திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 351

போலி ரத்தின வியாபாரி மகாதேவன், பளபளக்கும் வெற்றுச் சோழிகளையும் கண்ணாடி மணிகளையும் விலைமதிப்பற்ற மாணிக்கங்கள் என்று நம்பி, தன் நிலங்களையும் வீடுகளையும் விற்று அவற்றை வாங்கிப் பதுக்கி வைத்து ஏமாந்து நடுத்தெருவில் நின்றான்; அவனது அறியாமையைக் கண்டு மக்கள் எள்ளி நகையாடினர். தன் ஏமாற்றத்திற்காகக் கதறி அழுத மகாதேவனை, ஞானி சோமநாதர் சுட்டெரிக்கும் பாலைவன மணல்வெளிக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே தாகத்தால் தவித்த ஒரு மான், கானல் நீரை உண்மையான நீர்நிலை என்று தவறாக நம்பி, மணல்வெளியில் பல மைல்கள் ஓடி ஓடிச் சோர்ந்து மயங்கி விழுந்ததைக் காட்டினார். ஞானி சோமநாதர் கூறினார்: மகாதேவா! இல்லாத கானல் நீரை உண்மையான நீர் என்று நம்பி ஓடிய மான் எப்படித் தாகத்தால் துடித்ததோ, அதேபோலத்தான் அழியக்கூடிய நிலையற்ற உலகப் பொருட்களை உண்மையான மெய்ப்பொருள் என்று தவறாக நம்பும் மாயை அறியாமையாலேயே, ஆன்மாவுக்குத் துன்பங்கள் நிறைந்த பிறவித் துயரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் உண்டாகின்றன; மெய்ப்பொருளை உணர்ந்து விழிப்படை என்றார்.

Tricked by polished glass shards and glistening mica crystals which he foolishly believed to be celestial rubies, an ambitious merchant named Mahadevan liquidated his family's farmlands and ancestral orchards, buying sacks of worthless colored glass. When jewelers exposed the worthless gravel, Mahadevan collapsed onto the cobblestones in bankrupt despair. Taking pity on the weeping man, Sage Somanathar led him out to the edge of the sun-baked arid plains. In the distance, a parched forest stag bolted frantically across the scorching dunes, mistaking the shimmering desert heat mirage for a cool, deep oasis, only to collapse in parched exhaustion upon the burning gravel. The sage gestured softly: Mahadevan, behold that stag! Chasing an optical illusion in the delusion that it is life-sustaining water drives the animal into fatal exhaustion. In the exact same manner, from the dark, delusive ignorance of mistaking unreal, transient material forms for eternal truth, arises the endless, agonizing chain of degraded mortal rebirths. Awaken to the Ultimate Truth and be free.