்லையே' என்று கருதிக்கூட (இலமென்று), ஒருபோதும் பிறருக்குரிய பொருளைக் கவரவோ அதற்காக அநீதி செய்யவோ மாட்டார்கள்!' (வெஃகுதல் செய்யார்). அவரது இந்த மாசற்ற புலனடக்கத்தைக் கண்ட மன்னன், அவரை அரண்மனை தலைமை நீதிபதியாக நியமித்து அவரது குடும்பத்திற்கு ஆயுட்கால உணவு மானியம் அளித்தான்!

During a devastating famine in the Pandyan capital, venerable philosophy scholar Manivasagar, who taught impoverished students without fee, found his household with empty pots for three days. As his young grandson fainted from hunger, a dishonest merchant arrived, offering a bag of one hundred gold sovereigns if Manivasagar would forge a false audit scroll for the royal tax courts: Master! Just one brushstroke, and your family's desperate destitution will vanish into opulence! Manivasagar pushed the gold aside with serene detachment. His weeping wife asked in despair: My lord, when we are dying of starvation, would accepting this relief be so unpardonable? Manivasagar answered with divine composure: Beloved! Those enlightened masters who have conquered the wild turbulence of the five senses with stainless, flawless spiritual vision (PulamvenRa punmaiyil kaadchiyavar) will never, even in the darkest, most agonizing hour of sorest poverty (IlamenRu), covet or seize the property of another through deceit! (Vehgudhal seyyaar). Moved to tears by the philosopher's unbending integrity, the King appointed Manivasagar Chief Justice of the realm, granting lifelong royal annuities to his academy.