திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 172

நாகப்பட்டினம் துறைமுகத்திற்கு அருகே ஒரு பெரிய யவன வணிகக் கப்பல் பாறையில் மோதி உடைந்தபோது, அதிலிருந்த ஒரு பெரும் வைர வியாபாரி கடலில் மூழ்கி உயிரிழந்தார். அவரது பல கோடி மதிப்புள்ள வைரப் பெட்டகம் நடுக்கடலில் மிதந்து வந்ததை மாலுமி மாணிக்கவேல் கண்டெடுத்தான். அவனுடன் வந்த சக மாலுமி, 'மாணிக்கவேல்! இந்த வைரங்களை விற்றால் நாம் ஏழு தலைமுறைக்கு மாபெரும் செல்வந்தர்களாகி விடலாம்; இதை எவரிடமும் சொல்லாமல் பிரித்துக் கொள்வோம்!' என்று பேராசையைத் தூண்டினான். ஆனால் மாணிக்கவேல் அந்த வைரப் பெட்டகத்தைத் தொடக்கூட அஞ்சிப் பின்வாங்கினான். அவன் உறுதியோடு கூறினான்: 'நடுவுநிலைமை தவறி அநீதி செய்வதற்கு நெஞ்சில் நாணமும் பயமும் கொண்ட நல்ல மனிதர்கள் (நடுவன்மை நாணுபவர்), பிறர் பொருளைக் கவர்வதால் கோடிப் பொன் லாபம் கிடைக்கும் என்றாலும் (படுபயன் வெஃகி), பழி உண்டாகும் இழிவான திருட்டுச் செயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள்!' (பழிப்படுவ செய்யார்). பின்னர் அந்தப் பெட்டகத்தை அப்படியே கொண்டு சென்று, இறந்த வணிகரின் கைம்பெண்ணிடமும் அனாதைக் குழந்தைகளிடமும் ஒப்படைத்தான்! அந்தப் பெண் கண்ணீர் மல்க மாணிக்கவேலின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினாள்; மன்னன் அவனுக்குப் பொற்கிழியும் அரசவை மாலுமிப் பதவியும் வழங்கிப் போற்றினான்!

Off the treacherous shoals of Nagapattinam, a storm-battered merchant galleon from Rome struck submerged reefs, drowning its wealthy gem merchant. As the waters calmed, young navigator Maanickavel hauled aboard a floating iron-bound coffer filled with thousands of uncut diamonds and emeralds worth sovereign fortunes. His mate whispered with greedy eyes: Maanickavel! If we conceal this chest, we will live like imperial kings for seven generations! No one knows it survived the wreck! But Maanickavel recoiled in profound moral shame, refusing to pocket even a single gem. He proclaimed with unshakable integrity: Those whose consciences shrink with shame from the very thought of unjust transgression (Naduvanmai naaNupavar) will never, lured by any immense profit from coveting another's goods (Padupayan vehgi), commit shameful, predatory deeds of theft! (Pazhippaduva seyyaar). He escorted the coffer to the merchant's grieving widow and orphan daughters in the capital. Weeping in gratitude, the widow blessed his lineage, and the Emperor appointed Maanickavel as High Admiral of the Merchant Marine.