குறள் 351Kural 351
அழியக்கூடிய பொய்யான உலகப் பொருட்களை நிலையான மெய்ப்பொருள் என்று தவறாக நம்பி மயங்கும் அறியாமையினாலேயே, மனிதனுக்குத் துன்பங்கள் நிறைந்த இழிவான பிறவித் துயரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் உண்டாகின்றன.
• பொருள் அல்லவற்றை = அழியக்கூடிய நிலையில்லாத பொய்யான உலகப் பொருட்களை
• பொருள் என்று உணரும் = நிலையான மெய்ப்பொருள் என்று தவறாகக் கருதும்
• மருளான் ஆம் = மயக்க அறியாமையின் காரணமாகவே,
• மாணாப் பிறப்பு = துன்பங்கள் நிறைந்த இழிவான பிறவித் துயரங்கள் மனிதனுக்கு உண்டாகின்றன.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கானல் நீரின் தாகமும் மாயைப் பிறவியின் துயரமும்
போலி ரத்தின வியாபாரி மகாதேவன், பளபளக்கும் வெற்றுச் சோழிகளையும் கண்ணாடி மணிகளையும் விலைமதிப்பற்ற மாணிக்கங்கள் என்று நம்பி, தன் நிலங்களையும் வீடுகளையும் விற்று அவற்றை வாங்கிப் பதுக்கி வைத்து ஏமாந்து நடுத்தெருவில் நின்றான்; அவனது அறியாமையைக் கண்டு மக்கள் எள்ளி நகையாடினர். தன் ஏமாற்றத்திற்காகக் கதறி அழுத மகாதேவனை, ஞானி சோமநாதர் சுட்டெரிக்கும் பாலைவன மணல்வெளிக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே தாகத்தால் தவித்த ஒரு மான், கானல் நீரை உண்மையான நீர்நிலை என்று தவறாக நம்பி, மணல்வெளியில் பல மைல்கள் ஓடி ஓடிச் சோர்ந்து மயங்கி விழுந்ததைக் காட்டினார். ஞானி சோமநாதர் கூறினார்: மகாதேவா! இல்லாத கானல் நீரை உண்மையான நீர் என்று நம்பி ஓடிய மான் எப்படித் தாகத்தால் துடித்ததோ, அதேபோலத்தான் அழியக்கூடிய நிலையற்ற உலகப் பொருட்களை உண்மையான மெய்ப்பொருள் என்று தவறாக நம்பும் மாயை அறியாமையாலேயே, ஆன்மாவுக்குத் துன்பங்கள் நிறைந்த பிறவித் துயரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் உண்டாகின்றன; மெய்ப்பொருளை உணர்ந்து விழிப்படை என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 352Kural 352
அறியாமை என்னும் மயக்கத்திலிருந்து விடுபட்டுக் குற்றமற்ற தூய மெய்ஞானக் காட்சியைப் பெற்ற ஞானிகளுக்கு, பிறவித் துன்பம் என்னும் இருள் அகன்று, எக்காலத்தும் அழியாத முக்திப் பேரின்பம் உண்டாகும்.
• மருள் நீங்கி = அறியாமை மயக்கத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டு,
• மாசு அறு காட்சியவர்க்கு = குற்றமற்ற தூய மெய்ஞானக் காட்சியைப் பெற்ற ஞானிகளுக்கு,
• இருள் நீங்கி = பிறவித் துன்பம் என்னும் இருள் விலகி,
• இன்பம் பயக்கும் = எக்காலத்தும் அழியாத முக்திப் பேரின்ப நிலை உண்டாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இருட்டறைக் கயிறும் ஞான விளக்கின் வெளிச்சமும்
இளைஞன் மணிவண்ணன், ஒரு பழைய பாழடைந்த இருட்டறையில் சிக்கிக்கொண்டு, அங்கே சுருண்டு கிடந்த ஒரு தடித்த கயிற்றைக் கொடிய நச்சுப் பாம்பு என்று தவறாக எண்ணி, பயத்தால் அலறி நடுங்கிக் கூச்சலிட்டான்; பாம்பு தன்னைத் தீண்டி விடுமோ என்ற அச்ச இருளிலேயே பல மணி நேரம் மரண வேதனையை அனுபவித்தான். அப்போது அந்த அறைக்குள் வந்த ஞானி தீபானந்தர், ஒரு சுடர்விடும் நெய் விளக்கைக் கையில் ஏந்தி அறையை ஒளிரச் செய்தார்; வெளிச்சம் வந்ததும் அங்கே கிடந்தது வெறும் சணல் கயிறு மட்டுமே என்பதை மணிவண்ணன் கண்டான்; அவனது பயமும் வேதனையும் அந்த நொடியிலேயே விலகி, உள்ளத்தில் எல்லையற்ற நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் பொங்கியது. ஞானி தீபானந்தர் புன்னகையோடு கூறினார்: மணிவண்ணா! அறியாமை என்னும் மயக்க இருள் அகன்று, குற்றமற்ற மெய்யான அறிவுக் காட்சியைப் பெறுகின்ற ஞானிகளுக்கு, பிறவித் துன்பம் என்னும் இருள் அகன்று, உள்ளத்தில் எக்காலத்தும் அழியாத முக்திப் பேரின்ப வெளிச்சம் பிறக்கும் என்றார். மணிவண்ணன் தெளிவடைந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 353Kural 353
சந்தேகங்கள் அனைத்தையும் களைந்து மெய்ப்பொருளைத் தெளிவாக உணர்ந்த ஞானிகளுக்கு, தாம் வாழும் இந்த பூவுலகை விட, அடைய வேண்டிய முக்தி உலகமே மிக அருகில் உள்ளதாகும்.
• ஐயத்தின் நீங்கி = கடவுள், ஆன்மா, வினைப்பயன் பற்றிய அனைத்து சந்தேகங்களிலிருந்தும் முழுமையாக விடுபட்டு,
• தெளிந்தார்க்கு = மெய்ப்பொருளைத் தெளிவாக உணர்ந்த ஞானிகளுக்கு,
• வையத்தின் = தாம் இப்போது நின்று வாழ்கின்ற இந்த பூவுலகை விட,
• வானம் = முக்தி தரும் மேலான வீட்டுலகமானது
• நணியது உடைத்து = மிக மிக அருகில் உள்ளதாக அண்மையிலேயே விளங்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாதப் புயல்களும் உள்ளத்தில் மலர்ந்த முக்தி உலகமும்
ஆராய்ச்சியாளர் கதிரேசன், ஆயிரக்கணக்கான தத்துவ நூல்களைப் படித்து, கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா, மறுபிறவி உண்மையா பொய்யா என்று பலவித சந்தேகங்களால் உள்ளம் குழம்பி, அமைதியின்றித் தவித்தார்; முக்தி என்பது எட்ட முடியாத பல கோடி மைல்கள் தொலைவில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு கற்பனை உலகம் என்று எண்ணினார். அவரது நிலையைக் கண்ட ஞானாசிரியர் சிவயோகி, அவரை அமைதியான குகைக்குள் அழைத்துச் சென்று, புறக் கருத்துக்களைக் கடந்து அகத்திலுள்ள ஆத்ம ஜோதியை நேரடியாக உணர வைத்தார்; கதிரேசனின் மனதிலிருந்த ஐயங்கள் அனைத்தும் சூரியனைக் கண்ட பனி போல விலகின; உள்ளத்தில் எல்லையற்ற மெய்யுணர்வின் பேரொளி மலர்ந்தது. சிவயோகி புன்னகையோடு கூறினார்: கதிரேசா! சந்தேகங்கள் சூழ்ந்திருந்த போது முக்தி உலகம் உனக்கு எட்டாத தொலைவில் தோன்றியது; ஆனால் சந்தேகங்கள் யாவற்றையும் போக்கி மெய்ப்பொருளைத் தெளிவாக உணர்ந்த ஞானிகளுக்கு, அவர்கள் காலடி வைத்துள்ள இந்த பூவுலகை விடவும், மேலான முக்தி உலகமே மிக அருகில் அண்மையில் உள்ளதாக விளங்கும் என்றார். கதிரேசன் பேரானந்தம் அடைந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 354Kural 354
ஐம்புலன்களையும் அடக்கும் யோக ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தாலும் கூட, பரம்பொருளை உணரும் உண்மையான மெய்ஞானம் இல்லாதவர்களுக்கு அந்த புலனடக்கத்தால் ஆன்ம முக்திக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.
• ஐயுணர்வு எய்தியக் கண்ணும் = மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐம்பொறிகளையும் அடக்கி மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தும் ஆற்றலைப் பெற்றிருந்த போதிலும்,
• மெய்யுணர்வு இல்லாதவர்க்கு = பரம்பொருளாகிய மெய்ப்பொருளை உணரும் ஆத்ம ஞானம் இல்லாத மனிதர்களுக்கு,
• பயம் இன்றே = அந்த புலனடக்க ஆற்றலால் எந்தவொரு ஆன்மீகப் பயனும் உண்டாகாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூச்சடக்கும் வித்தையும் மெய்யுணர்வின் பேரொளியும்
ஹடயோகி வீரபத்திரன், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஒற்றைக் காலில் நின்று, மூச்சையடக்கி, கண்களை மூடாமல், சுவையற்ற கசப்பு இலைகளை உண்டு தன் ஐம்புலன்களையும் இரும்பைப் போல் அடக்கப் பழகினார்; ஆனால் உள்ளத்திலோ கொழுந்துவிட்டு எரியும் ஆணவமும், தன்னை மதிக்காதவர்கள் மீது கடுமையான கோபமும் கொண்டிருந்தார்; 'நான் ஐம்புலன்களையும் முழுமையாக வென்றுவிட்டேன்' என்று ஊரெங்கும் தற்பெருமை பேசினார். அவரது நிலை கண்ட ஞானாசிரியர் ரமணாநந்தர், அமைதியாகக் கூறினார்: வீரபத்திரா! குளிர்காலத்தில் சேற்றில் உறங்கும் தவளையும் மாதக்கணக்கில் சுவாசிக்காமல் உணவின்றி உடலை அடக்கி வாழ்கிறது; செதுக்கப்படாத ஒரு பாறாங்கல்லும் சுவை, தொடு உணர்வு இன்றி இருக்கிறது; உடலின் ஐந்து புலன்களை அடக்கும் வித்தையைப் பெற்றிருந்தாலும், பரம்பொருளை உள்ளத்தில் உணரும் உண்மையான மெய்ஞானம் இல்லாதவர்களுக்கு அந்தப் புலனடக்கப் பயிற்சியால் முக்திக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை; புலனடக்கத்தை விடவும் இறை மெய்யுணர்வே தலைசிறந்தது என்றார். வீரபத்திரன் தன் ஆணவம் நீங்கி மெய்ஞானத்தை நாடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 355Kural 355
எந்தவொரு பொருளும் வெளித்தோற்றத்தில் எத்தகைய தன்மை கொண்டதாகத் தோன்றினாலும், அந்த மாயைத் தோற்றத்தில் மயங்காமல் அதனுள் மறைந்திருக்கும் உண்மையான தத்துவ மெய்ப்பொருளைக் காண்பதே தலைசிறந்த மெய்ஞான அறிவாகும்.
• எப்பொருள் = எந்தவொரு உலகப் பொருளும் அல்லது உயிரும்
• எத்தன்மைத்து ஆயினும் = வெளித்தோற்றத்தில் எத்தகைய வடிவம், பெயர், குணம் கொண்டதாகத் தோன்றிய போதிலும்,
• அப்பொருள் = அந்தப் பொருளின் வெளித்தோற்றத்தை மட்டும் பார்த்து மயங்கிவிடாமல்,
• மெய்ப்பொருள் காண்பது = அதனுள் நிலைத்து நிற்கும் உண்மையான தத்துவ மெய்ப்பொருளைக் கண்டறிவதே
• அறிவு = மெய்யான ஆத்ம ஞான அறிவாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தங்க நாகமும் வடிவங்களைக் கடந்த மெய்ப்பொருளும்
இளவரசன் விக்கிரமன், அரண்மனைப் பொற்கொல்லர் பட்டறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தங்க நாகப் பாம்பின் உருவத்தைக் கண்டு பயந்து பின்வாங்கினான்; அருகில் இருந்த தங்க மணிமகுடத்தையும், தங்க யானையையும் பார்த்துப் பிரமித்தான்; இவற்றில் எது சிறந்தது என்று அமைச்சர்களோடு வாக்குவாதம் செய்தான். அதைக் கண்ட தலைமைப் பொற்கொல்லரான முதிய ஞானி, அந்தத் தங்க நாகத்தையும், மணிமகுடத்தையும், தங்க யானையையும் எடுத்து உலைக்களத்தில் இட்டு உருக்கினார்; அடுத்த சில நிமிடங்களில் நாகத்தின் பயங்கரப் படமும், மகுடத்தின் செருக்கும், யானையின் கம்பீரமும் அழிந்து, தூய ஒளிரும் தங்கக் கட்டியாக ஒரே உருவத்தில் பிரகாசித்தது. பொற்கொல்லர் புன்னகையோடு கூறினார்: இளவரசே! சாதாரண மக்கள் வெளித்தோற்றத்து வடிவங்களையும் பெயர்களையும் கண்டு பயமும் மயக்கமும் கொள்கிறார்கள்; ஆனால் ஞானிகளோ, எப்பொருள் எந்தத் தன்மையோடு எத்தகைய வடிவில் தோன்றினாலும், அதன் வெளித்தோற்றத்தை மட்டும் காணாமல், அதன் உள்ளே நிலைத்து நிற்கும் உண்மையான தத்துவ மெய்ப்பொருளைக் காண்கிறார்கள்; அதுவே உண்மையான மெய்ஞான அறிவுடைமையாகும் என்றார். இளவரசன் தன் அறியாமை நீங்கித் தெளிந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 356Kural 356
இந்த அரிய மனிதப் பிறவியிலேயே மெய்ந்நூல்களைக் கற்று, பரம்பொருளாகிய மெய்ப்பொருளை உணர்ந்த சான்றோர்கள், மீண்டும் இப்பூவுலகில் வந்து பிறக்காத மேலான முக்தி நெறியை அடைவார்கள்.
• ஈண்டுக் கற்று = இந்த அரிய மானிடப் பிறவியிலேயே குருவின் உபதேசங்களைக் கேட்டு முறைப்படி கற்று,
• மெய்ப்பொருள் கண்டார் = பரம்பொருளாகிய மெய்ப்பொருளைத் தம் உள்ளத்தில் உணர்ந்த ஞானிகள்,
• மற்று ஈண்டு வாரா நெறி = மீண்டும் இந்தத் துன்பப் பூவுலகில் வந்து பிறக்காத முக்தி நெறியை
• தலைப்படுவர் = உறுதியாக அடைந்து பேரின்பம் பெறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசவைப் புலமையும் மீளா முக்திப் பெருவழியும்
வித்வான் சதாசிவம், இலக்கண நூல்களையும் தர்க்க சாஸ்திரங்களையும் கசடறக் கற்று, பல அரசவைகளில் வாதாடி வெற்றி பெற்று பொற்கிழிகளைப் பரிசாகப் பெற்றார்; ஆனால் அத்தனை கல்வி கற்றும், மரணத்தைப் பற்றிய பயமும் மறுபிறவித் துன்பமும் அவரை விட்டு நீங்கவில்லை. மன அமைதி தேடி மெய்ஞான குருவிடம் சரணடைந்தார். குருநாதர் கூறினார்: சதாசிவம்! வெறும் வார்த்தைகளையும் தருக்கங்களையும் படிப்பது உண்மையான கல்வி அல்ல; இந்த அரிய மனிதப் பிறவியிலேயே உள்ளிருக்கும் ஆத்ம தத்துவத்தை உணர்ந்து, எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமான பரம்பொருளை நேரடியாக அறிவதே மெய்யான கற்றலாகும். குருவின் வழிகாட்டலில் சதாசிவம் தீவிர தியானத்தில் ஆழ்ந்து, தன் இதயக் குகையில் ஒளிரும் பரம்பொருளை உணர்ந்தார்; மறுபிறவி பயம் அடியோடு அகன்று நிரந்தரப் பேரானந்தம் பிறந்தது. குருநாதர் ஆசீர்வதித்தார்: இந்த மனிதப் பிறவியில் மெய்ந்நூல்களைக் கற்று, பரம்பொருளாகிய மெய்ப்பொருளை உணர்ந்த ஞானிகள், மீண்டும் இந்தத் துன்பப் பூவுலகில் வந்து பிறக்காத மீளா முக்திப் பெருவழியை அடைவார்கள் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 357Kural 357
ஒரு மனிதன் தன் உள்ளத்தில் நன்கு ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து, எக்காலத்தும் நிலைத்து நிற்கும் மெய்ப்பொருளைத் தெளிவாக உணர்ந்துவிட்டால், அவனுக்கு மீண்டும் ஒரு மறுபிறவி உண்டாகும் என்று நினைக்கத் தேவையில்லை; பிறவிப் பிணி நீங்கி அவன் முக்தி அடைவான்.
• உள்ளம் ஓர்த்து = ஒரு மனிதனின் உள்ளமானது ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து பார்த்து,
• உள்ளது உணரின் = எக்காலத்தும் அழியாமல் உள்ள மெய்ப்பொருளைத் தெளிவாக உணருமானால்,
• ஒருதலையா = நிச்சயமாக,
• பேர்த்து பிறப்பு உள்ள வேண்டா = அவனுக்கு மீண்டும் ஒரு பிறவி உண்டாகும் என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை (மறுபிறவி அடியோடு ஒழிந்து முக்தி கிட்டும்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஆழ்ந்த தியானமும் அழியாத ஆத்ம தரிசனமும்
ஆன்ம சாதகர் வாசுதேவன், 'நான் பல பிறவிகளாகச் செய்த பாவ வினைகளால் மீண்டும் ஒரு துன்பப் பிறவி எடுத்து விடுவேனோ' என்று மறுபிறவி பயத்தால் நிம்மதியின்றித் தவித்தார்; பல ஆலயங்களுக்கும் தீர்த்த யாத்திரைகளுக்கும் ஓடி அலைந்தார். இறுதியில் ஒரு குகையில் வாழ்ந்த ஞானியிடம் சென்று தன் அச்சத்தைக் கூறி அழுதார். ஞானி புன்னகைத்து, 'வாசுதேவா! வெளி உலக யாத்திரைகளால் உன் பயம் தீராது; அமைதியாக அமர்ந்து, மாறிக்கொண்டே இருக்கும் இந்த உடலையும் மனதையும் கடந்து, எக்காலத்தும் மாறாமல் அழியாமல் உள்ளே ஒளிரும் ஆத்ம தத்துவத்தை உன் உள்ளத்தால் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து பார்' என்றார். வாசுதேவன் குருவின் வழிகாட்டலில் ஆழ்ந்த தியானத்தில் அமர்ந்து, சாட்சியாக விளங்கும் பரம்பொருளைத் தன் உள்ளத்தில் தெளிவாக உணர்ந்தார்; அந்த நொடியில் அவரது பிறவி பயம் பனி போல் உருகி மறைந்தது. ஞானி ஆசீர்வதித்தார்: உள்ளத்தால் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து, எக்காலத்தும் உள்ள மெய்ப்பொருளைத் தெளிவாக உணர்ந்த ஞானிக்கு, மீண்டும் ஒரு பிறவி உண்டாகும் என்று எண்ணவே தேவையில்லை; அவன் இங்கேயே முக்தி அடைந்துவிட்டான் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 358Kural 358
மறுபிறவித் துன்பங்களுக்குக் காரணமான மூல அறியாமை உள்ளத்திலிருந்து நீங்குமாறு, முக்தி என்னும் மேலான நிலையை அருளும் முழுமுதற் பரம்பொருளைத் தன் உள்ளத்தில் காண்பதே உண்மையான மெய்ஞான அறிவாகும்.
• பிறப்பு என்னும் பேதைமை நீங்க = மீண்டும் மீண்டும் பிறவி எடுப்பதற்குக் காரணமான மூல அறியாமை அழியுமாறு,
• சிறப்பு என்னும் = முக்தி என்னும் தலைசிறந்த பேரின்ப நிலையைத் தரக்கூடிய
• செம்பொருள் காண்பது = குற்றமற்ற முழுமுதல் பரம்பொருளைத் தன் உள்ளத்தில் காண்பதே
• அறிவு = மனிதனின் மெய்யான ஆத்ம ஞான அறிவாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முட்புதரின் இருளும் உதித்த சூரியனின் பேரொளியும்
பயணி நகுலன், நள்ளிரவில் அடர்ந்த காட்டுக்குள் வழிதவறி, முட்புதர்களிலும் சேற்றுப் பள்ளங்களிலும் இடறி விழுந்து, தன் அறியாமையால் உடலெங்கும் காயமடைந்து கதறி அழுதான்; 'இந்தக் கொடிய முட்களிலிருந்து நான் தப்பவே முடியாதா' என்று அழுது அரற்றினான். அப்போது விடியற்காலையில் அந்த மலை உச்சியில் நின்ற முனிவர், நகுலனை மேலே அழைத்து வந்து கிழக்கில் உதிக்கும் செம்பரிதியைச் சுட்டிக்காட்டினார்; செங்கதிரோனின் தங்க ஒளி காடெங்கும் பரவிய அந்த விநாடியில், முட்புதர்கள் இருந்த இருள் மாயமாய் மறைந்து, காட்டை விட்டு வெளியேறும் தெளிவான ராஜபாட்டை ஒளிர்ந்தது. முனிவர் கூறினார்: நகுலா! அறியாமை என்னும் இருளில் உழலும் வரை மனிதன் பிறவித் துன்பம் என்னும் முட்களில் சிக்கித் தவிக்கிறான்; ஆனால் மறுபிறவிக்குக் காரணமான அந்த மூல அறியாமை அடியோடு அழியுமாறு, முக்தி என்னும் தலைசிறந்த நிலையை அருளும் முழுமுதற் பரம்பொருளைத் தன் உள்ளத்தில் தரிசிப்பதே உண்மையான மெய்ஞான அறிவாகும் என்றார். நகுலன் மெய்ஞான ஒளியில் திளைத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 359Kural 359
அனைத்திற்கும் மூல ஆதாரமான பரம்பொருளை உணர்ந்து, உலகப் பற்றுகள் அழியுமாறு மெய்ஞான ஒழுக்கத்தோடு வாழ்ந்தால், பழவினைகளால் வரக்கூடிய பிறவித் துன்பங்கள் அனைத்தும் அடியோடு அழிந்துபோய், அவனை ஒருபோதும் வந்து தீண்டாது.
• சார்பு உணர்ந்து = எல்லாப் பொருட்களுக்கும் அடைக்கல ஆதாரமாகிய பரம்பொருளை உணர்ந்து,
• சார்பு கெட ஒழுகின் = உலகப் பொருட்களின் மீதான பற்றுக்கள் அழியுமாறு யோக நெறியில் வாழ்ந்தால்,
• சார்தரு நோய் = வினைகளால் அவனை வந்து அடையக் காத்திருக்கும் பிறவித் துன்பங்கள் அனைத்தும்
• மற்று அழித்து = அந்த ஞான ஒழுக்கத்தால் அடியோடு அழிக்கப்பட்டு,
• சார்தரா = அவனை ஒருபோதும் மீண்டும் வந்து தீண்டாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அசைக்க முடியாத கோட்டையும் சாம்பலான பழவினைகளும்
ஆன்ம சாதகர் நந்தன், ஜோதிடக் குறிப்புகளையும் பழவினை ஏடுகளையும் பார்த்து, 'முற்பிறவிகளில் நான் செய்த கர்ம வினைகளின் பயனாக இனி என்னென்ன நோய்களும் துன்பங்களும் என்னை வந்து தாக்குமோ' என்று அச்சத்தால் நடுங்கினார். அவரது அச்சத்தைப் போக்க முதிய ஞானி, அவரை மலையுச்சியில் அமைந்திருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான கருங்கல் கோட்டைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே காட்டுப் புயலும் கொடிய ஓநாய்களும் கோட்டையின் கருங்கல் சுவர்களைத் தொட முடியாமல் வெளியே மடிந்து விழுவதைக் காட்டினார். ஞானி கனிவோடு கூறினார்: நந்தா! பாதுகாப்பற்ற காட்டில் அலைந்தால் புயலும் மிருகங்களும் உன்னைத் தாக்கும்; ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் முழுமுதல் சார்பான பரம்பொருளை உணர்ந்து, உலகப் பற்றுகள் அழியுமாறு யோக நெறியில் நின்றால், உன்னை வந்து அடையக் காத்திருக்கும் பழவினைத் துன்பங்கள் அனைத்தும் அந்த ஞான ஒளியால் அடியோடு எரிக்கப்பட்டு சாம்பலாகிவிடும்; அவை உன்னை மீண்டும் ஒருபோதும் வந்து தீண்டவே முடியாது என்றார். நந்தன் பயம் நீங்கிப் பரம்பொருளின் திருவடிகளில் அமைதியடைந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 360Kural 360
ஆசை (காமம்), கோபம் (வெகுளி), அறியாமை (மயக்கம்) ஆகிய மூன்று கொடிய குற்றங்களின் சுவடு கூடத் தன் உள்ளத்தில் இல்லாதவாறு வாழ்ந்தால், மனிதனைத் தாக்கும் எல்லாவிதமான பிறவித் துன்பங்களும் அடியோடு அழிந்துவிடும்.
• காமம் = உலகப் பொருட்கள் மீது கொள்ளும் அளவற்ற ஆசையும் (விருப்பு),
• வெகுளி = ஆசைக்குத் தடை வரும்போது எழும் கொடிய சினமும் (வெறுப்பு),
• மயக்கம் = நல்லதையும் கெட்டதையும் பகுத்துணர முடியாத அறியாமையும் (மயக்கம்)
• இவை மூன்றன் = ஆகிய இந்த மூன்று குற்றங்களின்
• நாமம் கெட = பெயரும் சுவடும் கூட உள்ளத்தில் இல்லாமல் அழியுமாறு வாழ்ந்தால்,
• நோய் கெடும் = மனிதனைத் தாக்கும் எல்லாவிதமான பிறவித் துன்பங்களும் அடியோடு அழியும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நச்சு மரத்தின் மூன்று வேர்களும் தூய சோலையின் மலர்ச்சியும்
ஆசிரமத் தோட்டத்தைப் பராமரித்த சீடன் குணசேகரன், தோட்டத்தில் விஷ முட்கள் மீண்டும் மீண்டும் வளர்ந்து மலர்ச் செடிகளை அழித்து பாதசாரிகளைக் குத்துவதைக் கண்டு, அதன் இலைகளை மட்டும் மேலே மேலே வெட்டி அழித்தான்; ஆனால் ஒவ்வொரு வாரமும் அந்த விஷச்செடி மேலும் அடர்த்தியாக வளர்ந்து வேதனையைக் கொடுத்தது. அதைக் கண்ட தலைமைத் தோட்டக்காரரான முதிய முனிவர் சதானந்தர், ஒரு நீண்ட கடப்பாரையை எடுத்து நிலத்தை ஆழமாகத் தோண்டினார்; அடியில் ஊடுருவி நின்ற ஆசை (காமம்), கோபம் (வெகுளி), அறியாமை (மயக்கம்) என்ற மூன்று பருத்த நச்சுக்கிழங்கு வேர்களையும் அடியோடு தோண்டி எடுத்துத் தீயிலிட்டுச் சாம்பலாக்கினார். அதன் பிறகு ஒரு சிறு விஷ முள் கூட முளைக்காமல் தோட்டம் முழுவதும் நறுமணப் பூக்களாக மலர்ந்தது. முனிவர் சதானந்தர் விளக்கினார்: குணசேகரா! புறத்தே உள்ள துன்பங்களை மட்டும் விலக்க நினைப்பது வீண்; மனிதனின் எல்லாவிதமான பிறவித் துன்பங்களுக்கும் காரணமான காமம், வெகுளி, மயக்கம் ஆகிய மூன்று கொடிய குற்றங்களின் பெயரும் சுவடும் கூட உள்ளத்தில் இல்லாதவாறு அடியோடு வேரறுத்துவிட்டால், அவனைத் தாக்கும் எல்லாத் துன்பங்களும் அடியோடு அழிந்துவிடும் என்றார். குணசேகரன் மெய்ஞ்ஞானத்தில் மலர்ந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.