குறள் 121Kural 121
புலன்களை அடக்கிடும் அடக்கமே!
அமரருள் புகழினைச் சேர்த்திடுமே!
அடங்காமலே வாழும் அகங்காரமே!
ஆரிருள் நரகத்திலே ஆழ்த்திடுமே!
• அடக்கம் = புலன்களை அடக்கி வாழும் அடக்கமானது
• அமரருள் உய்க்கும் = தேவர் உலகிற்கு நிகரான உயர்ந்த புகழில் சேர்க்கும்;
• அடங்காமை = புலனடக்கம் இல்லாத செருக்கானது
• ஆரிருள் = மீள முடியாத காரிருள் போன்ற நரகத் துன்பத்தில்
• உய்த்து விடும் = ஒருவனைத் தள்ளிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
குருகுலத்தின் இரண்டு இளவரசர்களும் பணிவின் தெய்வீக ஒளியும் அடங்காமையின் பாதாளச் சிறையும்
காசி நகரத்து மாபெரும் வேத குருகுலத்தில், சேர நாட்டு இளவரசன் சத்யதேவனும், அவந்தி நாட்டு இளவரசன் துர்முகனும் ஒரே நாளில் குரு குலபதியிடம் கல்வி கற்கச் சேர்ந்தனர். சத்யதேவன் அளப்பரிய அறிவும் வீரமும் பெற்றிருந்த போதிலும், குருகுலத்தின் துப்புரவுப் பணிகளையும் செய்து, குருநாதரின் கால்களைப் பணிந்து, சக ஏழை மாணவர்களிடம் அடக்கத்தோடு பழகினான் (அடக்கம்). ஆனால் துர்முகனோ, தன் நாட்டின் செல்வச் செருக்கால், 'நான் பட்டத்து இளவரசன்!' என்று எவரையும் மதிக்காமல் நாவடக்கம் இன்றிப் பேசி, இரவு நேரங்களில் மது அருந்தி அடங்காமல் ஆடினான் (அடங்காமை). படிப்பை முடித்த இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சத்யதேவன் தன் அடக்கத்தாலும் சான்றாண்மையாலும் நாடு போற்றும் சக்ரவர்த்தியாக முடிசூட்டப்பட்டு, மக்களின் இதயங்களில் அமரத்துவ தெய்வமாக வாழ்ந்தான் (அமரருள் உய்க்கும்)! ஆனால் துர்முகனோ, தன் அடங்காத அகங்காரத்தாலும் அக்கிரமங்களாலும் அண்டை நாடுகளோடு அநாவசியப் போர் தொடுத்து, தன் சொந்த மக்களால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, சூரிய வெளிச்சமே புகாத பாதாள காரிருள் சிறையில் தள்ளப்பட்டு அனாதையாக மாண்டான் (ஆரிருள் உய்த்து விடும்)! முதிய குருநாதர் மாணவர்களுக்குக் கற்பித்தார்: 'புலன்களை அடக்கிப் பணிவோடு வாழும் அடக்கமுடைமை ஒரு மனிதனைத் தேவர்களுக்கு நிகரான அழியாப் புகழில் உயர்த்தும்; அடங்காத அகங்காரமோ வாழ்வையே இருளாக்கிப் படுகுழியில் வீழ்த்தும்!' என்று உபதேசித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 122Kural 122
அடக்கமுடைமை பெருஞ்செல்வமாமே!
போற்றியே காத்திடுவாய் அதை என்றுமே!
மனித உயிர்க்கு மேலொன்று இல்லையே!
வேறு பெருஞ்செல்வம் ஒன்றுமே இல்லையே!
• அடக்கத்தை = அடக்கமுடைமை என்னும் நற்பண்பை
• பொருளாகக் காக்க = சிறந்த செல்வமாகக் கருதிப் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும்;
• உயிர்க்கு = ஒரு மனிதனின் உயிருக்கு
• அதனினூஉங்கு = அந்த அடக்கத்தை விட மேம்பட்ட
• ஆக்கம் இல்லை = சிறந்த பெருஞ்செல்வம் (ஆக்கம்) வேறு இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொற்கொல்லரின் திறந்த இரும்புப் பெட்டகமும் தங்கம் தராத அடக்கமுடைமையின் அழியாச் செல்வமும்
தஞ்சாவூர் நகரின் தலைசிறந்த முதன்மைப் பொற்கொல்லர் சதாசிவம், மன்னனின் கிரீடங்களையும் கோவில் வைர நகைகளையும் வடிக்கும் மகா மேதை. ஒரு நாள் இரவு, அவரது பட்டறையில் நூற்றுக்கணக்கான தங்கக் கட்டிகளும் நவரத்தினங்களும் இரும்புப் பெட்டகத்தில் பூட்டப்பட்டிருந்தன. அவரது இளம் சீடன் வேந்தன், அந்தப் பெட்டகத்தின் அருகே நின்று, 'குருவே! உலகிலேயே மிகப் பெரிய செல்வம் இந்த இரும்புப் பெட்டகத்திற்குள் இருக்கும் தங்கமும் வைரமும்தானே?' என்று ஆசையோடு கேட்டான். முதிய சதாசிவம் அவனது தோளைத் தொட்டு, பட்டறையின் விளக்கு வெளிச்சத்தில் கம்பீரமாகக் கூறினார்: 'மகனே! இந்தத் தங்கம் திருடர்களால் கொள்ளையடிக்கப்படலாம், அல்லது அரசனால் பறிமுதல் செய்யப்படலாம்; இது வெறும் அற்பமான உலோகக் குப்பை! ஆனால், எவ்வளவு பெரும் பாராட்டுக்கள் வந்தபோதும், எவ்வளவு பொன் குவிந்தபோதும் உள்ளத்தில் அகங்காரம் கொள்ளாமல், நாவிலும் உடலிலும் புலன்களிலும் அடக்கத்தோடு வாழ்வதுதான் ஒரு மனிதனின் அழியாத நிஜமான பொக்கிஷமாகும் (காக்க பொருளா அடக்கத்தை)! மனித உயிருக்கு இந்த அடக்கமுடைமையை விட மேம்பட்ட சிறந்த செல்வமும் வெற்றியும் இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இல்லை!' (ஆக்கம் அதனினூஉங் கில்லை உயிர்க்கு) என்று போதித்தார்! பிற்காலத்தில், மன்னனின் அவையில் பல கலைஞர்கள் கர்வம் காட்டிச் சிறைப்பட்ட போதும், சதாசிவத்தின் சீடன் வேந்தன் தன் அடக்கத்தாலேயே தலைமை ஆஸ்தானப் பொற்கொல்லராக உயர்ந்து நாடெங்கும் போற்றப்பட்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 123Kural 123
அடக்கம் அறிவென உணர்பவனே!
அறவழியில் அடங்கி வாழ்பவனே!
தன் அடக்கத்தின் மேன்மையை உணர்வரே!
சான்றோர் பெரும்புகழைத் தந்திடுவரே!
• அறிவறிந்து = அடங்கி வாழ்வதே அறிவுடைமை என்பதை அறிந்து,
• ஆற்றின் = அறநெறி வழியில்
• அடங்கப் பெறின் = ஒருவன் அடக்கத்தோடு வாழ்ந்தால்,
• செறிவு அறிந்து = அவனது அடக்கத்தின் மேன்மையை உணர்ந்து,
• சீர்மை பயக்கும் = சான்றோர்கள் அவனுக்கு அழியாத பெரும் புகழைத் தருவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தத்துவ விவாத சபையில் இளம்பண்டிதரின் அடக்கமும் மகாபண்டிதர்கள் சூட்டிய பொற்கிரீடமும்
காஞ்சிபுரத்து வித்வத் மகா சபையில், பாரத தேசத்தின் அறுபத்து நான்கு கலைகளிலும் தேர்ந்த முதிய மகா வித்வான்கள் தத்துவ விவாதத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அங்கே, பதினான்கு சாஸ்திரங்களையும் முழுமையாகக் கரைத்துக் குடித்த இருபத்தைந்து வயது இளம் பண்டிதன் சுந்தர சாஸ்திரி, முன்வரிசையில் அமராமல், சபையின் கடைசி வரிசையில் ஒரு தூணோரமாக நின்று, கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, பெரியவர்கள் பேசிய ஒவ்வொரு சொல்லையும் பணிவோடு தலைவணங்கிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். பல இளம்பண்டிதர்கள் தங்கள் அரைகுறை அறிவைக் காட்டி மேடையில் கூச்சலிட்ட போது, சுந்தர சாஸ்திரியோ, 'அடக்கத்தோடு வாழ்வதே ஒரு மனிதனுக்கு உண்மையான அறிவுடைமை' என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்து நல்வழியில் அடங்கி நின்றான் (அறிவறிந்து ஆற்றின் அடங்கப் பெறின்). விவாதத்தின் முடிவில், ஒரு சிக்கலான வேத சூத்திரத்திற்கு எவராலும் விடை கூற முடியாதபோது, அவைத்தலைவர் சுந்தர சாஸ்திரியை அழைத்துக் கருத்து கேட்டார். சுந்தர சாஸ்திரி மேடைக்கு வந்து, பெரியவர்களின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கி, தேவாமிர்தம் போன்ற தெளிவான, சுருக்கமான, எழிலான இன்சொற்களால் அந்த சூத்திரத்தின் உட்பொருளை விளக்கி முடித்தான்! சபை ஸ்தம்பித்தது! தொண்ணூறு வயது தலைமை ஆசான் எழுந்து வந்து, தனது பொன்னாடையைப் போர்த்தி ஆனந்தக் கண்ணீரோடு கூறினார்: 'மகனே! உனது அளப்பரிய கல்வித்திறனை விட, நீ காட்டிய இந்த அடக்கத்தின் செறிவே எங்களை மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது! அடக்கமாய் இருப்பதே மேலான அறிவுடைமை என்றுணர்ந்து அடங்கி வாழும் உனது இந்த அடக்கத்தை உணர்ந்து, இந்த சான்றோர் உலகம் உனக்கு அழியாத தலைமைப் புகழைச் சூட்டுகிறது!' (செறிவறிந்து சீர்மை பயக்கும்) என்று தலையில் கைவைத்து வாழ்த்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 124Kural 124
நல்லொழுக்க நிலையில் மாறாமலே!
அடங்கிவாழும் ஒருவன் தோற்றமே!
விண்ணுயர்ந்த மலையை விடவுமே!
மாண்புமிக்க பெரிதாய் இருக்குமே!
• நிலையின் திரியாது = தன் நல்லொழுக்க நிலையிலிருந்து மாறுபடாமல்
• அடங்கியான் = அடக்கத்தோடு வாழ்பவனது
• தோற்றம் = உயர்ச்சியானது (மாண்பானது),
• மலையினும் = விண்ணைத் தொடும் மலையைக் காட்டிலும்
• மாணப் பெரிது = மிகவும் உயர்ந்ததாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வான்முட்டும் இமயமலையும் இல்லற நெறியில் வழுவாத எளிய நெசவாளியின் மாபெரும் உயரமும்
இமயமலையின் அடிவாரத்திலுள்ள கிராமத்தில், வான்முட்டும் பனிமலையை அண்ணாந்து பார்த்த இளைஞன் கௌதமன், தன் ஆசானிடம், 'குருவே! ஆகாயத்தைத் தொட்டு நிற்கும் இந்த இமயமலையை விடவும் உயர்ந்தது இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமே இருக்க முடியாது அல்லவா?' என்று கேட்டான். ஆசான் அவனை அவ்வூரில் எளிய குடிசையில் தறி நெய்துகொண்டிருந்த முதிய நெசவாளர் மாணிக்கத்தின் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். மாணிக்கம் ஐம்பது ஆண்டுகளாக, எத்தகைய வறுமை வந்தபோதும் பொய் பேசாமல், காம, குரோத, மோகங்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, தன் இல்லற தர்மத்திலிருந்து ஒரு அங்குலமும் பிறழாமல், எளிய கூழைக் குடித்துக் கொண்டு அடக்கத்தோடு வாழ்ந்து வந்த மகாத்மா (நிலையின் திரியாது அடங்கியான்). அந்த நேரத்தில், நாட்டின் சக்ரவர்த்தி தனது பொற்கிரீடத்தைக் கழற்றி மாணிக்கத்தின் குடிசை வாசற்படியில் வைத்து, தரையில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து ஆசி பெற்றுச் சென்றான்! ஆசான் கௌதமனிடம் கூறினார்: 'பார்த்தாயா கௌதமா! கல் பாறைகளால் ஆன இந்த இமயமலை உயரமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் தான் மேற்கொண்ட இல்லற நல்வழியிலிருந்து சற்றும் வழுவாமல், புலன்களை அடக்கி வாழும் இந்த எளிய மனிதரின் தார்மீக ஒழுக்க மாண்பானது (தோற்றம்), இந்த விண்ணைத் தொடும் இமயமலையின் உயரத்தைக் காட்டிலும் பல மடங்கு மிகப் பெரியதாகும்!' (மலையினும் மாணப் பெரிது) என்று விளக்கினார்! கௌதமன் தலைவணங்கி உண்மையான மாண்பின் உயரத்தை உணர்ந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 125Kural 125
அகங்காரம் இன்றிப் பணிவாய் வாழ்வதே!
எல்லோருக்குமே பயனைத் தருவதே!
செல்வம் மிகப் படைத்தோர்க்கு அதுவுமே!
மேலுமொரு செல்வமாகவே ஆகுமே!
• பணிதல் = அடக்கத்தோடும் பணிவோடும் நடப்பது
• எல்லார்க்கும் நன்றாம் = மனிதர்கள் அனைவருக்கும் நன்மை தருவதாகும்;
• அவருள்ளும் = அவர்களுள் குறிப்பாக,
• செல்வர்க்கே = செல்வம் படைத்தவர்களுக்கு
• செல்வம் தகைத்து = அந்தப் பணிவே மேலும் ஒரு சிறந்த செல்வமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கோடீஸ்வர வணிகர் சிதம்பரத்தின் குதிரை வண்டியும் முதிய துப்புரவுத் தொழிலாளிக்குச் செய்த கைகூப்பிய வணக்கமும்
கொற்கைத் துறைமுகத்தின் மிகப்பெரிய நவரத்தினக் கப்பல் அதிபர் சிதம்பரனார், தனது தங்கக் கவசம் பூட்டிய குதிரை வண்டியில் நகர்வலம் வந்து கொண்டிருந்தார்; அவரிடம் நூற்றுக்கணக்கான வணிகக் கப்பல்களும் அரண்மனைக்கு நிகரான மாளிகைகளும் இருந்தன. தெருவின் ஓரத்தில், புழுதி படிந்த துணியுடன் ஒரு முதிய ஏழை துப்புரவுத் தொழிலாளி தெருவைக் கூட்டிக் கொண்டிருந்தார். சிதம்பரனார் உடனே தனது குதிரை வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி, கீழே இறங்கி, புழுதி படிந்த அந்த முதியவரின் முன் இரு கைகளையும் கூப்பி, 'பெரியவரே! உங்கள் உடல்நலம் நலம்தானா?' என்று பணிவோடு தலைவணங்கி விசாரித்து, அவருக்குப் புத்தாடைகளும் பொற்காசுகளும் வழங்கிவிட்டுப் புறப்பட்டார். வண்டியில் அமர்ந்திருந்த அவரது மகன் கார்த்திகேயன் முகம் சுளித்துக் கேட்டான்: 'அப்பா! இந்நாட்டின் மன்னனே உங்களுக்கு சம ஆசனம் தரும்போது, இந்த அற்பக் குப்பை அள்ளும் தொழிலாளியிடம் நீங்கள் இப்படித் தரையில் இறங்கிப் பணிந்து கைகூப்பலாமா? இது நம் குடும்ப அந்தஸ்திற்கு இழுக்கல்லவா?' சிதம்பரனார் மகனின் கைகளைப் பிடித்து அமைதியாகக் கூறினார்: 'மகனே! பணிவோடும் அடக்கத்தோடும் நடப்பது மனிதர்கள் அனைவருக்கும் நன்மையளிக்கும் பண்பாகும் (எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல்); ஆனால் நம்மைப் போன்ற பெரும் செல்வந்தர்களுக்கு, பணத்தால் வரும் அகங்காரத்தை அழித்து நாம் காட்டும் இந்த அடக்கமே, நாம் சேர்த்துள்ள கோடிக்கணக்கான பொன்னை விடவும் தலைசிறந்த அழியாத பேரரசுச் செல்வமாகும்!' (செல்வர்க்கே செல்வம் தகைத்து) என்று போதித்தார்! கார்த்திகேயன் கர்வத்தை விட்டுத் தலைவணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 126Kural 126
ஆமையைப் போல ஆபத்தில் ஒடுங்கிடுமே!
ஐம்பொறியைப் பிறவியில் அடக்கிடுமே!
அஃது எழுபிறவிக்கும் அரணாகுமே!
அழியாத காவலரண் ஆகி நிற்குமே!
• ஒருமையுள் = இந்த ஒரு பிறவியில்,
• ஆமைபோல் = (ஆபத்து நேரும்போது உறுப்புகளை அடக்கிக் கொள்ளும்) ஆமையைப் போல,
• ஐந்து அடக்கல் ஆற்றின் = தன் ஐம்பொறிகளையும் தீய வழிகளில் செல்லாமல் அடக்க வல்லவனானால்,
• எழுமையும் = அவனுக்குத் தொடரும் ஏழு பிறவிகளிலும்
• ஏமாப்பு உடைத்து = அதுவே அழியாத பாதுகாப்புக் கோட்டையாக நின்று உதவும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தாமரைத் தடாகத்தின் முதிய ஆமையும் புலன்களை வென்ற சதாசிவ பிரமேந்திரரின் தவ வலிமையும்
காவிரி நதிக்கரை ஆசிரமத்தின் தாமரைத் தடாகத்தில், ஒரு பெரிய ஆமை வெயிலில் அமர்ந்திருந்தது; திடீரென ஒரு நரி அதைக் கடித்துக் குதறப் பாய்ந்தது. அடுத்த விநாடியே, அந்த ஆமை தன் நான்கு கால்களையும் தலையையும் மின்னல் வேகத்தில் தனது வைரக் கடினமான ஓட்டிற்குள் இழுத்துக்கொண்டது; நரி ஓட்டின் மீது பற்களை வைத்துத் தேய்த்துவிட்டு ஏமாற்றத்துடன் ஓடிப்போனது. இதை ஆசிரமத்து இளந்துறவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, தவயோகி சதாசிவர் புன்னகையோடு கூறினார்: 'மகனே! ஆபத்து வந்ததும் ஆமை தன் ஐந்து உறுப்புகளையும் ஓட்டுக்குள் இழுத்துக் காத்துக் கொண்டது போல், இந்த அரிய மானிடப் பிறவியில், மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐம்பொறிகளையும் தீய ஆசைகளில் சிக்காமல் அடக்கியாளும் ஆற்றலை ஒருவன் பெறுவானானால் (ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்கல் ஆற்றின்), அந்தத் தார்மீக ஒழுக்க வலிமையானது அவனுக்கு வரப்போகும் ஏழு பிறவிகளிலும் எத்தகைய தீவினைகளும் தீண்ட முடியாதபடி மாபெரும் பாதுகாப்புக் கோட்டையாக நின்று காக்கும்!' (எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து) என்று போதித்தார்! இளந்துறவி புலனடக்கத்தின் அழியாத தவ ஆற்றலை உணர்ந்து தன் ஐம்புலன்களையும் அடக்க உறுதிபூண்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 127Kural 127
எதையுமே காக்கத் தவறிடலாமே!
நாவையேனும் அடக்கிக் காக்கவேண்டுமே!
அந்த நாவைக் காவாமல் விட்டிடுவோரே!
சொற்குற்றத்தில் சிக்குண்டு வருந்துவரே!
• யாகாவாராயினும் = எவற்றைக் காக்க முடியாவிட்டாலும்,
• நாகாக்க = நாவையாவது அடக்கிக் காக்க வேண்டும்;
• காவாக்கால் = அப்படிக் காக்காவிட்டால்
• சொல்லிழுக்குப் பட்டு = தவறான சொற்குற்றத்தில் சிக்கி
• சோகாப்பர் = பெருந்துன்பம் அடைந்து வருந்துவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசவை விருந்தில் நாவடக்கம் தவறிய கவிஞரும் சிறைக் கொட்டடியில் சிந்திய கண்ணீரும்
பாண்டிய மன்னனின் பிறந்தநாள் அரசவை விருந்தில், தலைசிறந்த புலவர் குணசீலன், தனது அற்புதக் கவிதைகளால் மன்னனின் அளப்பரிய அன்பையும் பொன் மாலைகளையும் பெற்றிருந்தார். விருந்தின் மகிழ்ச்சியில், சுவையான உணவு வகைகளையும் பலவற்றையும் ரசித்து உண்டு கொண்டிருந்தபோது, பக்கத்தில் நின்ற இளவரசரின் முகத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய தழும்பைப் பார்த்து, நாவடக்கம் இன்றி ஏளனமாக ஒரு வஞ்சப் புகழ்ச்சி நகைச்சுவையை வாய் தவறி உதிர்த்துவிட்டார் குணசீலன். அந்த ஒற்றைச் சொல், இளவரசரின் இதயத்தை நஞ்சாகத் தைத்தது! மன்னனின் முகம் கோபத்தால் சிவந்தது; 'திறமையுள்ள புலவனே ஆயினும், சபையில் நாவடக்கம் இல்லாதவனை நான் மன்னிக்க மாட்டேன்!' என்று கூறி, குணசீலனின் பொன்னாடையைப் பறித்து, அவரை இருண்ட சிறைக் கொட்டடியில் அடைக்க உத்தரவிட்டார்! இருண்ட சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால், தனது புகழையும் குடும்பத்தின் நிம்மதியையும் இழந்து கதறி அழுத குணசீலன் தன் நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு புலம்பினார்: 'ஐயோ! மனிதன் எவற்றைக் காக்க முடியாவிட்டாலும் நாவையாவது அடக்கிக் காக்க வேண்டும் (யாகாவாராயினும் நாகாக்க); நாவைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறினால், வாய் தவறி வரும் ஒரு சிறு சொல்லால் பெரும் பழிக்கு ஆளாகி, வாழ்நாளெல்லாம் கண்ணீர் விட்டுத் தீராத துன்பத்தில் கதறி அழ நேரிடும்!' (காவாக்கால் சோகாப்பர் சொல்லிழுக்குப் பட்டு) என்று அழுது புலம்பித் திருந்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 128Kural 128
பாலில் விழுந்த விடம் ஒரு துளியே!
தீயசொல் ஒன்றின் கொடுந்தீங்கு இதுவே!
அவன்தான் செய்த நல்லறங்கள் யாவுமே!
பயனில்லாமலே பாழாகிப் போகுமே!
• தீச்சொல் = தீய சொல்லினால் பிறருக்கு வரும்
• பொருட்பயன் = துன்பத்தின் விளைவு
• ஒன்றானும் உண்டாயின் = ஒன்றே ஒன்று ஒருவனிடம் உண்டானாலும்,
• நன்றாகாதாகி விடும் = அவன் செய்த மற்ற நற்செயல்களின் பயன்கள் அனைத்தும் பாழாகிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அன்னதான மண்டபத்தில் உதிர்த்த ஒற்றைக் கொடும் சொல்லும் பாழாய்ப்போன அன்னதானப் புண்ணியமும்
பெருவள்ளல் தர்மலிங்கம் பிள்ளை, தனது சொந்தச் செலவில் அமைத்த பிரம்மாண்ட அன்னதான மண்டபத்தில், ஆயிரக்கணக்கான ஏழை எளியவர்களுக்கும் முதியவர்களுக்கும் அறுசுவை உணவும் பொன் தானங்களும் வழங்கிக் கொண்டிருந்தார். அனைவரும் அவரது கொடைத்திறனை வானளாவப் புகழ்ந்தனர். வரிசையின் இறுதியில், உடல் நலிவுற்ற பரம ஏழை முதியவர் ஒருவர் நடுங்கும் கைகளோடு ஒரு கவளம் கூடுதல் சாதம் கேட்டபோது, தர்மலிங்கத்தின் நாவிலிருந்து நாவடக்கம் தவறி, 'குஷ்டரோகி பிச்சைக்காரக் நாயே! எத்தனை முறைதான் தின்பாயோ?' என்று விஷம் போன்ற ஒரு கொடிய சுடுசொல் வெளிப்பட்டுவிட்டது (தீச்சொல் பொருட்பயன் ஒன்றானும் உண்டாயின்). அந்த ஒற்றைக் கொடும் சொல்லால், அந்த முதியவர் கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிய, வாங்கிய உணவைத் தரையில் போட்டுவிட்டு நெஞ்சு வெடித்து விம்மி அழுதுகொண்டே வெளியேறினார்! அங்கிருந்த நூற்றுக்கணக்கான சான்றோர்களும் முதியவர்களும் முகம் சுளித்து, அருவருப்போடு எழுந்து சென்றுவிட்டனர். தர்மலிங்கத்தின் ஆஸ்தான குருநாதர் கண்டிப்புக் குரலில் கூறினார்: 'தர்மலிங்கம்! ஆயிரம் லிட்டர் தூய பசும்பாலில் ஒரு சொட்டு எட்டி விஷம் விழுந்தால் பால் பானை முழுவதுமே நஞ்சாகிப் போவது போல, ஒருவன் பேசும் பேச்சில் பிறர் உள்ளத்தைப் புண்படுத்தும் தீய சொல் ஒன்றே ஒன்று வெளிப்பட்டுத் துன்பம் தந்தாலும் கூட, அவன் செய்த அனைத்துத் தான தர்மங்களின் புண்ணியங்களும் ஒரே நொடியில் சாம்பலாகிப் பாழாகிவிடும்!' (நன்றாகா தாகி விடும்) என்று கண்டித்தார்! தர்மலிங்கம் அவமானத்தால் தலைகுனிந்து ஓடிச்சென்று அந்த முதியவரின் கால்களில் விழுந்து அழுதான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 129Kural 129
நெருப்பினால் உடலில் ஆன புண்ணுமே!
காலப்போக்கிலே உள்ளுக்குள் ஆறிடுமே!
கொடிய நாவால் சுட்ட வடுவானதே!
மனதிலே ஒருநாளும் ஆறிடாதே!
• தீயினாற் சுட்டபுண் = நெருப்பினால் உடம்பில் சுடப்பட்ட காயமானது
• உள்ளாறும் = காலப்போக்கில் உள்ளே ஆறிவிடும்;
• நாவினாற் சுட்ட வடு = ஆனால் கொடிய நாவினால் சுட்ட சுடுசொல்லின் வடுவானது
• ஆறாதே = உள்ளத்தில் ஒருபோதும் ஆறவே ஆறாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கொல்லன் பட்டறையின் செம்பழுத்த இரும்புக் காயமும் தந்தையின் கொடும் சொல்லால் மகனின் நெஞ்சில் ஆறாத வடுவும்
மருதூர் கொல்லன் பட்டறையில், இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு நாள், சிவந்த பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புத் துண்டு தெறித்து விழுந்து, இளைஞன் சுந்தரத்தின் வலது முழங்கையில் கடுமையான தீக்காயம் ஏற்பட்டது. அவனது தந்தை வீரபத்திரன் மூலிகைக் களிம்பு தடவி மருந்திட்டார்; சில மாதங்களில் அந்தத் தீக்காயம் ஆறி, வெறும் வெளிறிய தழும்பாக மட்டுமே எஞ்சியது. ஆனால் அதே நாளில், பட்டறையில் ஒரு சிறு பிழை செய்ததற்காக, வீரபத்திரன் ஆத்திரமடைந்து, ஊரார் முன்னிலையில் சுந்தரத்தைப் பார்த்து, 'என் வம்சத்திற்கே வந்த தரித்திரப் பிண்டமே! நீ எனக்குப் பிறக்காமல் செத்துத் தொலைந்திருக்கலாம்!' என்று நெஞ்சைப் பிளக்கும் விஷச் சொற்களைக் கொட்டித் திட்டினார். இருபது ஆண்டுகள் கழிந்தன; சுந்தரன் பெரிய சிற்பியாக உயர்ந்திருந்தான். முதிய வயதில் படுத்த படுக்கையான வீரபத்திரன் மகனின் கையைப் பிடித்து, 'மகனே! அன்று என் பட்டறையில் உன் கையில் பட்ட தீக்காயத் தழும்பு இன்னும் வலிக்கிறதா?' என்று கேட்டார். சுந்தரன் கண்களில் நீர் வழிய நெஞ்சைத் தொட்டுக் கூறினான்: 'அப்பா! அன்று நீங்கள் பழுக்கக் காய்ச்சிய தீயினால் சுட்ட புண் (தீயினாற் சுட்டபுண்), என் உடம்பில் சில மாதங்களிலேயே உள்ளே ஆறிவிட்டது (உள்ளாறும்); ஆனால் அன்று உங்கள் நாவினால் கொட்டிய கொடிய சுடுசொற்கள் என் நெஞ்சில் சுட்ட அந்த அவமான வடுவானது (நாவினாற் சுட்ட வடு), இருபது ஆண்டுகள் கடந்தும் இன்னும் என் ஆன்மாவைச் சுட்டு எரிக்கிறது; அது ஒரு நாளும் ஆறவே இல்லை!' (ஆறாதே) என்று விம்மினான்! வீரபத்திரன் கதறி அழுது நாவடக்கத்தின் அவசியத்தை உணர்ந்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 130Kural 130
கோபமெழாமல் தடுத்துக் கல்வி கற்பான்!
அடக்கமாய் வாழவல்ல ஒருவன் தான்!
அறக்கடவுள் அவன்வழியில் செல்வான்!
தக்க தருணத்தைப் பார்த்துக் காத்திருப்பான்!
• கதங்காத்து = கோபம் தோன்றாமல் தடுத்துக் காத்து,
• கற்று = நல்ல நூல்களைக் கற்று,
• அடங்கல் ஆற்றுவான் = அடக்கத்தோடு வாழ வல்லவனது
• செவ்வி = தக்க தருணத்தை (நல்வாய்ப்பை),
• அறம்பார்க்கும் = அறக்கடவுளானது
• ஆற்றின் நுழைந்து = அவனது வழியிலேயே சென்று அவனிடம் நிலைபெறக் காத்திருக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தைச் சண்டையில் சினம் காத்த இளம்பண்டிதரும் தேடி வந்து குடியேறிய அறக் கடவுளும்
மதுரை நகர வீதியில், பதினான்கு சாஸ்திரங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்த இளம் அறிஞர் குணசீலன், புத்தகச் சுவடிகளோடு நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார். அப்போது, குதிரையில் வந்த திமிர் பிடித்த படைத்தளபதியின் மகன், குணசீலனின் மீது புழுதியை வாரி இறைத்து, அவரது சுவடிகளைத் தட்டிவிட்டு, 'ஏழைப் பரதேசிப் பிச்சைக்காரா!' என்று தகாத வார்த்தைகளால் ஏளனமாகத் திட்டினான். சுற்றிலும் கூடியிருந்த மக்கள் தளபதியின் மகனை அடிக்கப் பாய்ந்தனர். ஆனால் குணசீலனோ, தன் உள்ளத்தில் ஒரு துளிகூட கோபம் எழாமல் தடுத்துக் காத்து (கதங்காத்து), தான் கற்ற சாஸ்திரங்களின் மெய்யறிவோடு (கற்று), அமைதியாகப் புன்னகைத்துத் தனது சுவடிகளைத் துடைத்து எடுத்துக் கொண்டு பணிவோடு நடந்தார் (அடங்கல் ஆற்றுவான்). இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருந்த நாட்டின் முதிய மகா முனிவர் சத்யானந்தர், குணசீலனின் பின்னாலேயே நடந்து வந்து அவரது குடிசைக்குள் நுழைந்தார். குணசீலன் பணிவோடு வணங்கியபோது, முனிவர் ஆனந்தக் கண்ணீரோடு கூறினார்: 'மகனே! கல்வி கற்று, எத்தகைய அவமதிப்பு நேர்ந்தபோதும் கோபத்தை எழவிடாமல் தடுத்து, அடக்கத்தோடு வாழும் ஒரு மகானை அடைவதற்காக (கதங்காத்துக் கற்றடங்கல் ஆற்றுவான் செவ்வி), தர்ம தேவதையே அவனது பாதங்களை நோக்கிச் சென்று அவன் உள்ளத்தில் நிரந்தரமாகக் குடியேற வழி பார்த்துக் காத்திருக்கும்! (அறம்பார்க்கும் ஆற்றின் நுழைந்து). இன்று உன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தது நான் அல்ல; உனது அடக்கத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட சாட்சாத் அறக் கடவுளே உன் வாசல் தேடி வந்துள்ளது!' என்று ஆசிர்வதித்தார்! குணசீலன் கண்கலங்கி அறத்தின் பெருமையை வணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.